പ്രണയത്തില്‍ ഒരുവള്‍ വാഴ്ത്തപ്പെടും വിധം

Monday, August 18, 2014

നട്ടുച്ചയിലെ ഈർപ്പം










dc books

രു നട്ടുച്ചനേരത്താണവൾ വിളിച്ചത്.പാടത്ത് കട്ടകൾ വിണ്ട് ചിത്രം പോലെ കിടന്നിരുന്നു.കുളിർ കാറ്റ് ചെറുതായൊന്നുവീശി. ആശുപത്രിയിൽ എട്ടാം നിലയിൽ  സുഹൃത്തിനു കൂട്ടുകിടക്കുകയായിരുന്നു ഞാൻ.അവൾക്കെന്നെ ഉടൻ കാണണം.ആശുപത്രിയിലേക്ക് ഞാനവളെ ക്ഷണിച്ചു.അതു പറ്റില്ല വീട്ടിൽ വെച്ചുകാണണം.തിരിച്ചുവരുന്നതുവരെ സുഹൃത്തിനോട് ഉറങ്ങിക്കിടക്കുക അല്ലെങ്കിൽ നടിച്ചുകിടക്കുക എന്നു പറഞ്ഞ് ഞാൻ കോണിയിറങ്ങി.ലിഫ്റ്റിന്റെ കാര്യം മനസിൽ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയിരുന്നു.എട്ടുനിലകളിൽ നിന്നും വളരെ പെട്ടെന്ന് ഞാൻ പൊട്ടിവീണു.

വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പുള്ള പരിചയമാണ്.വർഷങ്ങളുടെ കണക്കില്ല.ഒന്നിന്റേയും കണക്കില്ല.പരിചയപ്പെട്ട് കുറെനാളുകൾക്കുശേഷം സ്വാഭാവികമായ മറവിയിലായി.സന്ദർഭം കൃത്യമായി ഓർമ്മയുണ്ട്.കാന്തം പോലെ മനസും ശരീരവും പ്രവർത്തിക്കുന്ന കാലമായിരുന്നു അത്.മുള്ളുകളിൽ വസ്ത്രങ്ങൾ പോലെ എന്തിലും ഉടക്കും.ഊരിപ്പോരാൻ കുറച്ചുബുദ്ധിമുട്ടേണ്ടിവന്നാലും അതൊക്കെ ഒരു രസമായിട്ടാണന്നു തോന്നിയത്.അപ്പുറവും ഇപ്പുറവും എടുത്തുചാട്ടമായിരുന്നു സ്വഭാവം.അക്കാലവും അക്കാര്യവും ഓർമ്മിക്കുമ്പോൾ ലഹരിയിൽ പൊതിഞ്ഞ രസമുണ്ട്.

മഴ ചില്ലിട്ട മുറിയിൽ  മറ്റൊരു നട്ടുച്ചയിൽ അവളുടെ ഫോൺ വന്നു.ഞാൻ തമ്പാന്നൂർ  ബസിറങ്ങി നിൽക്കയാണ്.എന്നെ  വന്നു ബന്ധിച്ചുകൊണ്ടുപോകുക.ഈശ്വരാ, സാധാരണഗതിയിൽ തലയിൽ കൈവെച്ച് വിളിക്കേണ്ടത് ഇങ്ങനെയാണ്.പെറ്റത് തന്നെ ഈശ്വരനിഷേധിയായിട്ടാണ്.ആയതിനാൽ ദൈവം തൊണ്ടയിൽ നിന്നും പൊന്തിവന്നില്ല.മറ്റെന്തോ ശബ്ദമാണ് ഞാൻ പുറപ്പെടുവിച്ചത്. വീട്ടിലാണെങ്കിൽ പലരും പലമുറികളിലായി താമസിക്കുന്നുണ്ട്.ആരൊക്കെ എന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്താൻ സമയം കിട്ടിയിട്ടില്ല.ഓരോ ദിവസവം ആളുകൾ മാറും.അങ്ങിനെയുള്ളൊരു വീടായിരുന്നു അത്.
ഷൂട്ടിംഗ് കഴിഞ്ഞുവന്നതിന്റെ ആലസ്യത്തിലും ഓർമ്മകളിലും കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടക്കുകയായിരുന്നു.


ഒന്നുരണ്ടു വസ്ത്രങ്ങൾ  സഞ്ചിയിലാക്കി ഇറങ്ങി.ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരും ഉണർന്നെണീറ്റുണ്ടായിരുന്നില്ല.എല്ലാവരും രാത്രിയിലെ ഡ്യൂട്ടിക്കാരായിരുന്നു.ഗേറ്റിൽ തിരുകിവെച്ചിരുന്ന ദിനപത്രത്തിന്റെ ആദ്യപേജിൽ പാലസ്തീൻ നേതാവ് യാസർ അരാഫത്തിന്റെ മരണവാർത്ത ഞെരുങ്ങിക്കിടന്നു.


സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഏകാന്തലഹരിയിലായിരുന്നു ഞാൻ.ഓട്ടോ മൂന്നുചക്രത്തിൽ  കുതിക്കുമ്പോൾ  ആലോചിച്ചു ഇതെവിടെ ചെന്നവസാനിക്കും.

വഴിയിൽ ഹിന്ദി പ്രചാർസഭയിലെ കുട്ടികൾ യൂണിഫോം ധരിച്ച് കൈരളി തിയ്യറ്ററിലേക്ക് പോകുന്നു.ഏതെങ്കിലും മന്ത്രിമാർക്കുള്ള ഇരകളായിരിക്കും.പല പൊതുപരിപാടികൾക്കും ആളെ തികക്കാൻ ഇവിടെ നിന്നാണ് പലപ്പോഴും കുട്ടികളെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്.ആളൊന്നിനു ഇത്ര എന്നുണ്ടായിരിക്കും.ഫ്രീയായിട്ട് മന്ത്രിമാരുടെ പ്രസംഗം കേൾക്കാൻ എന്താ ആളുകൾക്ക് ഭ്രാന്തുണ്ടൊ. സ്ഥാപനത്തിനും വരുമാനം ഉണ്ടായിരിക്കും.രാഷ്ട്ര ഭാഷ പഠിക്കാൻ എന്തെല്ലാം കടമ്പകൾ.വാടകശ്രോതാക്കളെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും അവരോട് പ്രസംഗിക്കാൻ യാതൊരു ഉളുപ്പുമില്ലാത്ത നേതാക്കളുടെ കാര്യം ആലോചിച്ചുനോക്കൂ.

 ബസ്റ്റോപ്പിൽ അവളെ കണ്ടു,അവളുടെ സമീപം പച്ചബെൽറ്റ് കെട്ടിയ രണ്ടുപേർ തിരിഞ്ഞുകളിക്കുന്നതും കണ്ടു.കാത്തുനിന്ന് അവളുടെ കണ്ണു കഴച്ചിട്ടുണ്ടാവും. ഓട്ടോറിക്ഷയിലെക്ക് അവൾ ചാടിയതാണൊ ഓടിയതാണൊ എന്തായാലും ഇമപൂട്ടിയടക്കുന്നതിനുമുമ്പേ അരികിലെത്തി.

ഞാൻ പറഞ്ഞു ഇത് തിരുവനന്തപുരമാണ്.ഇത്തിരി പെശകാ,സുഹൃത്തുക്കളുണ്ട്.

വണ്ടി നേരെവിടാൻ തീരുമാനമായി.എങ്ങോട്ടെന്ന് വഴിയെ തീരുമാനിക്കാം.അങ്ങിനെ കേരളം വിടാൻ തീരുമാനമായി.ഓരോ ജില്ലക്കും അവരുടേതായ തമിഴ്നാടുണ്ട്.തൃശൂർക്കാർക്ക് കോവൈ,ഇടുക്കിക്കാർക്ക് കമ്പംതേനി,മലപ്പുറത്തുകാർക്ക് ഊട്ടി,കൊല്ലംകാർക്ക് തിരുനെൽ വേലി എന്നിങ്ങനെ.

തിരുവനന്തപുരത്തിന് അടുത്ത തമിഴ്നാട് കന്യാകുമാരിയാണ്.എങ്കിൽ അങ്ങിനെ തന്നെ.വഴിയിൽ നാഗർകോവിലിൽ വഴിമുറ്റക്കാൻ കെ.എൻ.ഷാജിയും സുലഭയുമുണ്ട്.അതിലെ പോവുമ്പോൾ കണ്ണടച്ചുപിടിക്കാനും തീരുമാനമായി.

തുറന്ന കണ്ണുകളോടെ തന്നെ യാത്രയായി.യാത്രയിലുടനീളം അവൾ ഭാര്യയെപ്പോലെ അഭിനയിച്ചു.അതത്ര എനിക്കിഷ്ടമായില്ല. തോളിൽ ചാരിക്കിടന്ന് ബോറഡിപ്പിച്ചു.ഞാൻ തിന്ന മുടിയിഴകൾക്ക് കണക്കില്ല.അവൾക്ക്  നീണ്ട ഒതുക്കമില്ലാത്ത മുടിയുണ്ടായിരുന്നു.അഴിച്ചിട്ടാൽ ചുറ്റുമുള്ള യാത്രക്കാരെ അലോസരപ്പെടുത്താൻ പാകത്തിലുണ്ട്.ശുചീന്ദ്രത്തിറങ്ങണൊ ഞാൻ ചോദിച്ചു.എവിടെയുമിറങ്ങേണ്ട.നിർത്താതെ ഇങ്ങനെ പറക്കട്ടെ.
പറന്നോട്ടെ.

ശുചീന്ദ്രത്തിറങ്ങിയിട്ട് എനിക്കും കാര്യമില്ല.അവിടെ തൂണുകൾ ഉണ്ടെന്നോ അതിൽ മുട്ടി കാതുവെച്ചാൽ സപ്തസ്വരങ്ങൾ കേൾക്കാമെന്നൊക്കെയുള്ള ഉഡായിപ്പുകൾ കേട്ടിട്ടുണ്ട്.അതിനേക്കാൾ മേലെയുള്ള സംഗീതം കേൾക്കാനാണ് ആഗ്രഹം.ഈ യാത്രയും അതിനാണ്.അങ്ങിനെ ശുചീന്ദ്രത്തേയും മറികടന്നു.തമിഴ്നാടൻ ബസ് തമിഴ് സംഗീതവുമായി പായുകയാണ്.മരുത്വാമല അടക്കം പലതരം മലകൾ എല്ലാം താണ്ടുകയാണ്.


പാറകളുടെ ഭാവാദ്രമായ കിടപ്പുകൾ കാണുമ്പോഴാണ് പ്രപഞ്ചശില്പിയെക്കുറിച്ചോർക്കുക.ഒരു കലാകാരനും സൃഷ്ടിക്കാൻ പറ്റാത്ത അത്രക്ക് വൈഭങ്ങൾ ഓരോ കാഴ്ചയിലും  അനുഭവിക്കാം.
കന്യാകുമാരിയിലേക്കുള്ള യാത്ര മനോഹരമാവുന്നത് ഇത്തരം കാഴ്ചകൾ കൊണ്ടുകൂടിയാകുന്നു.
എം.ടി.എഴുതി സേതുമാധവൻ സംവിധാനം ചെയ്ത് കമലഹാസനും റീത്താഭാദുരിയും അഭിനയിച്ച കന്യാകുമാരി എന്ന പ്രേമസിനിമ കണ്ടതു മുതൽ ഈ നാട് ഒഴിയാബാധ പോലെ മനസിലുണ്ട്.

പലവട്ടം പോയിട്ടും നായകൻ ശില്പം കൊത്തുന്ന വെയിൽ നിറഞ്ഞ സ്ഥലവും നായിക മാലകൾ വിറ്റുനടക്കുന്ന കടപ്പുറവും കണ്ടെത്താനായില്ല.വില്ലനെ കൊന്ന നായകനെ പോലീസുകാർ പിൻസീറ്റിലിരുത്തി കൊണ്ടുപോയ ബസ് ഏതു റൂട്ടിലാണാവോ ഇപ്പോൾ ഓടുന്നത്!
ഒരിക്കൽ ഇവിടെയെത്തുന്നത് അടുത്ത വീട്ടിലെ പെൺകുട്ടിയും കുടുംബവും  ഒരു ലോഡ്ജിൽ ജീവനൊടുക്കിയപ്പോളാണ്.ഉദയവും അസ്തമയവും, തുടക്കവും ഒടുക്കവും ഒരേ ദിക്കിൽ ദൃശ്യമാവുന്ന സ്ഥലത്തിന്റെ അർത്ഥവ്യാപ്തി അന്നറിഞ്ഞു.

സുഹൃത്തിന്റെ ഹോട്ടലുണ്ട്.നല്ല സൗകര്യമാണ്,കൂടെ ഒരുത്തിയില്ലെങ്കിൽ.ഇപ്പോൾ വേണ്ട.ഇപ്പോൾ വേണ്ടത് സൗകര്യമല്ല സമാധാനമാണ്.ഞങ്ങൾ മറ്റൊരിടം തേടി. നല്ല സ്വീകരണത്തോടെ ഞങ്ങൾക്ക് മുറി കിട്ടി. കന്യാസ്ത്രീയോടൊ സന്യാസിനിയോടൊ അടുത്ത  രൂപമായിരുന്നു അവൾക്ക്, വെള്ളവസ്ത്രങ്ങളിൽ ആയിരുന്നു. ആരും ഒന്നു തലതാഴ്ത്തിപ്പോകും.
എന്നെക്കണ്ടാൽ എന്തു തോന്നുമെന്ന് അന്നും ഇന്നും ഒരൂഹവുമില്ല.കണ്ണാടിയിൽ നോക്കി ശരിപ്പെടുത്തുന്നതുപോലെയല്ല മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ മുഖം പ്രത്യക്ഷമാവുക.
മുറി കിട്ടിയ ഉടൻ ബാഗെല്ലാം അകത്തുവെച്ച് ഉടൻ ഞങ്ങൾ പുറത്തിറങ്ങി.കാഴ്കകൾ കാണാനുള്ള ആഗ്രഹം ഞങ്ങൾ എടുത്തണിഞ്ഞു.ഞങ്ങൾ അത്തരക്കാരല്ല എന്നൊരു സൂചനയും അവർക്ക് നൽകാനായി.

കന്യാകുമാരിയിലെ നടത്തം മറക്കുവാൻ പറ്റുന്നതല്ല.ഇരുട്ടുന്നതുവരെ ഞങ്ങൾ അലഞ്ഞു.മുറിയിലേക്കാൾ സ്വാതന്ത്ര്യം പുറത്തായിരുന്നു.കരിക്കുകൾ കുടിച്ചതിനു കണക്കില്ല.കൂട്ടിയുരുമ്മി ഞങ്ങൾ പഞ്ചറായി.വിവേകാനന്ദപ്പാറയിൽ  അവസാനത്തെ ബോട്ടിലേക്ക്  ഗാർഡുകൾ ഞങ്ങളെ പിടിച്ചുകയറ്റുകയായിരുന്നു.ഞങ്ങൾക്കുമുകളിൽ മറയാൻ ആഞ്ഞ സൂര്യൻ ചിത്രം വരച്ചുനില്പുണ്ടായിരുന്നു.വൻതിരകൾ ബോട്ടിനെ ആട്ടിയുലച്ചപ്പോൾ ഭയം നിറഞ്ഞ ശബ്ദങ്ങൾ ഉയർന്നു.ആലോലമാടി ഞങ്ങൾ മാത്രം അതിനെ ആസ്വദിച്ചുനിന്നു.
കക്കകൾ ചിതറിക്കിടന്ന കടൽത്തീരത്ത് ഞങ്ങൾ മലർന്നുകിടന്നു.

ഇനിയെന്ത്?
ഇവിടെ കഴിയാം.
പിന്നെയോ.
പിന്നെയും ഇവിടെക്കഴിയാം.
മടുക്കുമ്പോഴോ.
അപ്പഴും ഇവിടെക്കഴിയാം
ഭ്രാന്തുപിടിക്കും.
അപ്പോഴും ഇവിടെക്കഴിയാം.
എനിക്ക് നിന്നെ കൊന്നുതിന്നാൻ തോന്നും.
അപ്പോഴും  ഞാനിവിടെ കഴിയും.

ഹോട്ടൽ മുറിയിൽ മരണത്തിലേക്ക് പിടഞ്ഞ അടുത്ത വീട്ടിലെ പെൺകുട്ടിയും ഭർത്താവും ഒന്നരവയസുകാരനും ഇരുട്ടുമൂടിയ ആകാശത്തിൽ അവ്യക്തരൂപങ്ങളായി ഞാൻ സങ്കല്പിച്ചു.
മുറിയിൽ പോകാം.
ചില നേരങ്ങളിൽ അടച്ചിട്ട മുറി വല്ലാത്തൊരു സ്വാതന്ത്യം തരും.മറ്റൊരവസരത്തിൽ ചുമരുകൾ തല്ലിത്തകർക്കാൻ തോന്നുമെങ്കിലും.

പിറകിൽ ആരോ തൊട്ടു,നീയെന്താണോർക്കുന്നത്.
പിറകിൽ കാവിവസ്ത്രധാരിയായൊരു പെണ്ണ്.
കന്യാകുമാരിയിൽ നിന്നും വർഷങ്ങളുടെ ദൂരം.
നിനക്കിതെന്തുപറ്റി.

ഇതാ അമ്മേ ഫോൺ,മറ്റൊരു യുവാവ് അവൾക്കുനേരെ നീട്ടി.അവൾക്കൊപ്പം വന്നതാണ്.ബൈക്കിലാണവർ വന്നത്.ഞാനിതൊന്നും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
അവൾ ഫോണുമായി പുറത്തേക്കു പോയി.അവൾ സംസാരിച്ച ഭാഷയെല്ലം സാധാരണമല്ല.സാധാരണ മനുഷ്യർ ഉപയോഗിക്കുന്നതേയല്ല.
യുവാവ് എന്നോട് സംസാരിക്കാനാരംഭിച്ചു.ആമുഖമായി അദ്ധ്യാത്മികതയെപ്പറ്റി സംസാരിച്ചു.ചില മനുഷ്യർ അങ്ങിനെയാണ് ആമുഖം പറഞ്ഞെങ്കിലേ അവർക്ക് ഇരിക്കപ്പൊറുതിയുള്ളൂ.അല്ലെങ്കിൽ ചെറുതായി കരുതിയെങ്കിലോ എന്ന ആശങ്ക.ആദ്യം ഞാൻ കേട്ടിരുന്നു,പിന്നെ തിരിച്ചുകൊത്തി.

ഓഷോ ഉണ്ടെങ്കിൽ പലതിനും മറുമരുന്നാണ്.അദ്ധ്യാത്മകതക്കു മാത്രമല്ല കുടുംബമഹിമക്കുമൊക്കെ ഓഷോ നല്ല മരുന്നാണ്.ഓഷോ എന്നുപറയുമ്പോൾ തന്നെ ചിലരുടെ നെറ്റിചുളിയുന്നതും വാലുമടക്കുന്നതും കാണാം.കുറച്ചു താവോ കൂടിയുണ്ടെങ്കിൽ പറയുകയും വേണ്ട.ഏതു താത്വിക കൊലകൊമ്പനേയും വെട്ടിവീഴ്ത്താം.
യുവാവ് വാലുമടക്കുന്നതിനുമുമ്പേ അവൾ എത്തി ഫോൺ കൈമാറി.അവൻ ഫോണും സംസാരവുമായി പുറത്തേക്ക്.

അവൻ നിന്റെ മകനാണോ.
എന്തേ
അമ്മേ എന്നു വിളിക്കുന്നു
അവൻ എന്റെ മകനാണിപ്പോൾ
എന്നു മുതൽ
ഞാനീ വസ്ത്രം സ്വീകരിച്ചതുമുതൽ,അവനു ഞാൻ അമ്മയും എനിക്കവൻ മകനും.

എന്തെങ്കിലും കഴമ്പുള്ള മകനെ സ്വീകരിക്കാമായിരുന്നു.

അതിനുത്തരം അവൾ പറഞ്ഞില്ല.അവൾ എന്റെ ജീവിതപരിസരങ്ങൾ നോക്കുകയായിരുന്നു.നേരത്തെ ആയിരുന്നുവെങ്കിൽ അവൾ ഇതിനകം എന്തെല്ലാം പറയുമായിരുന്നു.അവൾ മൗനമായിരുന്നു.


നിനക്കെന്തുപറ്റി.
എന്ത്.
നിന്റെ ഈ വേഷം ഭാഷ കൂട്ടുകെട്ട്.
ഇതെല്ലാം കാലം തരുന്ന മാറ്റങ്ങളാണ്.
ഇതിൽ എനിക്കെന്തെങ്കിലും പങ്കുണ്ടൊ.
അത് നീ സ്വയം ചോദിച്ചറിയുക.


എന്റെ കൈ അവൾക്കുനേരെ നീണ്ടു,അവൾ കൈ പിൻവലിച്ചു.

ന്യൂ ജനറേഷൻ ബൈക്കിൽ യുവാവിനു പിറകിൽ ഇരിപ്പ് ശരിയാക്കി പോകുമ്പോൾ അവൾ എന്നെ തിരിഞ്ഞുനോക്കുക പോലും ചെയ്തില്ല.അവളുടെ നീണ്ടമുടിയിൽനിന്നും കാറ്റ് പുറപ്പെടും പോലെ അവ ഇളകി.


മണിലാൽ

Monday, August 4, 2014

തവളകളേക്കാൾ മനോഹരമായ...............












മഴയമർന്ന് ഭൂമി തണുത്തുറഞ്ഞ്  ജലനിർഭരമായ ലോകത്തെ ആഘോഷപൂർവ്വം സ്വികരിക്കുന്ന ശബ്ദങ്ങൾ ഇടതടവില്ലാതെ  പൊങ്ങുന്ന പാതിരാവുകളിൽ ചില്ലുവാതിലുകളിലും വെള്ളപൂശിയ ചുമരുകളിലും  വെളിച്ചവും നിഴലുകളും നൃത്തം വെക്കും.പേടിയിൽ ഉള്ളൊന്നു കാളും.അടുത്ത നിമിഷം  തിരിച്ചറിയും,തവളപിടുത്തക്കാർ എത്തുകയാണ്.

ഓണക്കാലത്ത് തുയിലുണർത്തു സംഘത്തെ അകലങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള നേരിയ സംഗീതവീചികളായിട്ടാണ് ആദ്യം കേൾക്കുക.ചിലപ്പോൾ പെട്ടെന്നാണവർ വീട്ടുമുറ്റത്തെത്തുക. ആദ്യദിവസം അല്ലെങ്കിൽ ഒന്നോ രണ്ടോ ദിവസങ്ങൾക്കുശേഷം.
തവളപിടുത്തക്കാരുടെ വെളിച്ചവും നിഴലുകളും ഇതേമാതിരിയാണ്.
നേരിയ വെളിച്ചവും നിഴലുകളുമായി ആദ്യം.പിന്നെ ശക്തികൂടിയ വെളിച്ചവും നിഴലുകളും പതിഞ്ഞ ശബ്ദങ്ങളും കാലടികളുമായി അടുത്ത്.

പെട്രൊമാക്സാണ്  തവളപിടുത്തത്തിന് ആവശ്യമായ ആകെ ഉപകരണം. ഏകാഗ്രത,സൂക്ഷ്മത അത്യാവശ്യം.പാമ്പിനേയും ചേമ്പിനേയും പ്രേതങ്ങളേയും അശേഷം മൈൻഡ് ചെയ്യരുത്.ഭൂമിയിൽ മനുഷ്യരുണ്ടെന്ന ചിന്തപോലുമരുത്.തവള തവള മാത്രം.എങ്കിലേ തവളകളെ കണ്ടെത്താനാവൂ.പ്രകൃതിയോടലിഞ്ഞാണവരുടെ ഇരിപ്പ്.

തവളകളെ സൂക്ഷിക്കാനുള്ള പുതിയ ചാക്ക് നിർബ്ബന്ധമാണ് ഈ തൊഴിലിൽ .പെട്രൊമാക്സിന്റെ മുകൾ ഭാഗം അടച്ചതിനാൽ തവളപിടുത്തക്കാരുടെ മുഖം ആർക്കും ലഭ്യമായിരുന്നില്ല.മറ്റുള്ളവരുടെ വീട്ടുവളപ്പിലൂടെയാണ് യാത്ര എന്നതിനാൽ ശബ്ദവും പുറത്തേക്കുവരില്ല.ആയതിനാൽ കാലങ്ങളായി ആരിവർ എന്നത് നിഗൂഡമായി നിലനിന്നുപോന്നു.രാത്രീഞ്ചരന്മാരെ നേരിൽ കാണാൻ ആർക്കും താല്പര്യമില്ലാത്തതിനാൽ അവർ ദൈവങ്ങളെപ്പോലെ യവനികക്ക് പിറകിലായിരുന്നു എന്നും.എന്നാൽ ദൈവങ്ങളേക്കാൾ മുകളിലായിരുന്നു അവർ. പാതിയെങ്കിലും പ്രത്യക്ഷമുള്ളതും സർവ്വോപരി ജീവനുള്ളതും ആയിരുന്നു അവർ.

കുട്ടിക്കാലത്ത് ഭയം നിറഞ്ഞ ബഹുമാനമായിരുന്നു  ഈ അഞ്ജാതജീവികളോട് .ഒരിക്കലും അവർ സാധാരണ മനുഷ്യരാണെന്നോ മനുഷ്യർ തന്നെയാണെന്നൊ തോന്നിച്ചിരുന്നില്ല.അത്രക്ക് നിഗൂഡതകളായിരുന്നു ഇവർക്കു ചുറ്റും സങ്കല്പിച്ചിരുന്നത്. രാത്രിയിൽ മാത്രം ഇറങ്ങുന്ന  ജീവിയെപ്പോലെയാണ് തവളപിടുത്തക്കാരെ മനസിൽ കുട്ടിക്കാലം രേഖപ്പെടുത്തിയത്.ഇവർക്ക് വീടുണ്ടൊ വീടുകളിൽ ഭാര്യയുണ്ടോ അവർ തമ്മിൽ വഴക്കും വക്കാണവുമുണ്ടൊ എന്നൊക്കെ ചിന്തിച്ചതേയില്ല. ആദ്യമഴയിൽ പെരുകിയുണരുന്ന ഈയാമ്പാറ്റകൾ കാണുമ്പോളുള്ള അതേ കൗതുകം ഇവരുടെ വരവിലൂടെ അനുഭവിച്ചു.

തവളപിടുത്തക്കാർ ഒരിക്കലും ഉച്ചത്തിൽ മിണ്ടിയിരുന്നില്ല.രാത്രിയോടു ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന നിശബ്ദതയായിരുന്നു അവരുടെ ഭാഷ.സംസാരിക്കുകയാണെങ്കിൽത്തന്നെ ഇറങ്ങേണ്ട സ്ഥലം വിട്ടുപോകുമോ എന്ന പേടിയിൽ  രാവിലെ  ഇറങ്ങേണ്ടതിന് പാതിരക്കുതന്നെ ഉണർന്ന് ശബ്ദം പുറത്തുവരാതെ എന്നാൽ മറ്റുള്ളവരുടെ ഉറക്കത്തെ കെടുത്തുന്ന രീതിയിൽ പിറുപിറുക്കുന്ന ഭർത്താവും ഭാര്യയും അടങ്ങുന്ന ട്രെയിൻ യാത്രക്കാരെപ്പോലെ.ഒരു കുടുംബജീവിതം ഫ്രീയായി കേൾക്കണമെങ്കിൽ ഈ സമയത്ത് കാത് കൂർപ്പിച്ചാൽ മാത്രം മതി.


പെട്രോമാക്സും  ചാക്കും ഉണ്ടെങ്കിൽ ഏതു പാതിരാത്രിക്കും തവളപ്പിടുത്തക്കാർക്ക് പുറത്തിറങ്ങാം. ആർക്കും ചെയ്യാവുന്നതാണ്. മറ്റുള്ളവരുടെ സ്ഥാവരവസ്തുക്കളിൽ കൂടി നിർഭയമായി സഞ്ചരിക്കാം.വിവാഹം കഴിച്ചവർക്ക് എന്തു തെമ്മാടിത്തരവും ചെയ്യാം എന്നതുപോലെ.
ജാരന്മാരും കള്ളന്മാരും പെട്രോമാക്സും ചാക്കുമായി ഒരിക്കലും സഞ്ചരിക്കില്ലെന്ന് മാവേലി നാട്ടിലെ മാലോകർക്കറിയാം. അങ്ങിനെ സഞ്ചരിച്ചാൽ അവർ അവരാകുകയില്ലെന്ന് അവർക്കുമറിയാം.ഒരു കൂട്ടർ ഇരുട്ടിനെ തോല്പിക്കുന്നവരും മറ്റേകൂട്ടർ ഇരുട്ടിനെ സംരക്ഷിക്കുന്നവരുമാകുന്നു.

കുറച്ചുകൂടെ മുതിർന്ന് പെട്രോമാക്സ് വാടകക്ക് കിട്ടുന്ന പ്രായമാപ്പോൾ(സൈക്കിളും പെട്രോമാക്സും വാടകക്ക് കിട്ടണമെങ്കിൽ ഒരു പ്രായമൊക്കെ ആവണം.സൈക്കിൽ ചവിട്ടാറായോ തവളപിടിക്കാറായോ എന്നൊരു നോട്ടം വാടകക്ക് തരുന്നവർ നോക്കും) ഞങ്ങൾക്കും തവളകളെ പിടികൂടാൻ പൂതി തോന്നി.മഴപെയ്ത് തവളകൾ കരയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ വാടകക്കെടുത്ത പെട്രോമാക്സുമായി ഞങ്ങളും ആഘോഷപൂർവ്വം ഇറങ്ങും.ഒരു കീറച്ചാക്കും കരുതും.അബദ്ധത്തിൽ തവള കയ്യിൽ പെട്ടാലോ.

ഇടത്തരം മേൽത്തരം തവളകളെ മാത്രമേ ഞങ്ങൾ പിടിക്കുകയുള്ളു.
പിടിച്ചതിന്റെ അരക്കുതാഴെ നോക്കി ഞങ്ങൾ വെള്ളമിറക്കും.തീരെ ചെറിയ തുടകൾ ആണെങ്കിൽ ഞങ്ങൾ അതിനെ വെള്ളത്തിലേക്ക് തിരിച്ചയക്കും. കുഞ്ഞുമാക്രികളെ പിടിച്ചാൽ,പ്രായപൂർത്തിയായിട്ട് വാ എന്ന് സ്നേഹിച്ച് തിരിച്ചയക്കും.കുട്ടിക്കാലത്ത് സഹജീവസ്നേഹം എന്നൊന്നുണ്ടായിരുന്നു.

തവളയുടെ അടുത്തേക്ക് പെട്രോമാക്സ് പതുക്കെ കൊണ്ടുവരും.വെ ളിച്ചത്തിന്റെ പ്രസരിപ്പിലേക്ക് തവള കണ്ണുമിഴിക്കും.പെട്രൊമാക്സ് വെളിച്ചത്തിലാണ് തവളയുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുക.തവളക്കണ്ണുകൾക്ക് ഒരു കവിതയിലും ഇടംകിട്ടിയിട്ടില്ല.പുല്പടർപ്പിലും കുളവാഴക്കൂട്ടത്തിലും ആഫ്രിക്കൻ പായൽവിരിപ്പിലും കണ്ണുകളാൽ കവിത രചിച്ച് തവളകൾ കിടക്കുന്നുണ്ടാവും.

വെളിച്ചം ദുഖമാണുണ്ണി എന്നൊന്നും അതിനെ ആരും പഠിപ്പിച്ചിട്ടില്ലല്ലോ.ആ കണ്മിഴിപ്പിൽ ഒരു കൈ പിന്നിലൂടെ നിശബ്ദം വന്ന് അതിന്റെ അരക്കെട്ടിൽ പതിയും.കണ്ണുകൾ ഏറ്റുമുട്ടിയാൽ ഒരാൾക്കും ഒന്നും ചെയ്യാനാവില്ല.ആയതിനാൽ ആണ് പിറകിലൂടെയുള്ള ഈ കളി. അരക്കെട്ടിൽ പിടിച്ചാൽ ഒരു തവളയ്ക്കും അതിൽ നിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ പറ്റില്ല.ലോകത്ത് ഇത്രക്ക് ഇടുങ്ങിയ അരക്കെട്ടുള്ള ജീവി മനുഷ്യകുലത്തിൽ മാത്രമല്ല   മറ്റു ജന്തുവിഭാഗങ്ങളിലും വേറെയുണ്ടാവില്ല.

നീന്തൽ നല്ല എക്സർസൈസ് ആണെന്നു പറയുന്നതിൽ തവളയെ പ്രതി തെറ്റില്ല.

അരക്കെട്ട് ഉടുക്ക് പോലെയാണ്.തള്ളവിരലും അതിനടുത്ത പേരറിയാത്ത വിരലും തീർത്ത വളയത്തിനുള്ളിൽ ഏതു തവളയും കിടന്നുപുളയും.അരക്കെട്ടിനപ്പുറവും ഇപ്പുറവും തലയുടേയും തുടയുടെയും രണ്ടുഭാഗങ്ങളായി.അരക്കെട്ടിനു താഴെയാണ് ഭക്ഷ്യയോഗ്യമായ  ഭാഗം.അരക്കെട്ടിലാണ് തവളയുടെ ട്രാജഡി തുടങ്ങുന്നത്.അവിടെയാണ് കത്തി മൂർച്ച തെളിയിക്കുക.

ഒറ്റവെട്ടിനു അത് രണ്ടായി പിളരും.വെട്ടേറ്റാലും മറ്റുഭാഗങ്ങൾ പിറകിലുണ്ട് എന്ന മട്ടിൽ  തലഭാഗം രണ്ടുകാലിൽ ചാടിച്ചാടി ഇരുട്ടിൽ പോയി മറയും.അവക്കെന്തുപറ്റിയെന്ന് ആരും തിരക്കാറില്ല.
പിൻകാലുകളില്ലാത്ത തവള തവളയല്ല.തവളകൾ നീന്തുന്നത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടൊ,അതിന്റെ കാലഴക് അപാരമായ സൗന്ദര്യമാണ് തരുന്നത്.നീന്തുന്ന തവളയുടെ കാലുകൾ പോലെ ഒന്ന് ഭൂമിയിൽ ഇനിയും കാണാനിരിക്കുന്നതേയുള്ളു.

അരക്കെട്ടിൽ നിന്നും തുടകളെ മോചിപ്പിച്ചാൽ  തൽസമയം  അതിനെ അടുപ്പിൽ കയറ്റും.തൊലിയുരിഞ്ഞാൽ പ്രത്യക്ഷമാവുന്ന വെളുത്തുതുടുത്ത ഇറച്ചി മോഹിപ്പിക്കുന്നതാണ്.ഇറച്ചിക്കൊതിയാൽ തുടകളിൽ നോക്കിയിരിക്കെ തവള എന്ന പൂർവ്വജന്മത്തെ നമ്മൾ മറന്നുപോകും.തുടയിൽ നിന്നും കാലറ്റം വരെ നീണ്ടുകിടക്കുന്ന ഞരമ്പ് ഊരിക്കളയണം.ഞരമ്പ് ആരോഗ്യത്തിന് ഹാനികരമെന്ന് തവളയെക്കുറിച്ചു പഠിച്ചവർ പറയുന്നു.തവളയെ കീറിമുറിച്ച് പഠിക്കുന്ന കോളേജ് ലാബിനേക്കാൾ ചർച്ചകളായിരിക്കും രാത്രിയിലെ ഈ സെഷനിൽ നടക്കുക.വെന്തുവന്നാൽ ഒരു കഷണം വീതം ഓരോരുത്തർക്കും കിട്ടിയാൽ ഭാഗ്യം.

 ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോൾ തവളകൾ കരയുന്ന ശബ്ദം വീണ്ടും കേൾക്കും.പുറമേ നിന്നാണോ അകമേ നിന്നാണോ എന്ന് സംശയിച്ചിട്ടുമുണ്ട്.
തവളയെ ആരും കറിവെച്ചതായി ചരിത്രത്തിൽ ഇല്ല.ഫ്രൈ ആവാനാണ് തവളയുടെ ജന്മനിയോഗം.

പരിസ്ഥിതി  എന്തെന്നറിയുന്നതിനു മുമ്പത്തെ കഥയാണിത്.പിന്നീട് തവളകൾ കൂട്ടുകാരായി.അതിക്രമം കാട്ടാൻ അരക്കെട്ടിലേക്ക് കൈ പൊന്തിയില്ല. നെല്പാടങ്ങളിലെ കീടങ്ങളെ പിടിക്കുന്നതിന് തവളകൾ അത്യന്താപേക്ഷിതമാണെന്നും.തവളയെ ആർക്കെങ്കിലും പിടിക്കണമെങ്കിൽ തന്നെ ചേരക്കോ നീർക്കോലിക്കോ മാത്രമാണ് അതിനവകാശമെന്നും ജന്തുക്കളുടെ ഭരണഘടന അനുശാസിക്കുന്നുണ്ട്.പാമ്പുകൾ തവളയെ വായിൽ പിടിച്ചുകിടക്കുമ്പോൾ നാലുകണ്ണുകളാണ് ലോകത്തോടു സംസാരിക്കുന്നത്.നാലു ആഴമുള്ള കണ്ണുകൾ.

മഴയെ കാവ്യാത്മകമാക്കി ഉയർത്തുന്നത് തവളകളാണ്,പുതുമഴയെ പ്രത്യേകിച്ച്.
പുതുമഴക്കുശേഷമുള്ള കരച്ചിൽ വേണോ വേണ്ടയോ എന്ന  ഒരുമാതിരി കരച്ചിലാണ്.ഗ്ലിസറിൻ ഉപയോഗിച്ചുള്ള കള്ളക്കരച്ചിലാണോ എന്നു പോലും തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.
തവളകളുടെ കരച്ചിൽ നിലച്ചാൽ തവളപിടുത്തക്കാർ  തവളകളുമായി സ്ഥലം വിട്ടു എന്ന് മനസിലാക്കാം.രാവിലെ എഴുന്നേറ്റാൽ തവള ഓർമ്മയിൽ പോലുമുണ്ടാവില്ല.ഇണയെ ചേർക്കാനാണ് തവളകൾ മേക്രോ എന്ന സംഗീതം അലറുന്നത്. ചാക്കിലേക്ക് എറിയപ്പെടുന്നതോടെ തവളകളുടെ ജീവിതം അവസാനിക്കുകയാണ്.സ്വന്തം ആവാസത്തിൽ നിന്നും വലിച്ചെറിയുമ്പോൾ ഇണയും തുണയും തൃഷ്ണയുമെല്ലാം ഒടുങ്ങുമായിരിക്കും. ചാക്കിനുള്ളിലെ തടവറയിൽ തവളകൾ കരയാറില്ല.

രാത്രിയിൽ നിന്നും തവളകളെ കയറ്റുമതി ചെയ്തിരുന്നത് അമേരിക്കയിലേക്കായിരുന്നു എന്നാണോർമ്മ. സാമ്രാജ്യത്വത്തിന്റെ നശീകരണനിലപാടുമായി ഒത്തുനോക്കുമ്പോൾ ചില ഗൂഢാലോചനകൾ തെളിഞ്ഞുവരുന്നു.തവളകൾ വംശനാശത്തിന്റെ വക്കത്തെത്തിയതിലൂടെ നഷ്ടമായത് കൃഷിയിടങ്ങളിലെ ജൈവപരിസരങ്ങളാണ്.പാമ്പും കീരിയും തവളകളും ഞണ്ടും ഞവിനിയുമൊക്കെ ഉണർത്തിനിർത്തിയ നെൽവയലുകൾ ജൈവസമ്പത്തിന്റെ നേർനിലങ്ങളായിരുന്നു.ഇതിൽ മുഖ്യപങ്കുവഹിച്ചത് തവളകളായിരുന്നു.തവളസമൂഹത്തെ നശിപ്പിക്കാനാവുമോ ഇല്ലാത്ത ഡിമാന്റുണ്ടാക്കി അവിടേക്ക് കയറ്റിക്കൊണ്ടുപോയത്.ഇത് രാഷ്ട്രീയക്കാർക്ക് സമയമുണ്ടെങ്കിൽ ചർച്ച ചെയ്യാവുന്ന വിഷയമാകുന്നു.

പിന്നീട് എങ്ങിനെയോ തവള പിടുത്തം നിരോധിച്ചു.പെട്രോമാക്സുകൾ കുറെക്കാലം കല്യാണവീടുകളിലും മരണവീടുകളിലും മനുഷ്യരുടെ കണ്ണു ബൾബാക്കി ജ്വലിച്ചുജീവിച്ചു.
തവളപിടുത്തക്കാർ മറ്റു പിടുത്തങ്ങളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞ് സമൂഹജീവികളായി മാറി.തവളരാജൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെട്ടിരുന്ന പ്രശസ്ത തവളപിടുത്തക്കാരൻ നിരോധനത്തിന് പുല്ലുവില കൽപ്പിച്ച് തവള പിടിക്കാനിറങ്ങി കള്ളനാണെന്ന് കരുതി ഭാരമേറിയ ചാക്കുമായി പോലീസ് പിടിയിലായി.തൊണ്ടിമുതൽ കെട്ടഴിച്ച് നിലത്തിടാൻ ലാത്തി കൊണ്ട് പോലീസ് ആഞ്ജാപിച്ചു.


പിന്നീട് കണ്ട കാഴ്ച തവളച്ചാട്ടം കൊണ്ട് പോലീസ് സ്റ്റേഷൻ അലങ്കോലമാവുന്നാതാണ്.വെപ്രാളത്തിൽ പോലീസുകാരും തവളച്ചാട്ടം ചാടാനാരംഭിച്ചു. അറപ്പും വെറുപ്പും ഉണ്ടാക്കുന്ന  ജീവി എന്ന നിലയിലും തവളയെ പിടിക്കുന്നതും കൊല്ലുന്നതും നിയമവിരുദ്ധമായതിനാലും തവളകളെ സല്യൂട്ടടിച്ചുനിൽക്കാനെ കൊമ്പൻ മീശയുള്ളതും ഇല്ലാത്തതുമായ പോലീസിന് കഴിഞ്ഞുള്ളു.

(തവള നിരോധനത്തെ തുടർന്ന് വെള്ളത്തിൽ വീണുമരിച്ചവരെ പുറത്തുകൊണ്ടുവരിക,അട്ടയെ പിടിച്ച് മെത്തയിൽ കിടത്തുക,റെയിൽവേ ട്രാക്കിൽ പൂസായി കിടക്കുന്നവരെ ട്രെയിൻ വരാത്ത ട്രാക്കിലെക്ക് മാറ്റിക്കിടത്തുക തുടങ്ങിയ പണികളിലേക്ക് തിരിയുകയും അടുത്ത കാലത്ത് തവളകളും നിരോധനവുമില്ലാത്ത ലോകത്തേക്ക് യാത്രയാവുകയും ചെയ്ത ശില്പി രാജന്റെ കൂട്ടുകാരനും നാട്ടുകാരനുമായ നെടുപുഴയിലെ  തവളബാലേട്ടന് ഈ എഴുത്ത് സമർപ്പിക്കുന്നു).


മണിലാൽ 

Saturday, August 2, 2014

മനുഷ്യർ ലോകത്തെ തിന്നു രസിക്കുമ്പോൾ.....







dc book publication


നാലുമണിയോടടുത്ത സമയം.തൃശൂർ റൗണ്ടിൽ കൊൽക്കൊത്തയിൽ നിന്നുള്ള  സുഹൃത്തുമായി വട്ടംചുറ്റവെ പച്ചക്കറിക്ക് പ്രശസ്തമായ  ഹോട്ടലിൽ കയറി.

അവിടുത്തെ തിരക്കുകണ്ട് അവർക്ക് അത്ഭുതമായി.ഇത് അസമയമല്ലെ എന്നായിരുന്നു അവരുടെ ചോദ്യം.ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനും രാത്രിഭക്ഷണത്തിനുമിടയിലെ അസമയത്ത് എണ്ണിയാലൊതുങ്ങാത്ത തീറ്റപ്രിയർ മേശക്കുചുറ്റും,കൂട്ടത്തിൽ ഞങ്ങളും.

ചിന്തിക്കുന്നതിനും തർക്കിക്കുന്നതിനും പ്രണയിക്കുന്നതിനുമൊക്കെ പ്രത്യേകം സമയമില്ലാത്തതു പോലെ ഇപ്പോൾ ഭക്ഷണത്തിനും ഒരു നിഷ്കർഷയുമില്ലാതായിരിക്കുന്നു.പലയിടങ്ങളിലും സഞ്ചരിക്കുന്ന അവർ പറഞ്ഞു,നിന്റെ കേരളം കൊള്ളാമെല്ലടാ.
കേരളം ഏതിലും എന്തിലും ഒന്നാമാതാവാൻ പായുകയാണ്.


ബ്രസീലുകാർ പോലും അവരുടെ പതാക ഇത്രക്ക് ഉയരത്തിൽ കെട്ടിയിട്ടുണ്ടാവില്ല.നെയ്മറെത്തീനികൾ അവിടെ ഇത്രക്കുണ്ടാവില്ല.

മറ്റൊരിക്കൽ ഹോട്ടലിൽ ഞാനും മറ്റൊരു സുഹൃത്തും കൂടി ഉച്ചഭക്ഷണത്തിനു കയറുമ്പോൾ തിക്കിലും തിരക്കിലും പെട്ട് സുഹൃത്ത് തീറ്റത്തിരക്കുകാരുടെ ഇടിയിലും തൊഴിയിലും പെട്ട് താഴെ വീണു.അവിടെക്കിടന്ന് സുഹൃത്ത് ഓളിയിട്ടു.

ഡാഷുകൾക്കൊന്നും വീട്ടിൽ ഭക്ഷണമില്ലേ?

സ്വയംബാധകമായ ഒരു അസംബന്ധചോദ്യം കൂടിയായിരുന്നു അത്.സാധാരണഗതിയിൽ സുഹൃത്തിന്റെ ഭാഷാപ്രയോഗത്തിന് അന്ന് ഞങ്ങൾ തല്ലുകൊള്ളേണ്ടതായിരുന്നു.കിട്ടിയില്ല.ആർത്തിപൂണ്ട മനുഷ്യർ ഒന്നിനും ചെവികൊടുക്കില്ല,അവർക്ക് ഒരേയൊരു ലക്ഷ്യം 'ശബരിമാമല'.


എപ്പോഴും തുറന്നുപ്രവർത്തിക്കുന്ന ഭക്ഷണശാലകൾ അധികം രാജ്യങ്ങളിലില്ല.പ്രധാനഭക്ഷണസമയം കഴിഞ്ഞാൽ പാതിയോ പൂർണ്ണമായൊ അവർ ഷട്ടർ താഴ്ത്തും.തൊഴിലാളികൾ ബാക്കിവന്ന പൊറോട്ടപ്പുറത്തോ ആറിയ ദോശത്തട്ടിലോ മലർന്നുകിടന്ന്  സമയങ്ങളിൽ വിശ്രമിക്കും.


ഇരുപത്തിനാലുമണിക്കൂർ തുറന്നുപ്രവർത്തിച്ചാലും ഇരുപത്തഞ്ചാം മണിക്കൂറും തുറക്കുന്നുണ്ടൊ ഗഡികളെ എന്ന് ഹോട്ടലുകളിൽ നമ്മൾ ചെന്നുമുട്ടും.ബെവറേജിനുമുന്നിൽ ക്യൂനിൽക്കുന്നവരെ മാത്രമേ മനുഷ്യർ ശാപവാക്കുകൾ പറയൂ.കരളിനെ ഷെഢിൽ കേറ്റുന്ന സാധനങ്ങൾ ഇവിടെയും സുലഭമാവുന്നു.ജയ് പൊറോട്ട.

ക്വിറ്റ് പോറോട്ട എന്ന മുദ്രവാക്യവുമായി എന്റെ സുഹൃത്തും കൂട്ടുകാരും വർഷങ്ങൾക്കുമുന്നേ രംഗത്തിറങ്ങിയിരുന്നു.ഇതിന്റെ പേരിലും അറിവില്ലാത്തതിന്റെ പേരിലും അന്ന് സുഹൃത്തിന്റെ പേരുവെട്ടി.അങ്ങിനെ പാടില്ലായിരുന്നുവെന്ന് പൊറോട്ടയെക്കുറിച്ചുള്ള പഠനങ്ങൾ എന്നോടുപറയുന്നു.എൻഡോസൾഫാനേക്കാളും കേരളത്തെ പൊറോട്ടകൾ കാർന്നു തിന്നും  എന്ന സുഹൃത്തിന്റെ കമന്റ് വെറും തമാശയുമല്ല.എത്ര വിഷം കലർന്നതെങ്കിലും ഭക്ഷണപദാർത്ഥങ്ങളെ നമ്മൾ വെറുതെ വിടുന്നു.അത്രമേൽ നമ്മൾ പൊറോട്ടപ്രണയിനികളാകുന്നു.ആണുങ്ങൾക്ക് പെണ്ണായും പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ആണായും തോന്നുന്നുണ്ടാവുമോ ഈ ആണും പെണ്ണുമല്ലാത്ത പോറോട്ടകളെ.


ഭക്ഷണമെന്നത് സംസ്കാരത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്നത് വ്യവസായമായി മാറിയിരിക്കുന്നു.രണ്ടിന്റേയും വ്യത്യാസം മനസിലാവണമെന്നുമാത്രം.ഭക്ഷണം കഴിച്ച് മരിക്കുന്ന അവസ്ഥ ഇവിടെ മാത്രമേയുള്ളു.ഭക്ഷണം ഇല്ലാതെ മരിക്കുന്നത് മറ്റൊരു ലോകത്താണ്.


പുറമെ നിന്നുള്ള എന്തിനേയും മനസാ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നവരാണ് നമ്മൾ. ലോകത്താകമാനമുള്ള രസങ്ങളെ പാതാളവായ് തുറന്നാണ് നമ്മൾ സ്വീകരിക്കുന്നത്.
നാവിൽക്കൂടി മാത്രമാണ്  രുചിയറിയറിയുന്നത് എന്ന് നമ്മൾ തെറ്റിദ്ധരിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു,അങ്ങിനെ  വിധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ,രുചി മനോഹരമായി അറിയുകയും ആസ്വദിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ആസക്തമായ  വിശാലമായ ശരീരവും മനസും  കൂടി നമുക്കുണ്ടെന്ന കാര്യവും മറന്നുപോകുന്നു,മറച്ചുപിടിക്കുന്നു.അഞ്ചാറിഞ്ചുമാത്രം നീളമുള്ള നാവുരുചിക്കു മാത്രമാണ് നമ്മൾ ലോകകത്തെയാകെ കുത്തിത്തള്ളി അകത്തേക്ക് കയറ്റിവിടുന്നത്. ശരീരത്തിലെ ഉരഗപ്രഞ്ജകളെ നമ്മൾ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല.ഉള്ളിൽ എന്തു നടന്നാലും പ്രശ്നമില്ല.

പെറ്റുവീണ ഉടനെ വായിൽ ഉപ്പുതേച്ചു കയ്പിച്ച്, പഞ്ചസാര തേച്ചു മധുരിപ്പിച്ച്, മുളക് തേച്ചു കരയിപ്പിച്ചുമാണ്  കുട്ടികളെ നമ്മൾ രുചിയുടെ മഹാലോകത്തേക്ക് ആനയിക്കുന്നത്.കുട്ടികൾ സ്വന്തം രുചികളിലൂടെ വളരണം.നിർബ്ബന്ധരുചികളിലൂടെ വളർന്നാൽ എല്ലാവരുടേയും മക്കൾ ബിടെക്കിൽ ചെന്നവസാനിക്കും.അവൻ പൊറോട്ടയും ബീഫും കഴിച്ചുതുടങ്ങി എന്ന് ഒന്നരവയസുകാരൻ ചെക്കനെക്കുറിച്ച് അഭിമാനിക്കുന്ന അച്ഛനമ്മമാരെ നമുക്കിന്ന് കാണാം.


വായിലൂടെ മാത്രം രുചിക്കുന്ന ഒരു ജനത പ്രതീക്ഷയറ്റതാകും സംശയമില്ല.തുറന്നുവെക്കേണ്ടത് വായും അതിന്റെ എതിർഭാഗവും മാത്രമല്ല.അവർ വീടിനെയും  വിരുന്നിനേയും ഭക്ഷണശാലകളേയും മാത്രം സ്നേഹിക്കാൻ പഠിക്കും.ലോകം വായിലേക്കും വയറിലേക്കുമാണ് വളരേണ്ടത് എന്ന് തീരുമാനിക്കും.

സമരത്തിന്റെ രുചിയറിയണം തെരുവിന്റെ രുചിയറിയണം സംഗീതത്തിന്റെ രുചിയറിയണം ശരീരത്തിന്റെ രുചിയറിയണം അപരന്റെ രുചിയറിയണം ചരിത്രത്തിന്റെ രുചിയറിയണം ഫാഷിസത്തിറ്റ്നെ രുചിയറിയണം യുക്തിയുടേയും വൈരുദ്ധ്യത്തിന്റേയും രുചിയറിയണം.പ്രണയത്തിന്റെ രുചി നിർബ്ബന്ധമായും അറിയണം.ആവോളം അറിയണം.മനുഷ്യാനാവാനുള്ള യാത്രകൾ അങ്ങിനെയാണ്.

ചരിത്രത്തെ മാറ്റിമറിച്ചവർ ഒരേ രുചിയിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചവരല്ല,ഒരേ സംസ്കാരത്തെ പിൻപറ്റിയവരല്ല.ഒരേ രുചിയിൽ അടിയാത്തതിനാലാണ് ചെ ക്യൂബയിൽ നിന്നും ബൊളീവിയയിലേക്ക് വെച്ചുപിടിച്ചത്.

സമയാസമയങ്ങളിൽ ആരാധാനാലയങ്ങളിൽ പോകുന്നവരിൽ നിന്നും, ഇരുപത്തഞ്ചിൽ വിവാഹം മുട്ടുന്നവരിൽ നിന്നും ഏതു സമയത്തും ഭക്ഷണത്തിലേക്ക് തള്ളിക്കയറുന്നവരിൽ നിന്നും സമൂഹം ഒന്നും പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല.അവർ ഏകക്കാഴ്ചകളിലേക്ക് ഒതുക്കപ്പെട്ടവർ മാത്രമാകുന്നു.

പോക്ക് കണ്ടിട്ടായിരിക്കാം പ്രശസ്തനായ ഒരു ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത് മാറാവുന്ന മഹാരോഗം എല്ലാവരേയും പിടികൂടട്ടെ എന്ന്.അപ്പോളെങ്കിലും ആർത്തിപിടിച്ച അവസ്ഥയിൽ നിന്നും പിന്തിരിയുമല്ലോ എന്നാവും ഡോക്ടർ സ്വപ്നം കണ്ടത്.

ഭക്ഷണത്തിനും ഫാൻസ് ഉണ്ടാകുന്ന കാലം വിദൂരമല്ല.മോഹൻലാൽ വേണോ ഭക്ഷണം വേണോ എന്നു ചോദിച്ചാൽ ചിക്കനും പൊറോട്ടയും മതി  എന്നായിരിക്കും ഉത്തരം.


ഭക്ഷണത്തോടുള്ള ആരാധന കാണണമെങ്കിൽ  വിവാഹത്തിനു പോയാൽ മതി.
നമ്മൾ തിന്നുകൂട്ടുന്ന മൃഗങ്ങളുടെ ജീവിതം ഒന്നു പഠിച്ചാൽ  നാണംകെട്ടുപോകും.വിശപ്പുകയറുമ്പോൾ മാത്രമെ മൃഗങ്ങൾ ഇരതേടി തുടങ്ങുകയുള്ളു.ആവശ്യം കഴിഞ്ഞാൽ അവർ ഭക്ഷണത്തിനു കാവലിരിക്കാറുമില്ല.തീന്മേശയിൽ കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ അടുത്ത നേരത്തെ ഭക്ഷണം കേന്ദ്രബജറ്റ് പോലെ ചർച്ച തുടങ്ങും മനുഷ്യർ.


  ഭക്ഷണത്തിന്മേലുള്ള സ്വാധീനം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നതിൽ സാമ്രാജ്യശക്തികൾ ഇടപെടുന്നുണ്ടൊ എന്ന വിഷയം രാഷ്ട്രീയവിശാരദന്മാർക്ക് വിടുന്നു.ഇവിടെ സമയമില്ല ഭക്ഷണം കഴിക്കാൻ സമയമായി.

ആസക്തരായ ജനങ്ങൾ ഒരിക്കലും പടക്ക് മുന്നിൽ വരില്ല.
രാഷ്ട്രീയസമരങ്ങൾ കാലത്തെ ഭക്ഷണത്തിനുശേഷം തുടങ്ങുകയും ഉച്ചഭക്ഷണസമയത്ത് നിർത്തുകയുമാണല്ലോ നമ്മുടെ പതിവ്. ഇടവിളപോലേയാണിന്ന് സമരങ്ങൾ.നിരാഹാരസമരങ്ങൾ പോലും.ഘോരഘോരം മൂർദ്ദാബാദ് വിളിക്കുമ്പോൾ നാവിലൂറുന്നത് എന്തായിരിക്കാം.
യുവരക്തങ്ങളെ ക്രിക്കറ്റിലും ഫുട്ബോളിലും കെട്ടിയിടുന്നതു പോലെ ഭക്ഷണത്തിലും മുക്കിക്കൊല്ലാമെന്ന് കോർപ്പറേറ്റുകൾ വിചാരിച്ചിട്ടുണ്ടാവുമോ എന്നും തലപുകഞ്ഞ് ആലോചിക്കാവുന്നതാണ്,എന്തായാലും നമ്മൾ തലപുകച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നവരല്ലെ.
അവരുടെ സംസ്കാരം പോലെ അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ പോലെ അവരുടെ രീതികൾ പോലെ അവരുടെ നടപ്പുകൾ പോലെ അവരുടെ ഭക്ഷണവുമാണ് നമ്മളുടെ കരളിന്റെ കഥകഴിക്കുന്നത്.നമ്മുടെ സംസ്കാരത്തിന്റെ കഥ കഴിക്കുന്നത്.
പാചകക്കാരൻ ഇന്നെല്ലാ ടി.വി.ചാനലുകളിലും ഏപ്രൺ ഇട്ടു നില്പുണ്ട് ഇത് രുചിക്കൂ ഇത് രുചിക്കൂ എന്ന ചട്ടുകവുമായി.അതിനുമുന്നിൽ ഭക്ഷണപ്രിയർ കടലകൊറിച്ചിരിപ്പുമുണ്ട്.

ഈയടുത്ത കാലത്തായി നാട്ടിൽ സജീവമായിട്ടുള്ള ഒരു കലാപരിപാടിയാകുന്നു ഒളിച്ചോട്ടങ്ങൾ.വെറുതെ ഇരുന്ന് ബോറഡിക്കുമ്പോൾ കളത്തിലിറങ്ങി കളിക്കുന്ന  പരിപാടിയായി മാത്രം ഇതിനെ കാണാൻ കഴിയില്ല. അന്യമതസ്ഥരും അല്ലാത്തവരുമായുള്ള ഒളിച്ചോട്ടങ്ങൾ വിവാഹമെന്ന യാഥാസ്ഥിതികമായ ഏർപ്പാടിനെതിരെ മാത്രമല്ല ഭക്ഷണവ്യവസ്ഥക്കെതിരെയുള്ള സമരമായും ഭാവിയിൽ വിലയിരുത്തപ്പെട്ടേക്കാം.  വിവാഹമെന്ന ബോറൻ ഏർപ്പാടിനെ ഭക്ഷണം പരമബോറക്കി മാറ്റുന്നുണ്ട്.ഇതെല്ലാം എത്ക്ക് എന്ന തമിഴ് പേശ് ഓർമ്മയിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടാവണം.


കുറച്ചുഭക്ഷണം കൂടുതൽ സമയമെടുത്ത് കഴിക്കുന്നവരാണ് ഫ്രഞ്ചുകാർ.നമ്മൾ മറിച്ചും.   മതിയെന്ന് പറയാൻ അത് തലച്ചോറിനു സമയം കൊടുക്കുന്നു.തലച്ചോർ മാറ്റിവെച്ചാണ് നമ്മുടെ കഴിപ്പ്, മറ്റു പലതും പോലെ.
.ഭക്ഷണം, പ്രത്യേകിച്ച് കോഴികൾ കഴിഞ്ഞജന്മത്തിൽ നമ്മുടെ ശത്രുവായിരുന്നോ എന്നതാണ് ഭക്ഷണമേശമേൽ ഉയർന്നുവരേണ്ട ചോദ്യം.


അത്രമേൽ നമ്മൾ കോഴികളെ കഴുത്തുഞെരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
കുറുക്കനേക്കാൾ സൂത്രക്കാരായിരുന്നു നമ്മുടെ പരിസരങ്ങളെ വൃത്തിയാക്കുകയും അതുപോലെ വൃത്തികേടാക്കുകയും ചെയ്ത നാടൻ കുക്കുടങ്ങൾ.കുടയുംവടിയുമായി വരുന്ന വിരുന്നുകാരെ അകലെ നിന്ന് കാണുന്ന നിമിഷം അവറ്റകൾ മരത്തലപ്പുകളിലേക്കോ പൊന്തകളിലേക്കോ തോടിന്നപ്പുറത്തേക്കോ ശത്രുക്കളുടെ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്കോ പറന്നുമറയും.കോഴികൾ പറക്കുന്നത് വിരുന്നുകാരെ കാണുമ്പോൾ മാത്രമാണ്.

ഒരു പ്രതിരോധവുമില്ലാത്ത പാവം ബ്രോയിലുകൾ.മനുഷ്യന്റെ തീറ്റഭ്രാന്തിൽ അവസാനിക്കാൻ വിധിക്കപ്പെട്ടത്.


വേഗങ്ങൾ നമ്മുടെ തീറ്റസ്വഭാവത്തെ അപ്പാടെ അശ്ലീലമാക്കിയിരിക്കുന്നു,അമേരിക്കക്കാരെപ്പോലെ.

എവിടേക്കാണ് തിരക്കിട്ടുപോകുന്നത്.
ബോംബിടാനും അതിൽക്കിടന്നും മരിക്കാനും!

ആഹാരത്തിലൂടെ നമ്മൾ അട്ടിമറിയും.ആഹാരത്തെ നമ്മൾ അട്ടിമറിക്കരുത്.ആഹാരരീതികൾ നമ്മുടെ സർഗാത്മകതയെ ഉണർത്താനുള്ളതാണ്.ഉറക്കാനുള്ളതല്ല.പ്രകൃതിജീവനം കുറച്ചുനാൾ പരിശീലിച്ചപ്പോൾ ചിറകുകൾ എവിടെ എന്ന് ഞാൻ ശരീരത്തിൽ തപ്പിനോക്കി.അത്രക്ക് പറക്കാൻ മോഹിപ്പിച്ചു നാളുകൾ.കോഴിയെ പ്രണയക്കണ്ണുകളോടെ നോക്കുന്ന  കുറുക്കൻസ്വഭാവം എന്നിട്ടും പോയില്ല.


സംഗീതം കേൾക്കുന്നതുപോലെ ലൈംഗീകത അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെ പ്രണയത്തിൽ തുളുമ്പുന്നതുപോലെ ആഹാരത്തെ അറിയുക.


ധൃതിയിൽ നിന്ന് ഒന്നും ഉരുത്തിരിയുകയില്ല.
കാലത്തോടും കർമ്മത്തോടും ക്ഷമ കാണിക്കുക.






Sunday, July 20, 2014

കേരളവർമ്മയുടെ ചുമരുകൾ





(1)


കോളേജിനു പിന്നാമ്പുറത്തെ ഊട്ടിയുടെ ഹരിതംഭംഗി അതേപടി.വാ‍ര്‍ഷികവളയങ്ങള്‍ മരങ്ങളെ കൂടുതല്‍ പ്രൌഢമാക്കിത്തീർത്തിരിക്കുന്നു.ഊഞ്ഞാലാടാന്‍ പാകത്തില്‍ ഞാന്നുകിടന്നിരുന്ന വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകള്‍ കരുത്തിന്റെ ധാര്‍ഷ്ട്യത്തോടെ ഇളകാന്‍ മടിച്ച് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.ഓഡിറ്റോറിയത്തിന്റെ പിറകിലെ ചവിട്ടുപടിയിൽ ആണ്‍കുട്ടിയും പെണ്‍കുട്ടിയും മാനസികമായ ആഘോഷങ്ങളില്‍ തുടിച്ച്.താടിയും ചിരിയുമായി തമ്പിമാഷ് പഴയതുപോലെ.അലസമീ ജീവിതമെന്നുൽഘോഷിച്ച് വിനോദ്ചന്ദ്രൻ മാഷ്.മരങ്ങൾ നട്ട് ഗീതട്ടീച്ചർ. ചെസ്സ് കളിയിലെ നീക്കം പോലെ  ശ്രദ്ധയോടെ അനിൽമാഷ് .മദ്യത്തിൽ നിന്നും മദ്യവിരുദ്ധതയുടെ തീവ്രലഹരി വാറ്റിയെടുത്ത ജോൺസ് മംഗലം.
തൊപ്പിവെച്ച് എന്റെ നാട്ടുകാരൻ മധുമാഷ്.

മരങ്ങളും മഞ്ഞക്കിളികളും കൈകോർത്ത് മലയാളം ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ്.പുരുഷന്മാർക്ക് അകലെ നിന്നും നോക്കിക്കാണാവുന്ന പെൺഹോസ്റ്റൽ.രാജഭവനത്തെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന ഇംഗ്ളീഷ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ്.

 പഴയ രാമേട്ടന്റെ സ്ഥാനത്ത് പുതിയ കാന്റീന്‍ ഒരു ചേലുമില്ലാതെ.കാന്റീനിന്റെ മുന്നില്‍ കാമ്പസിന്റെ പുതിയ കവിത ശ്രീദേവി, മണപ്പുറത്തുനിന്നാണ്.

 മരത്തറകള്‍ക്കും അവിടുത്തെ  ഇരിക്കപ്പൊറുതികൾക്കും കാലങ്ങളുടെ വ്യത്യാസമില്ലാതെ.പണ്ട് അരാജകവാദത്തിന്റെ  ഭാഗമായി കാളവണ്ടിയുമായി കാമ്പസില്‍  വന്ന താടി ഡേവിസിന്റെ കാലമല്ല ഇത്.സൌഹൃദമായി നിറഞ്ഞാടിയ കെ.ആര്‍.ബീനമാരേയും ഇനി കണ്ടെന്നുവരില്ല.കാമ്പസ് കൈപിടിച്ചു നടത്തിയ ആര്യയേയും രാമകൃഷ്ണനേയും ഓർമ്മ വന്നു.

‘എത്ര മുറിവുകള്‍ വേണം ഒരു മരണമാകാന്‍,
എത്ര മരണങ്ങള്‍ വേണം ഒരു ജീവിതമാവാന്‍’

എന്ന് മനോഹരമായ ഭാഷാചിത്രം വരച്ച എഴുത്തിലെ      ഒറ്റയാന്‍ മേതില്‍ ഇനിയുമുണ്ടാവണമെങ്കില്‍ കാമ്പസും കാലവും എത്ര കാത്തിരിക്കണം.അടവ് പിഴച്ചതും അല്ലാത്തതുമായ യു.ജി.സി വണ്ടികള്‍ കാമ്പസ് തുറസിനെ കവര്‍ന്നെടുത്തിരിക്കുന്നു.
 ഇതിന്റെ മറവിലും സൌഹൃദങ്ങളും ഹൃദയദാഹങ്ങളും തൊട്ടും  തലോടിയും നില്പുണ്ട്.

കൊമ്പന്‍ മീശയും അതുയര്‍ത്തുന്ന ഭീതിയെ ചുണ്ടിലെ സൌമ്യത കൊണ്ട് ചോർത്തിക്കളയുകയും ചെയ്യുന്ന  പി.കെ.ടി മാഷുടെ സ്മരണ പുതുക്കുന്ന സന്ദര്‍ഭത്തിലേക്കാണ് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം കേരളവര്‍മ്മയിലെത്തുന്നത്.പികെടിയുടെ മകള്‍ ലണ്ടനില്‍ നൃത്താദ്ധ്യാപികയും സോഷ്യല്‍ വര്‍ക്കറുമായ ശ്രീകല പ്രത്യേകം വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു  .ശ്രീകല നൃത്തം വെച്ച കാമ്പസാണ് .
ഹാളിലേക്ക്  കയറുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത് ചുമരിലെ എഴുത്തിലാണ്.  


ഓരോ ചുമരും ഓരോ ചിത്രത്തെ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നു .


  സമൂഹത്തിന്റെ മനസ്സാണ് ഓരോ ചുമരും മതിലുകളും വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.ഇപ്പോള്‍            
ആ സ്ഥാ‍നം    ഫ്ളക്സുകള്‍ക്കാണ്.ഫ്ളക്സൂകള്‍ നോക്കിയാല്‍ കേരളത്തിന്റെ നിലവാരം   എന്താണെന്ന് ഊഹിക്കാം,നിലവാരത്തകര്‍ച്ചയും.

ഇരുപത്തിയഞ്ച് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം കേരളവര്‍മ്മയില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ എന്തായിരിക്കും കാണുക,എന്തായിരിക്കും  കിട്ടുക എന്നൊക്കെ ആലോചിച്ചിരുന്നു.പക്ഷെ ഈ ഒറ്റ ചുമര്‍സാഹിത്യത്തില്‍   കാമ്പസിന്റെ  നിത്യയൌവ്വനം കണ്ടു.മാറുന്നത് കാമ്പസ് വിടുന്നവര്‍ മാത്രമാണ്.


സെമിനാറില്‍ പങ്കെടുത്ത ഇ.രാജന്‍ മാസ്റ്റരും,ചുമതലക്കാരനായ വിനോദ് ചന്ദ്രനും ലളിതട്ടിച്ചറും ഡോ:സര്‍വ്വോത്തമനും മുഖ്യാതിഥിയായ എം.ജി.എസ്.നാരായണനും കേരളവര്‍മ്മയിലെ മുന്‍ കാലങ്ങളെ ഓര്‍മ്മിച്ചു.പി കെ ടി യിലെ മനുഷ്യസ്നേഹത്തെ പുതു തലമുറയ്ക്കായി അവർ അവതരിപ്പിച്ചു.മലയാളികള്‍ ചരിത്രരചനയില്‍ വിമുഖരാണെന്നും എം.ജി.എസ്.സമര്‍ത്ഥിച്ചു.


 കേരളവര്‍മ്മയുടെ മനസ്സ് എന്നും വര്‍ത്തമാനത്തിന്റെതാണ്.  കാലങ്ങളെ എന്നും പുതുമയോടെ സ്വീകരിക്കുന്നത്.ചുമരുകളും ഉള്ളും നവീനമായ വരകള്‍ കൊണ്ടും ചിത്രം കൊണ്ടും സമ്പന്നമാക്കുന്നത്.എല്‍.പി,യു.പി,ഹൈസ്കൂളുകളിലെ സൌഹൃദങ്ങള്‍ ഗാഢമാണെന്നായിരുന്നു വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്.പക്ഷെ പൊടി മീശ കിളിർത്ത് യൌവ്വനത്തിലേക്ക് വിരിഞ്ഞ്  പെണ്‍കുട്ടികളുമൊക്കെയായി ചങ്ങാത്തം തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ പഴയ എല്‍കേജി ചിന്തകളെല്ലാം കടലെടുത്തു.

പൊടിമീശയില്‍ നിന്നാണ് പുരുഷജീവിതം കനം വെച്ചുതുടങ്ങുന്നത്, കാമ്പസിലാണത് പൊള്ളിത്തുടങ്ങുന്നത്.



കേരളവര്‍മ്മയിലെ വര്‍ത്തമാനം എപ്പോഴും പഴമക്കാരെക്കുറിച്ചുള്ള അപദാനങ്ങള്‍ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.പ്രത്യേകിച്ചും വിദ്യാര്‍ത്ഥി നേതാക്കളെക്കുറിച്ച്,പിന്നീടുള്ള അവരുടെ വളര്‍ച്ചയെക്കുറിച്ച്. പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ച പെണ്‍കുട്ടികളെക്കുറിച്ച്,പരാജയപ്പെട്ട പ്രണയങ്ങളെക്കുറിച്ച്.

കേരളവര്‍മ്മയില്‍ പഠിച്ചു എന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താല്‍ മുന്മുറക്കാരും പിന്മുറക്കാരും  ഒറ്റ സൌഹൃദത്തില്‍ വരുന്നു പിന്നീടുള്ള കാലങ്ങളില്‍.


(2)



ഭാരതീയ പാരമ്പര്യത്തില്‍ ഊറ്റം കൊള്ളുന്ന സുധാകരന്‍ മാഷോട് ലോക സോഷ്യലിസത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥി പ്രസ്ഥാനക്കാര്‍ക്ക് ചെറിയൊരു വിരോധം.അങ്ങിനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം തന്റെ ഹോസ്റ്റല്‍ റൂമില്‍ നിന്നും റിബേറ്റ് ഖദര്‍മൂണ്ടും അതേനിലവാരത്തിലുള്ള ഷര്‍ട്ടും കാണാതായ വിവരം അറിയുന്നു,അതും     വിലകൂടീയ പശയില്‍ തേച്ചുമിനുക്കിവെച്ചത്.പോയതുപോകട്ടെ എന്നും വിചരിച്ച് ഉള്ള തുണിയെടുത്ത് പുതച്ച് കോളേജില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച മാഷെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.തന്റെ ഷര്‍ട്ടിട്ട്  അഭ്യന്തരമന്ത്രിയായ വയലാര്‍ രവി കോളേജില്‍ നെടുനീളത്തിൽ നിക്കുന്നു.അത്ഭുതപ്പെടാനൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.മന്ത്രിയുടെ കോലം കത്തിക്കാൻ സൂപ്പന്റെ (ഇപ്പോള്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ചൈനക്കാര്‍ക്ക്  കണക്കും കള്ളക്കണക്കും ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുന്ന സ്ഥാപനം നടത്തുകയാണ്) നേതൃത്വത്തില്‍ ചൂണ്ടിയതായിരുന്നു ആ വസ്ത്രങ്ങള്‍.


(3)



ഇനി സൂപ്പന്‍ പറഞ്ഞ കഥ.ബ്രാക്കറ്റിലെങ്കിലും   സ്വന്തം പേരിടണമെന്ന് സൂപ്പന്‍ പറഞ്ഞതു പ്രകാരം അതു ചെയ്യുന്നു.പേര് സുരേഷ്.എരിഞ്ചേരിയില്‍ ജനനം.എഴുത്തച്ഛന്‍ താവഴിയാണ്.ഇത്രമതി.

കുരിശിന്റെ വഴി നാടകം നിരോധിച്ച കാലം.1987.ശ്രീ കേരളവര്‍മ്മയിലെ എസ്.എഫ്.ഐ സഖാക്കള്‍ക്ക്    പ്രതികരിക്കാതെ              
ഇരിക്കപ്പൊറൂതിയില്ലാതെയായി.  എന്തെങ്കിലും ചെയ്തേപറ്റൂ.(പ്രതികരണം ആണ് തൃശൂര്‍ക്കാ‍രുടെ  ദേശീയസമരം.)  അങ്ങിനെ   നാ‍ടകം ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനമായി.  പ്രിന്‍സിപ്പള്‍ അനുമതി നല്‍കിയില്ല.നാടകക്കാരെ പേപ്പട്ടിയെപ്പോലെ തല്ലിക്കൊല്ലുന്ന  കാലമായിരുന്നു അത്.പി.ജെ.ആന്റണിയാണ് ഈ ഭൂതത്തെ കുടത്തില്‍ നിന്നും ഇറക്കിവിട്ടത്.വികാരം വ്രണപ്പെടുന്ന ഒരുവഹ രോഗം ഇടവകകളില്‍ വ്യാപകമായി പടര്‍ന്നു പിടിച്ച കാലമായിരുന്നു അത്.


ആയതിനാല്‍   നാടകമെന്നു  കേട്ടാല്‍ അധികാരികള്‍ വണ്ടിയും വടിയുമായി ചെന്ന്    മുളയിലെ നുള്ളും.കേരളവര്‍മ്മയിലും പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ നാടകത്തെ നിരോധിച്ചു.അങ്ങിനെയിരിക്കെയാ‍ണ് ചൊല്ലിയാട്ടം എന്നൊരു കലാരൂ‍പത്തെക്കുറിച്ച് യൂണിയന്‍ ഭരിക്കുന്ന സഖാക്കള്‍ക്ക് അറിവുകിട്ടുന്നത്.അതിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവും പ്രയോക്താവും സുരാസു എന്നൊരു അരാജകവാദിയും മനുഷ്യസ്നേഹിയുമായിരുന്നു.ഒറ്റക്ക് നിന്ന് കവിതയും പാട്ടും പ്രസംഗവുമൊക്കെയായി അരങ്ങു തകര്‍ക്കുന്നൊരു വിദ്യായിരുന്നു അത്.കേരളത്തിലിതൊരു പുതിയ തരംഗമായി മാറുന്ന കാലവുമായിരുന്നു.

ഇലക്ഷന്റെ ഭാഗമായി ചുമരുകള്‍ പങ്കിടുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് എ.ബി.വി.പിയുമായി എസ് എഫ് ഐ ക്കാര്‍  ഉരസല്‍  എന്നൊരു കലാപരിപാടിയും ക്രമത്തിൽ നടത്തുന്ന സമയം കൂടിയായിൽരുന്നു അത്.ഏത് നിമിഷവും പരസ്പരം ആക്രമിക്കാവുന്ന അവസ്ഥ.വടിവാള്‍,ഉറുമി,കത്തി,പട്ടിക,ഇഷ്ടിക,നായക്കുരണപ്പൊടി, തുടങ്ങിയ ആയുധങ്ങള്‍ ഇരുവശത്തും ശേഖരിക്കപ്പെട്ടു.

 സംഘര്‍ഷാവസ്ഥക്കിടയിലാണ് ചൊല്ലിയാട്ടം നടക്കുന്നത്.ഉച്ചക്കുള്ള ഇടനേരത്താണ് പരിപാടി പ്ളാൻ ചെയ്തത്.സുരാസുവും അമ്മുവേടത്തിയും പരിപാടിക്കായി നേരത്തെ  എത്തുന്നു.പരിപാടിക്ക് സുരാസു തയ്യാറെടുക്കുന്നു.പരിപാടി തുടങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് അമ്മുവേടത്തി നമ്മുടെ സൂപ്പന്‍ സഖാവിന്റെ കാതില്‍   രഹസ്യം പറയുന്നു.ആവേശം മൂത്താല്‍ ആശാന്‍ സ്റ്റേജില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിയോടും.പിടിച്ചു കെട്ടി തിരിച്ചു കൊണ്ടന്നേക്കണം,അല്ല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ വഴിയാധാരമാവും.

ഓട്ടം എങ്ങോട്ടായിരിക്കും സംഭവിക്കുക എന്ന് സൂപ്പന്‍.ദിശയൊന്നും പറയാന്‍ പറ്റില്ലെന്ന് അമ്മുവേടത്തി.എവിടേക്കോടിയാലും പിന്നാലെ ചെന്ന് പിടീച്ചു കൊണ്ടുവരേണ്ടത് സംഘാടകരുടെ ഉത്തരവാദിത്വമെന്ന് അമ്മുവേടത്തിയുടെ വാക്കുകളില്‍ നിന്നും സൂപ്പന്‍ വായിച്ചെടുത്തു.


'നാലുകാലുള്ള നാല്‍ക്കാലികളെ വിടുക വെറുതെ വിടുക.............

രണ്ടുകാലുള്ള മനുഷ്യരെ എറിയുക..........കല്ല്ലെറീയുക...........'

പരിപാ‍ടി കത്തിക്കയറുന്നതിനിടക്ക് പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ സംഭവിച്ചു,അതിനപ്പുറവും സംഭവിച്ചു.

അമ്മുവേടത്തി പറഞ്ഞതു പോലെത്തന്നെ സുരാ‍സു ഇറങ്ങിയോടി.ഒരു നിമിഷം വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ പകച്ചു നിന്നു. പകച്ചുനിന്ന സൂപ്പനെ അമ്മുവേടത്തി ഒന്നു നോക്കി.പകപ്പില്‍ നിന്നും മുക്തനായ സൂപ്പനും പിറകെയോടി.മറ്റു ചില സഖാക്കളും സൂപ്പനെ പിന്തുടര്‍ന്നു.കൂട്ടയോട്ടമെന്ന് കരുതി അപരിചിതരും ഓട്ടക്കാരെ അനുഗമിച്ചു.സൂപ്പനൊഴികെ എല്ലാവരും ഗേറ്റുവരെ ഓടിത്തളര്‍ന്നു.ചിലര്‍ അന്തം വിട്ടു നിന്നു,ഇങ്ങനെയൊരു കലാപരിപാടി ആദ്യമാണ്.

ഗേറ്റും കടന്നും ഓടിയ സുരാസുവിനൊപ്പമെത്താന്‍ സൂപ്പന്‍ കിണഞ്ഞു പരിശ്രമിച്ചു.      സുരാസു കുത്തിക്കുകയാണ്.ശരീരത്തില്‍ ചുറ്റിവരിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കാവിയായതിനാല്‍  ഓട്ടത്തിനൊരു അദ്ധ്യാത്മിക പരിവേഷവുമുണ്ട്.ഓടുന്നതിനിടയിലാണ് സൂപ്പന്റെ അരയില്‍ ചുറ്റിയ ഉറുമി നിലത്തുവീഴുന്നത്.കേരളവര്‍മ്മ കോളേജോ കടത്തനാടന്‍ കളരിയോ എന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്.

പ്രത്യേക ശബ്ദത്തോടെ ഉറുമി റോഡിലേക്ക് വീണു. ശബ്ദം കേട്ട സുരാസു ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ഉറുമി കയ്യിൽ വീശാൻ പാകത്തിൽ നിൽക്കുന്ന സൂപ്പനെയാണ് കാണുന്നത്. ഓട്ടത്തിന്റെ വേഗത കൂട്ടാതെ തരമില്ലെന്നായി സുരാസുവിന്.കളി കാര്യമാവുകയാണോ?സുരാ‍സുവും ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചുനിന്നിട്ടുണ്ടാവും എന്ന് ഇവിടെ എഴുതുന്നില്ല.ഓട്ടം തുടരുകയാണ്.    അഴിഞ്ഞുപോയ ഉറുമി വീണ്ടും അരയില്‍ ചുറ്റണമെങ്കില്‍ വലിയ പാടാണ്.അത് കാനയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് സൂപ്പന്‍ ഓട്ടം തുടര്‍ന്നു. ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ സുരാസു തളര്‍ന്നിരിക്കുന്നതു വരെ,സുരാസുവിനെ വരിഞ്ഞുകെട്ടുന്നതുവരെ.ഒരു വിധം സുരാസുവിനെയും ഓട്ടോയില്‍ കയറ്റി അമ്മുവേടത്തിയെ ഏല്‍പ്പിക്കാന്‍ കോളേജിലേക്ക് തിരിച്ചു പോരുമ്പോള്‍ അതാ വരുന്നു ആയുധങ്ങളുമായി ഒരു സംഘം സഖാക്കള്‍. കാവിധാരിയായ  സുരാസുവിന് പിന്നാലെയുള്ള ഓട്ടം അവരെ മറ്റൊരു തരത്തില്‍ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചതാണ്.അവരും കാവിധാരിയെ പിന്തുടര്‍ന്നു വരികയായിരുന്നു.


ഇതിനിടയില്‍ കാവിധാരിയായ ഒരാളെ സഖാവ് സൂപ്പന്‍ പിന്തുടരുന്നതു കണ്ട് മറ്റേ സംഘവും ആയുധശേഖരത്തോടെ സംഘടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.


ചൊല്ലിയാട്ടം ചീറ്റിപ്പോയെങ്കിലും വലിയ ഒരു സംഘര്‍ഷം ഒഴിവായി എന്നതാണ് സംഗതികളുടെ ബാക്കിപത്രം.




ഒരു വിപ്ളവം നടത്തിയ അനുഭവമാണ് ഇതിലൂടെ സൂപ്പന്‍ അനുഭവിച്ചത്.എന്നും എല്ലാ തരം വിപ്ളവങ്ങളേയും സ്നേഹിച്ചിരുന്നു സൂപ്പന്‍.ഇന്ത്യന്‍ വിപ്ളവം വഴിമുട്ടിയപ്പോള്‍ വിപ്ളവ ചൈനയിലെ ഹോങ്കോങില്‍  കുടുംബജീവിതം തകര്‍ക്കുയാണിപ്പോള്‍. 

(2007)






dc books


നീയുള്ളപ്പോള്‍.....