പ്രണയത്തില്‍ ഒരുവള്‍ വാഴ്ത്തപ്പെടും വിധം

Sunday, July 20, 2014

കേരളവർമ്മയുടെ ചുമരുകൾ





(1)


കോളേജിനു പിന്നാമ്പുറത്തെ ഊട്ടിയുടെ ഹരിതംഭംഗി അതേപടി.വാ‍ര്‍ഷികവളയങ്ങള്‍ മരങ്ങളെ കൂടുതല്‍ പ്രൌഢമാക്കിത്തീർത്തിരിക്കുന്നു.ഊഞ്ഞാലാടാന്‍ പാകത്തില്‍ ഞാന്നുകിടന്നിരുന്ന വള്ളിപ്പടര്‍പ്പുകള്‍ കരുത്തിന്റെ ധാര്‍ഷ്ട്യത്തോടെ ഇളകാന്‍ മടിച്ച് തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.ഓഡിറ്റോറിയത്തിന്റെ പിറകിലെ ചവിട്ടുപടിയിൽ ആണ്‍കുട്ടിയും പെണ്‍കുട്ടിയും മാനസികമായ ആഘോഷങ്ങളില്‍ തുടിച്ച്.താടിയും ചിരിയുമായി തമ്പിമാഷ് പഴയതുപോലെ.അലസമീ ജീവിതമെന്നുൽഘോഷിച്ച് വിനോദ്ചന്ദ്രൻ മാഷ്.മരങ്ങൾ നട്ട് ഗീതട്ടീച്ചർ. ചെസ്സ് കളിയിലെ നീക്കം പോലെ  ശ്രദ്ധയോടെ അനിൽമാഷ് .മദ്യത്തിൽ നിന്നും മദ്യവിരുദ്ധതയുടെ തീവ്രലഹരി വാറ്റിയെടുത്ത ജോൺസ് മംഗലം.
തൊപ്പിവെച്ച് എന്റെ നാട്ടുകാരൻ മധുമാഷ്.

മരങ്ങളും മഞ്ഞക്കിളികളും കൈകോർത്ത് മലയാളം ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ്.പുരുഷന്മാർക്ക് അകലെ നിന്നും നോക്കിക്കാണാവുന്ന പെൺഹോസ്റ്റൽ.രാജഭവനത്തെ ഓർമിപ്പിക്കുന്ന ഇംഗ്ളീഷ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ്.

 പഴയ രാമേട്ടന്റെ സ്ഥാനത്ത് പുതിയ കാന്റീന്‍ ഒരു ചേലുമില്ലാതെ.കാന്റീനിന്റെ മുന്നില്‍ കാമ്പസിന്റെ പുതിയ കവിത ശ്രീദേവി, മണപ്പുറത്തുനിന്നാണ്.

 മരത്തറകള്‍ക്കും അവിടുത്തെ  ഇരിക്കപ്പൊറുതികൾക്കും കാലങ്ങളുടെ വ്യത്യാസമില്ലാതെ.പണ്ട് അരാജകവാദത്തിന്റെ  ഭാഗമായി കാളവണ്ടിയുമായി കാമ്പസില്‍  വന്ന താടി ഡേവിസിന്റെ കാലമല്ല ഇത്.സൌഹൃദമായി നിറഞ്ഞാടിയ കെ.ആര്‍.ബീനമാരേയും ഇനി കണ്ടെന്നുവരില്ല.കാമ്പസ് കൈപിടിച്ചു നടത്തിയ ആര്യയേയും രാമകൃഷ്ണനേയും ഓർമ്മ വന്നു.

‘എത്ര മുറിവുകള്‍ വേണം ഒരു മരണമാകാന്‍,
എത്ര മരണങ്ങള്‍ വേണം ഒരു ജീവിതമാവാന്‍’

എന്ന് മനോഹരമായ ഭാഷാചിത്രം വരച്ച എഴുത്തിലെ      ഒറ്റയാന്‍ മേതില്‍ ഇനിയുമുണ്ടാവണമെങ്കില്‍ കാമ്പസും കാലവും എത്ര കാത്തിരിക്കണം.അടവ് പിഴച്ചതും അല്ലാത്തതുമായ യു.ജി.സി വണ്ടികള്‍ കാമ്പസ് തുറസിനെ കവര്‍ന്നെടുത്തിരിക്കുന്നു.
 ഇതിന്റെ മറവിലും സൌഹൃദങ്ങളും ഹൃദയദാഹങ്ങളും തൊട്ടും  തലോടിയും നില്പുണ്ട്.

കൊമ്പന്‍ മീശയും അതുയര്‍ത്തുന്ന ഭീതിയെ ചുണ്ടിലെ സൌമ്യത കൊണ്ട് ചോർത്തിക്കളയുകയും ചെയ്യുന്ന  പി.കെ.ടി മാഷുടെ സ്മരണ പുതുക്കുന്ന സന്ദര്‍ഭത്തിലേക്കാണ് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം കേരളവര്‍മ്മയിലെത്തുന്നത്.പികെടിയുടെ മകള്‍ ലണ്ടനില്‍ നൃത്താദ്ധ്യാപികയും സോഷ്യല്‍ വര്‍ക്കറുമായ ശ്രീകല പ്രത്യേകം വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു  .ശ്രീകല നൃത്തം വെച്ച കാമ്പസാണ് .
ഹാളിലേക്ക്  കയറുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചത് ചുമരിലെ എഴുത്തിലാണ്.  


ഓരോ ചുമരും ഓരോ ചിത്രത്തെ ഒളിപ്പിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നു .


  സമൂഹത്തിന്റെ മനസ്സാണ് ഓരോ ചുമരും മതിലുകളും വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.ഇപ്പോള്‍            
ആ സ്ഥാ‍നം    ഫ്ളക്സുകള്‍ക്കാണ്.ഫ്ളക്സൂകള്‍ നോക്കിയാല്‍ കേരളത്തിന്റെ നിലവാരം   എന്താണെന്ന് ഊഹിക്കാം,നിലവാരത്തകര്‍ച്ചയും.

ഇരുപത്തിയഞ്ച് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം കേരളവര്‍മ്മയില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ എന്തായിരിക്കും കാണുക,എന്തായിരിക്കും  കിട്ടുക എന്നൊക്കെ ആലോചിച്ചിരുന്നു.പക്ഷെ ഈ ഒറ്റ ചുമര്‍സാഹിത്യത്തില്‍   കാമ്പസിന്റെ  നിത്യയൌവ്വനം കണ്ടു.മാറുന്നത് കാമ്പസ് വിടുന്നവര്‍ മാത്രമാണ്.


സെമിനാറില്‍ പങ്കെടുത്ത ഇ.രാജന്‍ മാസ്റ്റരും,ചുമതലക്കാരനായ വിനോദ് ചന്ദ്രനും ലളിതട്ടിച്ചറും ഡോ:സര്‍വ്വോത്തമനും മുഖ്യാതിഥിയായ എം.ജി.എസ്.നാരായണനും കേരളവര്‍മ്മയിലെ മുന്‍ കാലങ്ങളെ ഓര്‍മ്മിച്ചു.പി കെ ടി യിലെ മനുഷ്യസ്നേഹത്തെ പുതു തലമുറയ്ക്കായി അവർ അവതരിപ്പിച്ചു.മലയാളികള്‍ ചരിത്രരചനയില്‍ വിമുഖരാണെന്നും എം.ജി.എസ്.സമര്‍ത്ഥിച്ചു.


 കേരളവര്‍മ്മയുടെ മനസ്സ് എന്നും വര്‍ത്തമാനത്തിന്റെതാണ്.  കാലങ്ങളെ എന്നും പുതുമയോടെ സ്വീകരിക്കുന്നത്.ചുമരുകളും ഉള്ളും നവീനമായ വരകള്‍ കൊണ്ടും ചിത്രം കൊണ്ടും സമ്പന്നമാക്കുന്നത്.എല്‍.പി,യു.പി,ഹൈസ്കൂളുകളിലെ സൌഹൃദങ്ങള്‍ ഗാഢമാണെന്നായിരുന്നു വിശ്വസിച്ചിരുന്നത്.പക്ഷെ പൊടി മീശ കിളിർത്ത് യൌവ്വനത്തിലേക്ക് വിരിഞ്ഞ്  പെണ്‍കുട്ടികളുമൊക്കെയായി ചങ്ങാത്തം തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ പഴയ എല്‍കേജി ചിന്തകളെല്ലാം കടലെടുത്തു.

പൊടിമീശയില്‍ നിന്നാണ് പുരുഷജീവിതം കനം വെച്ചുതുടങ്ങുന്നത്, കാമ്പസിലാണത് പൊള്ളിത്തുടങ്ങുന്നത്.



കേരളവര്‍മ്മയിലെ വര്‍ത്തമാനം എപ്പോഴും പഴമക്കാരെക്കുറിച്ചുള്ള അപദാനങ്ങള്‍ പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കും.പ്രത്യേകിച്ചും വിദ്യാര്‍ത്ഥി നേതാക്കളെക്കുറിച്ച്,പിന്നീടുള്ള അവരുടെ വളര്‍ച്ചയെക്കുറിച്ച്. പ്രകമ്പനം കൊള്ളിച്ച പെണ്‍കുട്ടികളെക്കുറിച്ച്,പരാജയപ്പെട്ട പ്രണയങ്ങളെക്കുറിച്ച്.

കേരളവര്‍മ്മയില്‍ പഠിച്ചു എന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താല്‍ മുന്മുറക്കാരും പിന്മുറക്കാരും  ഒറ്റ സൌഹൃദത്തില്‍ വരുന്നു പിന്നീടുള്ള കാലങ്ങളില്‍.


(2)



ഭാരതീയ പാരമ്പര്യത്തില്‍ ഊറ്റം കൊള്ളുന്ന സുധാകരന്‍ മാഷോട് ലോക സോഷ്യലിസത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന വിദ്യാര്‍ത്ഥി പ്രസ്ഥാനക്കാര്‍ക്ക് ചെറിയൊരു വിരോധം.അങ്ങിനെയിരിക്കെ ഒരു ദിവസം തന്റെ ഹോസ്റ്റല്‍ റൂമില്‍ നിന്നും റിബേറ്റ് ഖദര്‍മൂണ്ടും അതേനിലവാരത്തിലുള്ള ഷര്‍ട്ടും കാണാതായ വിവരം അറിയുന്നു,അതും     വിലകൂടീയ പശയില്‍ തേച്ചുമിനുക്കിവെച്ചത്.പോയതുപോകട്ടെ എന്നും വിചരിച്ച് ഉള്ള തുണിയെടുത്ത് പുതച്ച് കോളേജില്‍ ചെല്ലുമ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച മാഷെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.തന്റെ ഷര്‍ട്ടിട്ട്  അഭ്യന്തരമന്ത്രിയായ വയലാര്‍ രവി കോളേജില്‍ നെടുനീളത്തിൽ നിക്കുന്നു.അത്ഭുതപ്പെടാനൊന്നുമില്ലായിരുന്നു.മന്ത്രിയുടെ കോലം കത്തിക്കാൻ സൂപ്പന്റെ (ഇപ്പോള്‍ കമ്യൂണിസ്റ്റ് ചൈനക്കാര്‍ക്ക്  കണക്കും കള്ളക്കണക്കും ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുക്കുന്ന സ്ഥാപനം നടത്തുകയാണ്) നേതൃത്വത്തില്‍ ചൂണ്ടിയതായിരുന്നു ആ വസ്ത്രങ്ങള്‍.


(3)



ഇനി സൂപ്പന്‍ പറഞ്ഞ കഥ.ബ്രാക്കറ്റിലെങ്കിലും   സ്വന്തം പേരിടണമെന്ന് സൂപ്പന്‍ പറഞ്ഞതു പ്രകാരം അതു ചെയ്യുന്നു.പേര് സുരേഷ്.എരിഞ്ചേരിയില്‍ ജനനം.എഴുത്തച്ഛന്‍ താവഴിയാണ്.ഇത്രമതി.

കുരിശിന്റെ വഴി നാടകം നിരോധിച്ച കാലം.1987.ശ്രീ കേരളവര്‍മ്മയിലെ എസ്.എഫ്.ഐ സഖാക്കള്‍ക്ക്    പ്രതികരിക്കാതെ              
ഇരിക്കപ്പൊറൂതിയില്ലാതെയായി.  എന്തെങ്കിലും ചെയ്തേപറ്റൂ.(പ്രതികരണം ആണ് തൃശൂര്‍ക്കാ‍രുടെ  ദേശീയസമരം.)  അങ്ങിനെ   നാ‍ടകം ചെയ്യാന്‍ തീരുമാനമായി.  പ്രിന്‍സിപ്പള്‍ അനുമതി നല്‍കിയില്ല.നാടകക്കാരെ പേപ്പട്ടിയെപ്പോലെ തല്ലിക്കൊല്ലുന്ന  കാലമായിരുന്നു അത്.പി.ജെ.ആന്റണിയാണ് ഈ ഭൂതത്തെ കുടത്തില്‍ നിന്നും ഇറക്കിവിട്ടത്.വികാരം വ്രണപ്പെടുന്ന ഒരുവഹ രോഗം ഇടവകകളില്‍ വ്യാപകമായി പടര്‍ന്നു പിടിച്ച കാലമായിരുന്നു അത്.


ആയതിനാല്‍   നാടകമെന്നു  കേട്ടാല്‍ അധികാരികള്‍ വണ്ടിയും വടിയുമായി ചെന്ന്    മുളയിലെ നുള്ളും.കേരളവര്‍മ്മയിലും പ്രിന്‍സിപ്പല്‍ നാടകത്തെ നിരോധിച്ചു.അങ്ങിനെയിരിക്കെയാ‍ണ് ചൊല്ലിയാട്ടം എന്നൊരു കലാരൂ‍പത്തെക്കുറിച്ച് യൂണിയന്‍ ഭരിക്കുന്ന സഖാക്കള്‍ക്ക് അറിവുകിട്ടുന്നത്.അതിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവും പ്രയോക്താവും സുരാസു എന്നൊരു അരാജകവാദിയും മനുഷ്യസ്നേഹിയുമായിരുന്നു.ഒറ്റക്ക് നിന്ന് കവിതയും പാട്ടും പ്രസംഗവുമൊക്കെയായി അരങ്ങു തകര്‍ക്കുന്നൊരു വിദ്യായിരുന്നു അത്.കേരളത്തിലിതൊരു പുതിയ തരംഗമായി മാറുന്ന കാലവുമായിരുന്നു.

ഇലക്ഷന്റെ ഭാഗമായി ചുമരുകള്‍ പങ്കിടുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് എ.ബി.വി.പിയുമായി എസ് എഫ് ഐ ക്കാര്‍  ഉരസല്‍  എന്നൊരു കലാപരിപാടിയും ക്രമത്തിൽ നടത്തുന്ന സമയം കൂടിയായിൽരുന്നു അത്.ഏത് നിമിഷവും പരസ്പരം ആക്രമിക്കാവുന്ന അവസ്ഥ.വടിവാള്‍,ഉറുമി,കത്തി,പട്ടിക,ഇഷ്ടിക,നായക്കുരണപ്പൊടി, തുടങ്ങിയ ആയുധങ്ങള്‍ ഇരുവശത്തും ശേഖരിക്കപ്പെട്ടു.

 സംഘര്‍ഷാവസ്ഥക്കിടയിലാണ് ചൊല്ലിയാട്ടം നടക്കുന്നത്.ഉച്ചക്കുള്ള ഇടനേരത്താണ് പരിപാടി പ്ളാൻ ചെയ്തത്.സുരാസുവും അമ്മുവേടത്തിയും പരിപാടിക്കായി നേരത്തെ  എത്തുന്നു.പരിപാടിക്ക് സുരാസു തയ്യാറെടുക്കുന്നു.പരിപാടി തുടങ്ങുന്നതിനുമുമ്പ് അമ്മുവേടത്തി നമ്മുടെ സൂപ്പന്‍ സഖാവിന്റെ കാതില്‍   രഹസ്യം പറയുന്നു.ആവേശം മൂത്താല്‍ ആശാന്‍ സ്റ്റേജില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിയോടും.പിടിച്ചു കെട്ടി തിരിച്ചു കൊണ്ടന്നേക്കണം,അല്ല്ലെങ്കില്‍ ഞാന്‍ വഴിയാധാരമാവും.

ഓട്ടം എങ്ങോട്ടായിരിക്കും സംഭവിക്കുക എന്ന് സൂപ്പന്‍.ദിശയൊന്നും പറയാന്‍ പറ്റില്ലെന്ന് അമ്മുവേടത്തി.എവിടേക്കോടിയാലും പിന്നാലെ ചെന്ന് പിടീച്ചു കൊണ്ടുവരേണ്ടത് സംഘാടകരുടെ ഉത്തരവാദിത്വമെന്ന് അമ്മുവേടത്തിയുടെ വാക്കുകളില്‍ നിന്നും സൂപ്പന്‍ വായിച്ചെടുത്തു.


'നാലുകാലുള്ള നാല്‍ക്കാലികളെ വിടുക വെറുതെ വിടുക.............

രണ്ടുകാലുള്ള മനുഷ്യരെ എറിയുക..........കല്ല്ലെറീയുക...........'

പരിപാ‍ടി കത്തിക്കയറുന്നതിനിടക്ക് പറഞ്ഞതുപോലെ തന്നെ സംഭവിച്ചു,അതിനപ്പുറവും സംഭവിച്ചു.

അമ്മുവേടത്തി പറഞ്ഞതു പോലെത്തന്നെ സുരാ‍സു ഇറങ്ങിയോടി.ഒരു നിമിഷം വിദ്യാര്‍ത്ഥികള്‍ പകച്ചു നിന്നു. പകച്ചുനിന്ന സൂപ്പനെ അമ്മുവേടത്തി ഒന്നു നോക്കി.പകപ്പില്‍ നിന്നും മുക്തനായ സൂപ്പനും പിറകെയോടി.മറ്റു ചില സഖാക്കളും സൂപ്പനെ പിന്തുടര്‍ന്നു.കൂട്ടയോട്ടമെന്ന് കരുതി അപരിചിതരും ഓട്ടക്കാരെ അനുഗമിച്ചു.സൂപ്പനൊഴികെ എല്ലാവരും ഗേറ്റുവരെ ഓടിത്തളര്‍ന്നു.ചിലര്‍ അന്തം വിട്ടു നിന്നു,ഇങ്ങനെയൊരു കലാപരിപാടി ആദ്യമാണ്.

ഗേറ്റും കടന്നും ഓടിയ സുരാസുവിനൊപ്പമെത്താന്‍ സൂപ്പന്‍ കിണഞ്ഞു പരിശ്രമിച്ചു.      സുരാസു കുത്തിക്കുകയാണ്.ശരീരത്തില്‍ ചുറ്റിവരിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് കാവിയായതിനാല്‍  ഓട്ടത്തിനൊരു അദ്ധ്യാത്മിക പരിവേഷവുമുണ്ട്.ഓടുന്നതിനിടയിലാണ് സൂപ്പന്റെ അരയില്‍ ചുറ്റിയ ഉറുമി നിലത്തുവീഴുന്നത്.കേരളവര്‍മ്മ കോളേജോ കടത്തനാടന്‍ കളരിയോ എന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്.

പ്രത്യേക ശബ്ദത്തോടെ ഉറുമി റോഡിലേക്ക് വീണു. ശബ്ദം കേട്ട സുരാസു ഒന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ഉറുമി കയ്യിൽ വീശാൻ പാകത്തിൽ നിൽക്കുന്ന സൂപ്പനെയാണ് കാണുന്നത്. ഓട്ടത്തിന്റെ വേഗത കൂട്ടാതെ തരമില്ലെന്നായി സുരാസുവിന്.കളി കാര്യമാവുകയാണോ?സുരാ‍സുവും ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചുനിന്നിട്ടുണ്ടാവും എന്ന് ഇവിടെ എഴുതുന്നില്ല.ഓട്ടം തുടരുകയാണ്.    അഴിഞ്ഞുപോയ ഉറുമി വീണ്ടും അരയില്‍ ചുറ്റണമെങ്കില്‍ വലിയ പാടാണ്.അത് കാനയിലേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞ് സൂപ്പന്‍ ഓട്ടം തുടര്‍ന്നു. ബസ് സ്റ്റോപ്പില്‍ സുരാസു തളര്‍ന്നിരിക്കുന്നതു വരെ,സുരാസുവിനെ വരിഞ്ഞുകെട്ടുന്നതുവരെ.ഒരു വിധം സുരാസുവിനെയും ഓട്ടോയില്‍ കയറ്റി അമ്മുവേടത്തിയെ ഏല്‍പ്പിക്കാന്‍ കോളേജിലേക്ക് തിരിച്ചു പോരുമ്പോള്‍ അതാ വരുന്നു ആയുധങ്ങളുമായി ഒരു സംഘം സഖാക്കള്‍. കാവിധാരിയായ  സുരാസുവിന് പിന്നാലെയുള്ള ഓട്ടം അവരെ മറ്റൊരു തരത്തില്‍ തെറ്റിദ്ധരിപ്പിച്ചതാണ്.അവരും കാവിധാരിയെ പിന്തുടര്‍ന്നു വരികയായിരുന്നു.


ഇതിനിടയില്‍ കാവിധാരിയായ ഒരാളെ സഖാവ് സൂപ്പന്‍ പിന്തുടരുന്നതു കണ്ട് മറ്റേ സംഘവും ആയുധശേഖരത്തോടെ സംഘടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.


ചൊല്ലിയാട്ടം ചീറ്റിപ്പോയെങ്കിലും വലിയ ഒരു സംഘര്‍ഷം ഒഴിവായി എന്നതാണ് സംഗതികളുടെ ബാക്കിപത്രം.




ഒരു വിപ്ളവം നടത്തിയ അനുഭവമാണ് ഇതിലൂടെ സൂപ്പന്‍ അനുഭവിച്ചത്.എന്നും എല്ലാ തരം വിപ്ളവങ്ങളേയും സ്നേഹിച്ചിരുന്നു സൂപ്പന്‍.ഇന്ത്യന്‍ വിപ്ളവം വഴിമുട്ടിയപ്പോള്‍ വിപ്ളവ ചൈനയിലെ ഹോങ്കോങില്‍  കുടുംബജീവിതം തകര്‍ക്കുയാണിപ്പോള്‍. 

(2007)






dc books

Saturday, July 19, 2014

കുരുവിക്കൂടുമരത്തിൽ തൂങ്ങിയ പ്രണയം

d c       b o o k s 




റ്റ മുട്ടില്‍ ഏതുപാതിരാവിലും  തുറക്കപ്പെടുന്നതായിരുന്നു തെരേസയുടെ വാതില്‍.
ജാരന്മാരുടെ പ്രത്യേകതരം മുട്ടല്‍ നട്ടപ്പാതിരയിലെ  ഏതുതരം    ഉറക്കത്തേയും ഉണര്‍ത്തുന്ന സാന്ദ്രമായ സംഗീതമാണെന്ന് ഈ മേഖലയിൽ ചരിക്കുന്ന ആരോടും പ്രത്യേകിച്ച് പറയേണ്ടതില്ല   .  കേള്‍ക്കേണ്ട ആള്‍ മാത്രം അറിയുകയും ഉണർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രത്യേകമായ നാദവീചികളാണ് ഈ മുട്ടലിലൂടെ പുറപ്പെടുക.ലോകത്ത് ഒരു സംഗീതഞ്ജനും ഈ ശബ്ദത്തിന്റെ സാന്ദ്രത നിർമ്മിക്കാനാവില്ല.നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പ്രയോഗത്തിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞുവന്നതു കൊണ്ടു കൂടിയാവാം ഇതിനെ വെല്ലാൻ സാധിക്കാത്തത്.

വിളിച്ചാല്‍ വിളിപ്പുറത്തായിരുന്നു അവള്‍,മാളികപ്പുറത്തമ്മയെപ്പോലെ.
ഒറ്റ രാത്രി പോലും പിരിഞ്ഞിരിക്കാന്‍ പറ്റാത്തത്ര മമത ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ വളർന്നിരുന്നു.ഇന്ന് കാണേണ്ട എന്ന്  പകല്‍ തീരുമാനിച്ചുറച്ചാലും രാത്രിയായാല്‍ കാലാവസ്ഥ മാറും, കാറ്റു മാറി വീശും  അവളിലേക്ക് കുതിക്കാൻ കാലുകൾ വെമ്പും.
സംവിധായകൻ പവിത്രന്‍ പറയാറുള്ളതു പോലെ ഒരു 'ആല്‍ക്കഹോളിക് വെതര്‍' ആഞ്ഞുവീശും.

ചുറ്റുവട്ടത്തെ അവസാനത്തെ വിളക്കണയുന്നതും കാത്ത് ഞാനും തെരേസയും കാത്തിരിക്കും.ചിലർ ലൈറ്റിന്മേൽ ഒരു കളിയുണ്ട്.കെടുത്തും കൊളുത്തും, പിന്നെയും ഈ കളി തുടരും.
പാതിരാ സീരിയലുകളെയും അതിന്റെ അണിയറപ്രവര്‍ത്തകരേയും അത് സംപ്രേക്ഷിക്കുന്ന ചാനലുകളേയും ഞങ്ങള്‍ ശകുനം മുടക്കികൾ എന്നോ കാലമാടന്മാരെന്നൊ ശപിക്കാത്ത ദിവസങ്ങളില്ല.
നൂല്‍പ്പാലത്തില്‍ സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെയാണ് ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നും ഹൃദയത്തിലേക്കുള്ള ഈ സ്വപ്നസദൃശമായ രാത്രിയാത്ര.ഈ രാത്രി യാത്രയെ ഒരു ഭരണകൂടത്തിനും നിരോധിക്കാൻ കഴിയില്ല.കാരണം ലോകം നിലനിൽക്കുന്നത് ഈ രാത്രിസഞ്ചാരത്തിൽ കൂടിയും ആണ്.

അകത്തുനിന്നും അവൾ  വാതില്‍ നിശബ്ദം ചെറുതായി ഒന്ന് തുറന്ന് ആകെ നിരീക്ഷിക്കും.ജാരൻ വ്യാജനാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനാണ്.മണം പിടിച്ചറിഞ്ഞാലും ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പുവരുത്തും.ജാരജാരണിമാർ തൊട്ടറിഞ്ഞേ എന്തും വിശ്വസിക്കുകയുള്ളു.കാരണം ഇരുട്ടിന്റെ സന്തതികളാണവർ. തുറക്കുമ്പോള്‍ വാതില്‍ കരകര  ശബ്ദിക്കാതിരിക്കാനുള്ള സാങ്കേതികവിദ്യ കാലങ്ങളിലൂടെയൂള്ള പരീക്ഷണ നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ ജാരവര്‍ഗ്ഗം വികസിപ്പിച്ചെടുത്തതാണ്.

പതുക്കെയൊന്ന് പൊക്കി ഭാരം കുറച്ച് തുറന്നാൽ ശബ്ദം കുറയും.അല്ലെങ്കിൽ പെട്ടെന്ന് തുറക്കണം.തുറന്നത് വാതിലാണെന്ന് ആർക്കും തോന്നുകയില്ല  .ഇരുമ്പു സാക്ഷയാണെങ്കിൽ എന്നും എണ്ണ കൊടുത്ത് തുരുമ്പ് കളയണം.മരം കൊണ്ടുള്ളതാണെങ്കിൽ വെറുതെ വെള്ളം തെളിച്ചാൽ മതി.അത് ജാരന്മാരെ പോലെ നിശബ്ദരാവും.



ഭൂമിയിലെ ജാരന്മാരുടെ നീണ്ട നിരയിലെ ഒരു ചെറിയ കണ്ണി മാത്രമാണ് ഞാന്‍.അതിനാല്‍ തീരെ അഹങ്കാരം തീരെയില്ല.പൊതുവെ ജാരന്മാർ ഇരുട്ടിയാൽ അഹങ്കാരം വെടിയും.
‍.
ജാരന്മാര്‍ ഒരിക്കലും രാത്രിയില്‍ കൂട്ടിമുട്ടാന്‍ പാടില്ല,പകല്‍ എല്ലാവരും കുടുംബസ്ഥരും സാമൂഹ്യജീവികളും സര്‍വ്വോപരി മാന്യന്മാരും ആയിരിക്കുമെന്നതിനാല്‍.
ജാരന്മാര്‍ തമ്മില്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂട്ടിമുട്ടിയാല്‍പ്പിന്നെ ‘നീയോ ജാരന്‍ ഞാനോ ജാരന്‍ ’ എന്ന് പാട്ടു പാടി നടക്കേണ്ടി വരും ശിഷ്ടകാലം.
ചിലപ്പോളത് മനോരോഗമായി   മൂര്‍ച്ഛിക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്.ആയതിനാല്‍ മുന്‍ കരുതലുകള്‍ അനിവാര്യം.
നിഴലുകളെപ്പോലും വിശ്വസിക്കരുത് എന്നുള്ളതാണ് ആദ്യ പാഠം.
മിന്നാമിന്നിയുടേതിനേക്കാള്‍ കുറഞ്ഞ പ്രകാശമുള്ള ഞെക്കുവിളക്ക് ഈ   ഈ സഞ്ചാരത്തിൽ അനിവാര്യമാണ്.
ടോര്‍ച്ചിന്റെ മേല്‍ ഉടുമുണ്ടു പൊതിഞ്ഞോ കൈപ്പത്തി പതിച്ചോ ഇത് സാധിച്ചെടുക്കാനാവും    . വിലകൂടിയ ടോര്‍ച്ചുമായി വരുന്ന പഴയകാല ഗള്‍ഫുകാരെ പോലെ ഇരുട്ടിന്റെ പലകോണിലേക്ക് ടോര്‍ച്ചടിച്ച് വെളിച്ചത്തിന്റെ മഹിമ വിളിച്ചോതുന്നത് ജാരന്മാര്‍ക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ല.
ഇത് സകലമാന ജാരന്മാരുടെയും പൊതു ബോധത്തിലുള്ളതിനാല്‍ അകലങ്ങളില്‍ നിന്നു പോലും മറ്റൊരു ജാരനെ തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയും,വഴിമാറിപ്പോകാനും.വെളിച്ചം ദുഖമാണുണ്ണീ എന്ന കവിതയിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്യപ്പെടുന്ന  ഉണ്ണി ജാരവർഗമല്ലാതെ മറ്റാരുമല്ല.
കണ്ണിന്റെ കാഴ്ച്ച നിരന്തര പരിശോധനക്ക് വിധേയമാക്കേണ്ടതുണ്ട് ജാരന്മാർ.
ചെവിയുടെ കേള്‍വിയും ശ്രദ്ധയര്‍ഹിക്കുന്നു.

കുടുംബ ഡോക്ടറായി ഒരു ഇ.എൻ.ടി.സ്പെഷ്യലിസ്റ്റ് ഉണ്ടാവുന്നത് നല്ലത്.
  നൃത്തത്തിലെ മൃദുനടനം പോലെയാകണം ഓരോ ചുവടുവെയ്പും.മോഹിനിയാട്ടത്തെ അനുകരിക്കാവുന്നതാണ്.ഭരതനാട്യമരുത്.നാടോടീ നൃത്തം തീരെയരുത്.കിണ്ണത്തില്‍ പോലും നടക്കാന്‍ കഴിയണം.

നേരിയ വെളിച്ചത്തില്‍ അകലെനിന്നും നോക്കിയപ്പോൾ കമ്പിളിക്കെട്ടുപോലെ തോന്നിച്ചു തെരേസയുടെ വീട്.പുള്ളുവൻ പാട്ടിന്റെ വിദൂരശബ്ദങ്ങൾ കാറ്റിലുലഞ്ഞ് പൊന്തിവരികയും പിൻ വാങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.കാറ്റിന്റെ കയ്യിൽ ഇളം തണുപ്പുമുണ്ട്.
വീടടക്കുന്തോറും കാലും കയ്യും വിറക്കാന്‍ തുടങ്ങി.ചിലപ്പോള്‍ അങ്ങിനെയാണ് വിറകൊണ്ട് നടക്കാന്‍ പോലും കഴിയാതെ വരും.അപ്പോള്‍ മാനത്ത് നോക്കും.നക്ഷത്രമെണ്ണും.മരിച്ചതെത്ര അല്ലാത്തതെത്ര എന്ന് ആലോചിക്കും.അപ്പോഴേക്കും ശരീരം നോര്‍മ്മല്‍ ആയിട്ടുണ്ടാവും.കണക്കുകൂട്ടുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യർ നോർമൽ ആവുക.കണക്കുപിഴക്കുമ്പോൾ അബ്നോർമലും. കാലാവസ്ഥ നിരീക്ഷണം ആവശ്യത്തിനറിയണം.മഴയുടെ വരവും കാറ്റിന്റെ ഗതിയും  ശരീരം കൊണ്ട് അറിയണം അളക്കാൻ കഴിയണം.
ചക്കു കാളയുടെ ശീല്‍ക്കാരവും തീറ്റയുടെയും മൂത്രമൊഴിക്കുന്നതിന്റേയും ശബ്ദങ്ങളും കേട്ടു.തെരേസയുടെ അച്ഛന്‍ വറീത് മാപ്ളക്ക് എണ്ണയാട്ടാണ് പ്രധാനവിനോദം.
കാളമൂത്രത്തിന്റെ മണം മൂക്കിൻപാലം കടന്നും മുന്നേറുന്നു,തെരേസയുടെ വീടെത്തിയിരിക്കുന്നു.
ധൃതി പാടില്ല.
ഒന്നു പതുങ്ങി.
പിന്നെ നിവര്‍ന്നു.
മുണ്ടു മുറുക്കി.
അരയിലെ ചെറിയ പിച്ചാൻ കത്തിയിൽ കൈയ്യമർത്തി.
മുരടനക്കി തൊണ്ട ശരിയാക്കി, കാഥികനെപ്പോലെ.
വരാന്‍ വിദൂര സാധ്യതയുള്ള ചുമയെപ്പോലും ഒതുക്കിനിർത്തി.
ഒതുക്കം വേണം,എല്ലാറ്റിലും.
കളവിന്റെയും ഒളിസേവയുടെയും സൌന്ദര്യം അതാണ്.
അല്ലെങ്കില്‍ പിടിച്ചു പറിപോലെ തരം താഴും.
തൊഴുത്തിന്റെ ഓരത്തുകൂടി ഓല വകഞ്ഞുമാറ്റി അരത്തിണ്ണക്കരികിലേക്ക് പതുങ്ങി നടക്കുമ്പോള്‍ “ ഹെന്റമ്മെന്ന് ” നിന്നു പോയി.
വാതില്‍ തുറന്ന് ഒരു രൂപം പുറത്തേക്ക്.

മുട്ടുകേൾക്കുന്നതിനുമുമ്പേ തെരേസ മുൻകൂർ പുറത്തിറങ്ങുന്നതാണോ?
മുട്ടുവിൻ തുറക്കപ്പെടും എന്നത് ഇക്കാര്യത്തിലെങ്കിലും മാറ്റിയെഴുതേണ്ടിവരുമോ.

ഉയരം വെച്ചും ശരീരം വെച്ചു നോക്കുമ്പോൾ ഒരു നിറഞ്ഞ പെണ്ണിനുവേണ്ടുന്നതൊന്നും ആ ശരീരത്തിലില്ലെന്ന് കൂരാക്കൂരിരുട്ടിലും ഞാൻ അറിഞ്ഞു.പ്രണയ രാത്രികളിൽ പെൺശരീരം പുറത്തെടുക്കുന്ന ഉന്മാദഗന്ധത്തിനുപകരം മൂക്കുപൊടിയുടെ മനംമടുപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധമാണ് അവിടെ  നിറഞ്ഞത്.
തെരേസയല്ല.പിന്നെയാർ?
സംശയമില്ല,തന്തയാർ.

ശ്വാസത്തെ നിശ്ചലമാക്കി നിന്നു,പിന്നെ കിണറ്റിന്‍ കരയിലേക്ക് മുട്ടുകുത്തി നീന്തി കിണറിന്റെ ചുറ്റുമതിലിന്റെ അരികുപറ്റിക്കിടന്നു.കിണറ്റുകരയിലെ ഈർപ്പത്തിൽ അടിവസ്ത്രം വരെ നനയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പെട്ടു പോയോ?
പിടികൊടുക്കരുത്.
മകളുടെ ജാരനെ പിടിക്കാന്‍ കെണിയൊരുക്കി കാത്തിരിക്കുകയായിരിക്കും
പത്തു പതിനൊന്നു മക്കളുടെ പിതാവാകാന്‍ ഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ച ഈ ചക്കു മാപ്ള.
വറീത് മാപ്ള വീടിന്റെ ചവിട്ടിറങ്ങി നാലുപാടും   പാളി നോക്കി.
പിന്നെ നടന്നു,കിണറ്റിന്‍ കരയിലേക്ക്.ഉന്നം എന്റെ നേര്‍ക്കാണ്.ഞാന്‍ ഭയന്നു,കൂടെ മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പും.ഞാന്‍ വിറക്കാന്‍ തുടങ്ങി.ഭയത്തിന്റേയും തണുപ്പിന്റേയും വിറ ശരീരത്തിൽ ഒന്നിച്ച് പ്രകമ്പനം കൊള്ളുകയാണ്.
ഇതെന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാ മാപ്ളേ എന്ന് മറ്റൊരവസരത്തിലാണെങ്കിൽ നെഞ്ചുവിരിച്ച് ചോദിക്കാമായിരുന്നു.
മാപ്ള   കിണറ്റിന്‍ കരയില്‍ വന്ന് വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണുകിടന്ന   പാളബക്കറ്റ് എടുക്കുകയായിരുന്നു.

പോത്തുപോലും   കുടിക്കാത്ത   തണുപ്പിലാണൊ പഹയന്റെ വെള്ളം കുടി.തൊണ്ട വരണ്ടിട്ടായിരിക്കും.പാവം.മക്കള്‍ ഒന്നും രണ്ടുമൊന്നുമല്ലല്ലോ.അധികവും പെണ്മക്കളും.ആരും  വെള്ളം കുടിച്ചുപോകും.
ജാരന്മാര്‍ പോലും പുറത്തിറങ്ങാന്‍ മടിക്കുന്ന കാലമാണ്.
പക്ഷെ മാപ്ള ചെയ്തത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.വെള്ളം കോരി പൊക്കിയെടുത്തതിനുശേഷം അതില്‍ നിന്നും കയര്‍ അഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങി,പുരനിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പെണ്മക്കളുടെ അച്ഛനുവേണ്ട സ്വാഭാവികമായ ശുഷ്കാന്തിയോടെ.  റിപ്പയർ ചെയ്യാൻ കണ്ട സമയം,ഞാൻ അതിശയപ്പെട്ടു.

 ഈ തക്കം നോക്കി ഞാന്‍ തൊട്ടടുത്ത പുളിമരത്തിന്റെ  ചുവട്ടിലേക്ക് മാറി.
മാപ്ള കയറൂരി നേരെ ഞാനിരിക്കുന്ന പുളിമരച്ചോട്ടിലേക്ക്   ഉന്നംപിടിച്ച് നടന്നു വരികയാണ്.

അയ്യോ,അറിയാതെ എന്നിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് പോന്ന ശബ്ദം  ഞാൻ വിഴുങ്ങി.

എന്റെ നേരെ നടന്നുവരികയാണ് .എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നതിനു മുമ്പേ   മരത്തിലെ   കൊമ്പില്‍ ഞാൻ കടന്നു പിടിച്ചിരുന്നു.
ഈ മാപ്ളക്കെന്തിന്റെ കേടാന്ന് വിചാരിച്ച് ജാരന്റെ നിസഹയതയോടെയും തട്ടിക്കൂട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ആത്മസംയമനത്തോടെയും പുളിമരത്തില്‍ വലിഞ്ഞു കയറി.പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുക, ഈ കലോൽസവത്തിൽ മരം കേറ്റവും ഒരിനമാണ്.


മൂന്നാമത്തെ ശിഖിരത്തില്‍ കയറിയിരുന്നു, മൂങ്ങയെപ്പോലെ. എന്നാല്‍ മൂളാതെ.
മുകളില്‍ ഒരു കുരുവിയുടെ കുറുകല്‍.
പുളിമരത്തില്‍ കുരുവി കൂടുകെട്ടിയതായി തെരേസ പറഞ്ഞതായി ഓർമ്മ വന്നു, രഹസ്യ സമയത്ത് അടക്കിയ സ്വരത്തില്‍.
മാപ്ള വിടുന്ന ലക്ഷണമില്ല.
പുളിമരച്ചോട്ടില്‍ വന്ന് മേലോട്ട് നോക്കുകയാണ്.
ആകാശത്തിന് വില പറയാന്‍ വന്ന കച്ചവടക്കാരനെപ്പോലെ.
മാപ്ള അഞ്ഞുപിടിച്ച് കയറാന്‍ തുടങ്ങി,പുളിമരത്തിലേക്ക്.
എന്റെ അടിവസ്ത്രം നനഞ്ഞു.
  ധൈര്യം ചോരാതെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
ആദ്യത്തെ കൊമ്പില്‍ കയറി നിന്ന് ഞാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന ചില്ലയിലേക്ക് മാപ്ള കയര്‍ എറിഞ്ഞു,ജാരന്മാരെ പിടിക്കാന്‍ പരിശീലനം കിട്ടിയ ഒരാളെ പോലെ.എന്റെ സംശയം അതല്ല.എന്നെ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ പാതിരയായാലും ജാരനായാലും എന്തെങ്കിലും വിശേഷം പറയേണ്ടെ.ജാരനായാലും മനുഷ്യനല്ലെ ഞാൻ.
മാപ്ള കെട്ടു കൊമ്പിൽ മുറുക്കുകയാണ്.
മാപ്ളെ,ഇതെന്തെര് സര്‍ക്കസ്.
തിരുവനന്തപുരം ഭാഷയില്‍ ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് മാപ്ളേടെ മറ്റൊരഭ്യാസം.
കയറിന്റെ മറ്റേ അറ്റം കഴുത്തില്‍ മുറുക്കുന്നു.ഇയാളെന്താ ആത്മഹത്യ എങ്ങിനെ ചെയ്യാം എന്ന് ക്ളാസ് എടുക്കുകയാണോ?
മാപ്ളെ കളി കാര്യാവും ട്ടാ,പറഞ്ഞില്ലാന്ന് വേണ്ട.
എനിക്കാണെങ്കില്‍ മിണ്ടാനും തരമില്ല.
അടുത്ത ദിവസം നാട്ടുകാര്‍ മുഴുവന്‍ ഉത്സവലഹരിയില്‍ പുളിമരച്ചോട്ടില്‍ വന്നു തമ്പടിച്ച് പുളിമരത്തിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന വറീത് മാപ്ളേടെ ജീവിതം പലതരത്തിൽ പറഞ്ഞാസ്വാദിക്കുന്നത് ഞാന്‍ ഭാവനയുടെ മിനിസ്ക്രീനില്‍ കണ്ടാസ്വദിച്ചു.
ഒഴിഞ്ഞ ചക്കിനെക്കുറിച്ചും അനാഥമാകുന്ന ചക്കു കാളയെക്കുറിച്ചും പുരനിറഞ്ഞ പെണ്മക്കളെപ്പറ്റിയും പറഞ്ഞ് നാട്ടുകാ‍ര്‍ മൂക്കത്ത് വിരല്‍ വെക്കും.
“കര്‍ത്താവിന് സ്നേഹമുള്ളവരെയാണ് ആദ്യം വിളിക്കുക” എന്ന് പറഞ്ഞ് പാതിരിയച്ഛന്‍ പരിഹാസ്യനാകും.
ശവപ്പെട്ടി ലോന ഉള്ളാലെ ചിരിച്ച് പെട്ടിയില്‍ അവസാനത്തെ ആണിയടിക്കും.
മുകളിരുന്ന ഈയുള്ളവന്‍ ഇക്കഥ പുറത്തു പറയാന്‍ കഴിയാതെ ജന്മം മുഴുവന്‍ കഴിയും.
പെട്ടെന്നാണ് ഒരു ആശയം പിറന്നത്.
നിമിഷ കവിതക്ക് ജാരന്മാര്‍ പ്രസിദ്ധരാണ്.
ധൈര്യത്തിനു കരുതിയ കത്തി മടിക്കുത്തില്‍ നിന്നെടുത്ത് കൊമ്പില്‍ കെട്ടിയ കയര്‍   പതുക്കെ അറുത്തു.ഈ സമയം മാപ്ള അന്ത്യകൂദാശക്ക്  സ്വയം  സ്വയം വിധേയനാവുകയായിരുന്നു.

കാര്യപരിപാടിയില്‍ അടുത്ത ഇനം എന്ന നിലയില്‍ മാപ്ള മരക്കൊമ്പിൽ നിന്നുകൊണ്ട്  മലയാളത്തില്‍ വണ്‍ ടു ത്രീ പറഞ്ഞു.പഹയന്‍ ചാടാന്‍ പോകയാണ്.

ഞാൻ കത്തിയുടെ വേഗം കൂട്ടി.
ചക്ക വെട്ടിയിട്ടതുപോലൊരു ശബ്ദവും “കര്‍ത്താവെ” എന്ന നിലവിളിയും   ഒന്നിച്ചായിരുന്നു.
കോഴിക്കൂട്ടില്‍ നിന്നും കോഴികള്‍ പുറത്തിറങ്ങുന്നതുപോലെ വറീത് മാപ്ളേടെ പുരനിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ആണ്മക്കളും പെണ്മക്കളും മുന്‍ പിന്‍ അടുക്കള വാതിലുകള്‍ വഴി പുറത്തുവന്ന് പുളിമരച്ചോട്ടില്‍  വിശ്രമം കൊള്ളുന്ന മാപ്ളയെ ടോര്‍ച്ചും അരിക്കലാമ്പും ഉപയോഗിച്ച് കണ്ടു പിടിച്ചു. ചുറ്റും കൂടിനിന്ന അവര്‍ സ്ഥിതിഗതികള്‍ അവലോകനം ചെയ്തു. പുറത്തേക്കെടുക്കാന്‍ പാകത്തിലുള്ള മാന്യ ദേഹത്തെ എല്ലാവരും കൂടി അകത്തേക്കെടുത്തു.
ഈ സംഭവത്തിനുശേഷം   കത്തി കയര്‍ മണ്ണെണ്ണ ഫ്യൂരഡാന്‍ തീപ്പെട്ടി തുടങ്ങിയ ആത്മഹത്യാ  സാമഗ്രികള്‍ മാപ്ളേടെ കണ്‍ വെട്ടത്ത് കാണാതിരിക്കാനും രാത്രിയില്‍ ഒരനക്കം കേട്ടാല്‍ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്ന് “എന്തപ്പാ‍” എന്നു ചോദിക്കാനും മക്കള്‍ ജാഗരൂകരായി.

ചക്കു കാളയെ പോലെ വട്ടംതിരിഞ്ഞു വറീത് മാപ്ള.
തെരേസയുമായുള്ള എന്റെ സമാഗമം പുളിമരക്കൊമ്പിൽ കയറുപൊട്ടിച്ച അന്നേ അവസാനിച്ചു.


 കുറച്ചുകാലത്തിനുശേഷം  മറ്റൊരുത്തന്റെ കഴുത്തിൽ തൂങ്ങി  മൂന്നാലഞ്ചു കുട്ടികളുടെ മദര്‍ തെരേസയായി അവർ  ജീവിച്ചു പോരുന്നു.


Thursday, July 10, 2014

കുരുവിക്കൂടുമരത്തിൽ തൂങ്ങിയ പ്രണയം

d c       b o o k s 




റ്റ മുട്ടില്‍ ഏതുപാതിരാവിലും  തുറക്കപ്പെടുന്നതായിരുന്നു തെരേസയുടെ വാതില്‍.
ജാരന്മാരുടെ പ്രത്യേകതരം മുട്ടല്‍ നട്ടപ്പാതിരയിലെ  ഏതുതരം    ഉറക്കത്തേയും ഉണര്‍ത്തുന്ന സാന്ദ്രമായ സംഗീതമാണെന്ന് ഈ മേഖലയിൽ ചരിക്കുന്ന ആരോടും പ്രത്യേകിച്ച് പറയേണ്ടതില്ല   .  കേള്‍ക്കേണ്ട ആള്‍ മാത്രം അറിയുകയും ഉണർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന പ്രത്യേകമായ നാദവീചികളാണ് ഈ മുട്ടലിലൂടെ പുറപ്പെടുക.ലോകത്ത് ഒരു സംഗീതഞ്ജനും ഈ ശബ്ദത്തിന്റെ സാന്ദ്രത നിർമ്മിക്കാനാവില്ല.നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ പ്രയോഗത്തിൽ ഉരുത്തിരിഞ്ഞുവന്നതു കൊണ്ടു കൂടിയാവാം ഇതിനെ വെല്ലാൻ സാധിക്കാത്തത്.

വിളിച്ചാല്‍ വിളിപ്പുറത്തായിരുന്നു അവള്‍,മാളികപ്പുറത്തമ്മയെപ്പോലെ.
ഒറ്റ രാത്രി പോലും പിരിഞ്ഞിരിക്കാന്‍ പറ്റാത്തത്ര മമത ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ വളർന്നിരുന്നു.ഇന്ന് കാണേണ്ട എന്ന്  പകല്‍ തീരുമാനിച്ചുറച്ചാലും രാത്രിയായാല്‍ കാലാവസ്ഥ മാറും, കാറ്റു മാറി വീശും  അവളിലേക്ക് കുതിക്കാൻ കാലുകൾ വെമ്പും.
സംവിധായകൻ പവിത്രന്‍ പറയാറുള്ളതു പോലെ ഒരു 'ആല്‍ക്കഹോളിക് വെതര്‍' ആഞ്ഞുവീശും.

ചുറ്റുവട്ടത്തെ അവസാനത്തെ വിളക്കണയുന്നതും കാത്ത് ഞാനും തെരേസയും കാത്തിരിക്കും.ചിലർ ലൈറ്റിന്മേൽ ഒരു കളിയുണ്ട്.കെടുത്തും കൊളുത്തും, പിന്നെയും ഈ കളി തുടരും.
പാതിരാ സീരിയലുകളെയും അതിന്റെ അണിയറപ്രവര്‍ത്തകരേയും അത് സംപ്രേക്ഷിക്കുന്ന ചാനലുകളേയും ഞങ്ങള്‍ ശകുനം മുടക്കികൾ എന്നോ കാലമാടന്മാരെന്നൊ ശപിക്കാത്ത ദിവസങ്ങളില്ല.
നൂല്‍പ്പാലത്തില്‍ സഞ്ചരിക്കുന്നതുപോലെയാണ് ഹൃദയത്തില്‍ നിന്നും ഹൃദയത്തിലേക്കുള്ള ഈ സ്വപ്നസദൃശമായ രാത്രിയാത്ര.ഈ രാത്രി യാത്രയെ ഒരു ഭരണകൂടത്തിനും നിരോധിക്കാൻ കഴിയില്ല.കാരണം ലോകം നിലനിൽക്കുന്നത് ഈ രാത്രിസഞ്ചാരത്തിൽ കൂടിയും ആണ്.

അകത്തുനിന്നും അവൾ  വാതില്‍ നിശബ്ദം ചെറുതായി ഒന്ന് തുറന്ന് ആകെ നിരീക്ഷിക്കും.ജാരൻ വ്യാജനാണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാനാണ്.മണം പിടിച്ചറിഞ്ഞാലും ഒന്നുകൂടി ഉറപ്പുവരുത്തും.ജാരജാരണിമാർ തൊട്ടറിഞ്ഞേ എന്തും വിശ്വസിക്കുകയുള്ളു.കാരണം ഇരുട്ടിന്റെ സന്തതികളാണവർ. തുറക്കുമ്പോള്‍ വാതില്‍ കരകര  ശബ്ദിക്കാതിരിക്കാനുള്ള സാങ്കേതികവിദ്യ കാലങ്ങളിലൂടെയൂള്ള പരീക്ഷണ നിരീക്ഷണങ്ങളിലൂടെ ജാരവര്‍ഗ്ഗം വികസിപ്പിച്ചെടുത്തതാണ്.

പതുക്കെയൊന്ന് പൊക്കി ഭാരം കുറച്ച് തുറന്നാൽ ശബ്ദം കുറയും.അല്ലെങ്കിൽ പെട്ടെന്ന് തുറക്കണം.തുറന്നത് വാതിലാണെന്ന് ആർക്കും തോന്നുകയില്ല  .ഇരുമ്പു സാക്ഷയാണെങ്കിൽ എന്നും എണ്ണ കൊടുത്ത് തുരുമ്പ് കളയണം.മരം കൊണ്ടുള്ളതാണെങ്കിൽ വെറുതെ വെള്ളം തെളിച്ചാൽ മതി.അത് ജാരന്മാരെ പോലെ നിശബ്ദരാവും.



ഭൂമിയിലെ ജാരന്മാരുടെ നീണ്ട നിരയിലെ ഒരു ചെറിയ കണ്ണി മാത്രമാണ് ഞാന്‍.അതിനാല്‍ തീരെ അഹങ്കാരം തീരെയില്ല.പൊതുവെ ജാരന്മാർ ഇരുട്ടിയാൽ അഹങ്കാരം വെടിയും.
‍.
ജാരന്മാര്‍ ഒരിക്കലും രാത്രിയില്‍ കൂട്ടിമുട്ടാന്‍ പാടില്ല,പകല്‍ എല്ലാവരും കുടുംബസ്ഥരും സാമൂഹ്യജീവികളും സര്‍വ്വോപരി മാന്യന്മാരും ആയിരിക്കുമെന്നതിനാല്‍.
ജാരന്മാര്‍ തമ്മില്‍ ഒരിക്കല്‍ കൂട്ടിമുട്ടിയാല്‍പ്പിന്നെ ‘നീയോ ജാരന്‍ ഞാനോ ജാരന്‍ ’ എന്ന് പാട്ടു പാടി നടക്കേണ്ടി വരും ശിഷ്ടകാലം.
ചിലപ്പോളത് മനോരോഗമായി   മൂര്‍ച്ഛിക്കാനും സാധ്യതയുണ്ട്.ആയതിനാല്‍ മുന്‍ കരുതലുകള്‍ അനിവാര്യം.
നിഴലുകളെപ്പോലും വിശ്വസിക്കരുത് എന്നുള്ളതാണ് ആദ്യ പാഠം.
മിന്നാമിന്നിയുടേതിനേക്കാള്‍ കുറഞ്ഞ പ്രകാശമുള്ള ഞെക്കുവിളക്ക് ഈ   ഈ സഞ്ചാരത്തിൽ അനിവാര്യമാണ്.
ടോര്‍ച്ചിന്റെ മേല്‍ ഉടുമുണ്ടു പൊതിഞ്ഞോ കൈപ്പത്തി പതിച്ചോ ഇത് സാധിച്ചെടുക്കാനാവും    . വിലകൂടിയ ടോര്‍ച്ചുമായി വരുന്ന പഴയകാല ഗള്‍ഫുകാരെ പോലെ ഇരുട്ടിന്റെ പലകോണിലേക്ക് ടോര്‍ച്ചടിച്ച് വെളിച്ചത്തിന്റെ മഹിമ വിളിച്ചോതുന്നത് ജാരന്മാര്‍ക്ക് പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതല്ല.
ഇത് സകലമാന ജാരന്മാരുടെയും പൊതു ബോധത്തിലുള്ളതിനാല്‍ അകലങ്ങളില്‍ നിന്നു പോലും മറ്റൊരു ജാരനെ തിരിച്ചറിയാന്‍ കഴിയും,വഴിമാറിപ്പോകാനും.വെളിച്ചം ദുഖമാണുണ്ണീ എന്ന കവിതയിൽ അഭിസംബോധന ചെയ്യപ്പെടുന്ന  ഉണ്ണി ജാരവർഗമല്ലാതെ മറ്റാരുമല്ല.
കണ്ണിന്റെ കാഴ്ച്ച നിരന്തര പരിശോധനക്ക് വിധേയമാക്കേണ്ടതുണ്ട് ജാരന്മാർ.
ചെവിയുടെ കേള്‍വിയും ശ്രദ്ധയര്‍ഹിക്കുന്നു.

കുടുംബ ഡോക്ടറായി ഒരു ഇ.എൻ.ടി.സ്പെഷ്യലിസ്റ്റ് ഉണ്ടാവുന്നത് നല്ലത്.
  നൃത്തത്തിലെ മൃദുനടനം പോലെയാകണം ഓരോ ചുവടുവെയ്പും.മോഹിനിയാട്ടത്തെ അനുകരിക്കാവുന്നതാണ്.ഭരതനാട്യമരുത്.നാടോടീ നൃത്തം തീരെയരുത്.കിണ്ണത്തില്‍ പോലും നടക്കാന്‍ കഴിയണം.

നേരിയ വെളിച്ചത്തില്‍ അകലെനിന്നും നോക്കിയപ്പോൾ കമ്പിളിക്കെട്ടുപോലെ തോന്നിച്ചു തെരേസയുടെ വീട്.പുള്ളുവൻ പാട്ടിന്റെ വിദൂരശബ്ദങ്ങൾ കാറ്റിലുലഞ്ഞ് പൊന്തിവരികയും പിൻ വാങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്.കാറ്റിന്റെ കയ്യിൽ ഇളം തണുപ്പുമുണ്ട്.
വീടടക്കുന്തോറും കാലും കയ്യും വിറക്കാന്‍ തുടങ്ങി.ചിലപ്പോള്‍ അങ്ങിനെയാണ് വിറകൊണ്ട് നടക്കാന്‍ പോലും കഴിയാതെ വരും.അപ്പോള്‍ മാനത്ത് നോക്കും.നക്ഷത്രമെണ്ണും.മരിച്ചതെത്ര അല്ലാത്തതെത്ര എന്ന് ആലോചിക്കും.അപ്പോഴേക്കും ശരീരം നോര്‍മ്മല്‍ ആയിട്ടുണ്ടാവും.കണക്കുകൂട്ടുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യർ നോർമൽ ആവുക.കണക്കുപിഴക്കുമ്പോൾ അബ്നോർമലും. കാലാവസ്ഥ നിരീക്ഷണം ആവശ്യത്തിനറിയണം.മഴയുടെ വരവും കാറ്റിന്റെ ഗതിയും  ശരീരം കൊണ്ട് അറിയണം അളക്കാൻ കഴിയണം.
ചക്കു കാളയുടെ ശീല്‍ക്കാരവും തീറ്റയുടെയും മൂത്രമൊഴിക്കുന്നതിന്റേയും ശബ്ദങ്ങളും കേട്ടു.തെരേസയുടെ അച്ഛന്‍ വറീത് മാപ്ളക്ക് എണ്ണയാട്ടാണ് പ്രധാനവിനോദം.
കാളമൂത്രത്തിന്റെ മണം മൂക്കിൻപാലം കടന്നും മുന്നേറുന്നു,തെരേസയുടെ വീടെത്തിയിരിക്കുന്നു.
ധൃതി പാടില്ല.
ഒന്നു പതുങ്ങി.
പിന്നെ നിവര്‍ന്നു.
മുണ്ടു മുറുക്കി.
അരയിലെ ചെറിയ പിച്ചാൻ കത്തിയിൽ കൈയ്യമർത്തി.
മുരടനക്കി തൊണ്ട ശരിയാക്കി, കാഥികനെപ്പോലെ.
വരാന്‍ വിദൂര സാധ്യതയുള്ള ചുമയെപ്പോലും ഒതുക്കിനിർത്തി.
ഒതുക്കം വേണം,എല്ലാറ്റിലും.
കളവിന്റെയും ഒളിസേവയുടെയും സൌന്ദര്യം അതാണ്.
അല്ലെങ്കില്‍ പിടിച്ചു പറിപോലെ തരം താഴും.
തൊഴുത്തിന്റെ ഓരത്തുകൂടി ഓല വകഞ്ഞുമാറ്റി അരത്തിണ്ണക്കരികിലേക്ക് പതുങ്ങി നടക്കുമ്പോള്‍ “ ഹെന്റമ്മെന്ന് ” നിന്നു പോയി.
വാതില്‍ തുറന്ന് ഒരു രൂപം പുറത്തേക്ക്.

മുട്ടുകേൾക്കുന്നതിനുമുമ്പേ തെരേസ മുൻകൂർ പുറത്തിറങ്ങുന്നതാണോ?
മുട്ടുവിൻ തുറക്കപ്പെടും എന്നത് ഇക്കാര്യത്തിലെങ്കിലും മാറ്റിയെഴുതേണ്ടിവരുമോ.

ഉയരം വെച്ചും ശരീരം വെച്ചു നോക്കുമ്പോൾ ഒരു നിറഞ്ഞ പെണ്ണിനുവേണ്ടുന്നതൊന്നും ആ ശരീരത്തിലില്ലെന്ന് കൂരാക്കൂരിരുട്ടിലും ഞാൻ അറിഞ്ഞു.പ്രണയ രാത്രികളിൽ പെൺശരീരം പുറത്തെടുക്കുന്ന ഉന്മാദഗന്ധത്തിനുപകരം മൂക്കുപൊടിയുടെ മനംമടുപ്പിക്കുന്ന ഗന്ധമാണ് അവിടെ  നിറഞ്ഞത്.
തെരേസയല്ല.പിന്നെയാർ?
സംശയമില്ല,തന്തയാർ.

ശ്വാസത്തെ നിശ്ചലമാക്കി നിന്നു,പിന്നെ കിണറ്റിന്‍ കരയിലേക്ക് മുട്ടുകുത്തി നീന്തി കിണറിന്റെ ചുറ്റുമതിലിന്റെ അരികുപറ്റിക്കിടന്നു.കിണറ്റുകരയിലെ ഈർപ്പത്തിൽ അടിവസ്ത്രം വരെ നനയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പെട്ടു പോയോ?
പിടികൊടുക്കരുത്.
മകളുടെ ജാരനെ പിടിക്കാന്‍ കെണിയൊരുക്കി കാത്തിരിക്കുകയായിരിക്കും
പത്തു പതിനൊന്നു മക്കളുടെ പിതാവാകാന്‍ ഭാഗ്യം സിദ്ധിച്ച ഈ ചക്കു മാപ്ള.
വറീത് മാപ്ള വീടിന്റെ ചവിട്ടിറങ്ങി നാലുപാടും   പാളി നോക്കി.
പിന്നെ നടന്നു,കിണറ്റിന്‍ കരയിലേക്ക്.ഉന്നം എന്റെ നേര്‍ക്കാണ്.ഞാന്‍ ഭയന്നു,കൂടെ മരം കോച്ചുന്ന തണുപ്പും.ഞാന്‍ വിറക്കാന്‍ തുടങ്ങി.ഭയത്തിന്റേയും തണുപ്പിന്റേയും വിറ ശരീരത്തിൽ ഒന്നിച്ച് പ്രകമ്പനം കൊള്ളുകയാണ്.
ഇതെന്തിനുള്ള പുറപ്പാടാ മാപ്ളേ എന്ന് മറ്റൊരവസരത്തിലാണെങ്കിൽ നെഞ്ചുവിരിച്ച് ചോദിക്കാമായിരുന്നു.
മാപ്ള   കിണറ്റിന്‍ കരയില്‍ വന്ന് വെള്ളത്തിലേക്ക് വീണുകിടന്ന   പാളബക്കറ്റ് എടുക്കുകയായിരുന്നു.

പോത്തുപോലും   കുടിക്കാത്ത   തണുപ്പിലാണൊ പഹയന്റെ വെള്ളം കുടി.തൊണ്ട വരണ്ടിട്ടായിരിക്കും.പാവം.മക്കള്‍ ഒന്നും രണ്ടുമൊന്നുമല്ലല്ലോ.അധികവും പെണ്മക്കളും.ആരും  വെള്ളം കുടിച്ചുപോകും.
ജാരന്മാര്‍ പോലും പുറത്തിറങ്ങാന്‍ മടിക്കുന്ന കാലമാണ്.
പക്ഷെ മാപ്ള ചെയ്തത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.വെള്ളം കോരി പൊക്കിയെടുത്തതിനുശേഷം അതില്‍ നിന്നും കയര്‍ അഴിക്കാന്‍ തുടങ്ങി,പുരനിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പെണ്മക്കളുടെ അച്ഛനുവേണ്ട സ്വാഭാവികമായ ശുഷ്കാന്തിയോടെ.  റിപ്പയർ ചെയ്യാൻ കണ്ട സമയം,ഞാൻ അതിശയപ്പെട്ടു.

 ഈ തക്കം നോക്കി ഞാന്‍ തൊട്ടടുത്ത പുളിമരത്തിന്റെ  ചുവട്ടിലേക്ക് മാറി.
മാപ്ള കയറൂരി നേരെ ഞാനിരിക്കുന്ന പുളിമരച്ചോട്ടിലേക്ക്   ഉന്നംപിടിച്ച് നടന്നു വരികയാണ്.

അയ്യോ,അറിയാതെ എന്നിൽ നിന്നും പുറത്തേക്ക് പോന്ന ശബ്ദം  ഞാൻ വിഴുങ്ങി.

എന്റെ നേരെ നടന്നുവരികയാണ് .എന്തു ചെയ്യണമെന്ന് തീരുമാനിക്കുന്നതിനു മുമ്പേ   മരത്തിലെ   കൊമ്പില്‍ ഞാൻ കടന്നു പിടിച്ചിരുന്നു.
ഈ മാപ്ളക്കെന്തിന്റെ കേടാന്ന് വിചാരിച്ച് ജാരന്റെ നിസഹയതയോടെയും തട്ടിക്കൂട്ടിയുണ്ടാക്കിയ ആത്മസംയമനത്തോടെയും പുളിമരത്തില്‍ വലിഞ്ഞു കയറി.പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിക്കുക, ഈ കലോൽസവത്തിൽ മരം കേറ്റവും ഒരിനമാണ്.


മൂന്നാമത്തെ ശിഖിരത്തില്‍ കയറിയിരുന്നു, മൂങ്ങയെപ്പോലെ. എന്നാല്‍ മൂളാതെ.
മുകളില്‍ ഒരു കുരുവിയുടെ കുറുകല്‍.
പുളിമരത്തില്‍ കുരുവി കൂടുകെട്ടിയതായി തെരേസ പറഞ്ഞതായി ഓർമ്മ വന്നു, രഹസ്യ സമയത്ത് അടക്കിയ സ്വരത്തില്‍.
മാപ്ള വിടുന്ന ലക്ഷണമില്ല.
പുളിമരച്ചോട്ടില്‍ വന്ന് മേലോട്ട് നോക്കുകയാണ്.
ആകാശത്തിന് വില പറയാന്‍ വന്ന കച്ചവടക്കാരനെപ്പോലെ.
മാപ്ള അഞ്ഞുപിടിച്ച് കയറാന്‍ തുടങ്ങി,പുളിമരത്തിലേക്ക്.
എന്റെ അടിവസ്ത്രം നനഞ്ഞു.
  ധൈര്യം ചോരാതെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
ആദ്യത്തെ കൊമ്പില്‍ കയറി നിന്ന് ഞാന്‍ നില്‍ക്കുന്ന ചില്ലയിലേക്ക് മാപ്ള കയര്‍ എറിഞ്ഞു,ജാരന്മാരെ പിടിക്കാന്‍ പരിശീലനം കിട്ടിയ ഒരാളെ പോലെ.എന്റെ സംശയം അതല്ല.എന്നെ കണ്ടിട്ടുണ്ടെങ്കില്‍ പാതിരയായാലും ജാരനായാലും എന്തെങ്കിലും വിശേഷം പറയേണ്ടെ.ജാരനായാലും മനുഷ്യനല്ലെ ഞാൻ.
മാപ്ള കെട്ടു കൊമ്പിൽ മുറുക്കുകയാണ്.
മാപ്ളെ,ഇതെന്തെര് സര്‍ക്കസ്.
തിരുവനന്തപുരം ഭാഷയില്‍ ഞാന്‍ ചിന്തിച്ചു.
അപ്പോഴാണ് മാപ്ളേടെ മറ്റൊരഭ്യാസം.
കയറിന്റെ മറ്റേ അറ്റം കഴുത്തില്‍ മുറുക്കുന്നു.ഇയാളെന്താ ആത്മഹത്യ എങ്ങിനെ ചെയ്യാം എന്ന് ക്ളാസ് എടുക്കുകയാണോ?
മാപ്ളെ കളി കാര്യാവും ട്ടാ,പറഞ്ഞില്ലാന്ന് വേണ്ട.
എനിക്കാണെങ്കില്‍ മിണ്ടാനും തരമില്ല.
അടുത്ത ദിവസം നാട്ടുകാര്‍ മുഴുവന്‍ ഉത്സവലഹരിയില്‍ പുളിമരച്ചോട്ടില്‍ വന്നു തമ്പടിച്ച് പുളിമരത്തിൽ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന വറീത് മാപ്ളേടെ ജീവിതം പലതരത്തിൽ പറഞ്ഞാസ്വാദിക്കുന്നത് ഞാന്‍ ഭാവനയുടെ മിനിസ്ക്രീനില്‍ കണ്ടാസ്വദിച്ചു.
ഒഴിഞ്ഞ ചക്കിനെക്കുറിച്ചും അനാഥമാകുന്ന ചക്കു കാളയെക്കുറിച്ചും പുരനിറഞ്ഞ പെണ്മക്കളെപ്പറ്റിയും പറഞ്ഞ് നാട്ടുകാ‍ര്‍ മൂക്കത്ത് വിരല്‍ വെക്കും.
“കര്‍ത്താവിന് സ്നേഹമുള്ളവരെയാണ് ആദ്യം വിളിക്കുക” എന്ന് പറഞ്ഞ് പാതിരിയച്ഛന്‍ പരിഹാസ്യനാകും.
ശവപ്പെട്ടി ലോന ഉള്ളാലെ ചിരിച്ച് പെട്ടിയില്‍ അവസാനത്തെ ആണിയടിക്കും.
മുകളിരുന്ന ഈയുള്ളവന്‍ ഇക്കഥ പുറത്തു പറയാന്‍ കഴിയാതെ ജന്മം മുഴുവന്‍ കഴിയും.
പെട്ടെന്നാണ് ഒരു ആശയം പിറന്നത്.
നിമിഷ കവിതക്ക് ജാരന്മാര്‍ പ്രസിദ്ധരാണ്.
ധൈര്യത്തിനു കരുതിയ കത്തി മടിക്കുത്തില്‍ നിന്നെടുത്ത് കൊമ്പില്‍ കെട്ടിയ കയര്‍   പതുക്കെ അറുത്തു.ഈ സമയം മാപ്ള അന്ത്യകൂദാശക്ക്  സ്വയം  സ്വയം വിധേയനാവുകയായിരുന്നു.

കാര്യപരിപാടിയില്‍ അടുത്ത ഇനം എന്ന നിലയില്‍ മാപ്ള മരക്കൊമ്പിൽ നിന്നുകൊണ്ട്  മലയാളത്തില്‍ വണ്‍ ടു ത്രീ പറഞ്ഞു.പഹയന്‍ ചാടാന്‍ പോകയാണ്.

ഞാൻ കത്തിയുടെ വേഗം കൂട്ടി.
ചക്ക വെട്ടിയിട്ടതുപോലൊരു ശബ്ദവും “കര്‍ത്താവെ” എന്ന നിലവിളിയും   ഒന്നിച്ചായിരുന്നു.
കോഴിക്കൂട്ടില്‍ നിന്നും കോഴികള്‍ പുറത്തിറങ്ങുന്നതുപോലെ വറീത് മാപ്ളേടെ പുരനിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുന്ന ആണ്മക്കളും പെണ്മക്കളും മുന്‍ പിന്‍ അടുക്കള വാതിലുകള്‍ വഴി പുറത്തുവന്ന് പുളിമരച്ചോട്ടില്‍  വിശ്രമം കൊള്ളുന്ന മാപ്ളയെ ടോര്‍ച്ചും അരിക്കലാമ്പും ഉപയോഗിച്ച് കണ്ടു പിടിച്ചു. ചുറ്റും കൂടിനിന്ന അവര്‍ സ്ഥിതിഗതികള്‍ അവലോകനം ചെയ്തു. പുറത്തേക്കെടുക്കാന്‍ പാകത്തിലുള്ള മാന്യ ദേഹത്തെ എല്ലാവരും കൂടി അകത്തേക്കെടുത്തു.
ഈ സംഭവത്തിനുശേഷം   കത്തി കയര്‍ മണ്ണെണ്ണ ഫ്യൂരഡാന്‍ തീപ്പെട്ടി തുടങ്ങിയ ആത്മഹത്യാ  സാമഗ്രികള്‍ മാപ്ളേടെ കണ്‍ വെട്ടത്ത് കാണാതിരിക്കാനും രാത്രിയില്‍ ഒരനക്കം കേട്ടാല്‍ ഞെട്ടിയുണര്‍ന്ന് “എന്തപ്പാ‍” എന്നു ചോദിക്കാനും മക്കള്‍ ജാഗരൂകരായി.

ചക്കു കാളയെ പോലെ വട്ടംതിരിഞ്ഞു വറീത് മാപ്ള.
തെരേസയുമായുള്ള എന്റെ സമാഗമം പുളിമരക്കൊമ്പിൽ കയറുപൊട്ടിച്ച അന്നേ അവസാനിച്ചു.


 കുറച്ചുകാലത്തിനുശേഷം  മറ്റൊരുത്തന്റെ കഴുത്തിൽ തൂങ്ങി  മൂന്നാലഞ്ചു കുട്ടികളുടെ മദര്‍ തെരേസയായി അവർ  ജീവിച്ചു പോരുന്നു.



ഓർമ്മകൾ നിർമ്മിക്കുന്നവർ

  



രു ദിവസത്തെ ജീവിതം മതിയാക്കി വടക്കേ ബസ്സാന്റിലെ ഇന്ത്യൻ കോഫീ ഹൗസിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ കൂടെ സഗീറും ബാബുവേട്ടനും ഉണ്ടായിരുന്നു.ഇതിൽ ബാബുവേട്ടൻ ഗായകനും പ്രത്യേകിച്ച് ജയചന്ദ്രന്റെ ഗാനങ്ങളിൽ സ്പെഷ്യലൈസ് നേടിയ ആളും സഗീർ സംഗീത ആസ്വാദകനും ആണ്.കോഫീ ഹൗസിൽ വെച്ച് ഞാൻ പറഞ്ഞു ബാബുവേട്ടന്റെ ഒരു മെഹ്ഫിൽ സന്ധ്യയിലേക്ക് എന്നേയും കൂട്ടണം.തീർച്ചയായും,   ബാബുവേട്ടൻ എന്റെ പുറകിൽ തട്ടി സത്യം ചെയ്തു.
  തിരക്കേറിയ ആ കോഫീഹൗസ് സന്ധ്യയിൽ ഞാൻ ബാബുവേട്ടന്റെ ചെവിയിൽ ഒരു പാട്ടുമൂളിക്കൊടുത്തു. ബാബുവേട്ടൻ ഉൽസാഹഭരിതനായി ബ്രെഡ് ടോസ്റ്റിൾ കടിച്ചു.പിന്നെ ബാബുവേട്ടന്റെ പാട്ടുകൾ ഇന്ത്യൻ കോഫീ ഹൗസിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.ബാബുവേട്ടനോട് ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ ആരും പറയില്ലെന്നറിയാം.അദ്ദേഹം അവിടെ നിത്യസന്ദർശകനാണ് ഇടക്കിങ്ങനെ  കൈവിട്ടുപോകുകയും ചെയ്യും.പാട്ടുപാടിയതിന്റെ പേരിൽ ആരേയും അവിടെ നിന്ന് ഇറക്കിവിടാൻ സാദ്ധ്യതയില്ല. തൊഴിലാളികളോടു പോവാൻ പറ, കോഫീഹൗസ് ഒരു എ.കെ.ജി.സംരംഭമാണല്ലോ.

പൗർണ്ണമി ചന്ദ്രിക തൊട്ടു വിളിച്ചു പത്മരാഗം പുഞ്ചിരിച്ചു,മാനത്തുകണ്ണികൾ മയങ്ങും കയങ്ങൾ മനോരമേ നിൻ നയനങ്ങൾ,തൊട്ടേനെ ഞാൻ മനസു കൊണ്ട് കെട്ടിപ്പിടിച്ചേനെ..എന്നു തുടങ്ങിയ ഗാനങ്ങൾ ബാബുവേട്ടൻ മേജർ ശബ്ദത്തിൽ പാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.സഗീർ കൈകൊണ്ട് മേശയിൽ താളമടിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അത് വേണ്ടെന്ന് ഞാൻ കണ്ണുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ബാബുവേട്ടന് ഒരു കാമുകന്റെ ഭാവമാണ്,എല്ലാ ഗായകർക്കുമെന്നപോലെ.തടിച്ച ശരീരമായതിനാൽ ഘനഗാംഭീര്യവുമുണ്ട് ശബ്ദത്തിൽ.ആളൊരു വിജയിച്ച ബിസിനെസ്കാരനാണ്.പക്ഷെ കാണുന്നത് അധികവും കോഫീഹൗസിൽ വെച്ചാണ്.ഓരോ സമയത്തും ഓരോരോ കൂട്ടുകാർ കൂടെയുണ്ടാവും.ഓരോരുത്തരും കഴിച്ചതിന്റെ ബിൽ ഒരു കെട്ടായി ബാബുവേട്ടന്റെ മുന്നിൽ ഇരിപ്പുണ്ടാവും.

പൗർണ്ണമി ചന്ദ്രിക എന്ന പാട്ടിന്റെ റെക്കോർഡുകളിൽ ശബ്ദസുഖം തീരെ കുറവാണ് എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ പാട്ടുപാടുമ്പോൾ   ജലദോഷമായിരുന്നുവെന്ന്  യേശുദാസ്  ഇന്റർവ്യൂവിൽ പറഞ്ഞതായി ബാബുവേട്ടൻ പ്രസ്താവിച്ചു.
പെരിങ്ങാവിലുള്ള   ഹോട്ടലിനെ പറ്റി   പൊതുവെ ഭക്ഷണപ്രിയനായ ബാബുവേട്ടനോടു ഒരിക്കൽ   പറഞ്ഞിരുന്നു.അവിടെക്കൊരു ദിവസം   കൊണ്ടുപോകണമെന്നും ബാബുവേട്ടൻ  എന്നും ബാബുവേട്ടൻ ആവശ്യപ്പെടും.ഓട്ടോറിക്ഷക്കാരും വർക്ക്ഷോപ്പുകാരും  ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നൊരിടമാണത്.അവിടുത്തെ ഭാഷ അസംസ്കൃതമാണ്.ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്നതിനിടയിലൊക്കെ പൊതുവെ കേരളത്തിനു നഷ്ടമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന അപൂർവ്വമായ പദങ്ങൾ അവിടെ ജോലിക്കാരുടെ വായിൽ നിന്നും കേൾക്കാം.ഡീക്ഷ്ണറിയിൽ ഇല്ലാത്തതിനാൽ ആ പദങ്ങൾ ഇവിടെ പ്രയോഗിക്കുന്നില്ല.അർത്ഥങ്ങൾ തേടി വായനക്കാരിൽ ചിലർക്കെങ്കിലും അലയേണ്ടി വരും.
പൂ.കു.മൈ,പു,

തുടങ്ങിയവയിൽ തുടങ്ങുന്ന നാലഞ്ചുവാക്കുകൾ അവിടെ സുലഭമാണ് അവിടുത്തെ രുചികരമായ ഭക്ഷണങ്ങൾക്കൊപ്പം.ഓരോ വാക്കിലും അവർ ഈ ചേരുവകൾ ചേർക്കുന്നു.അവിടെ നിന്ന് പരിചയിച്ചവർക്ക് മറ്റൊരു ഹോട്ടൽ അലർജിയായിരിക്കും.ഉച്ചയൂണിന്റെ സമയത്ത് ഇവിടെ നിരന്നുകിടക്കുന്ന വാഹങ്ങൾ കണ്ടാൽ മതി അതു മനസിലാക്കാൻ.

ഒരിക്കൽ ഞാനവിടെ പോയിരുന്നു.എന്നെ കണ്ട് ഒരു തൊഴിലാളിയുടെ സൗകുമാര്യം ഇല്ലാത്തതിനാൽ അവർ കുറച്ചു നേരം കഷ്ടപ്പെട്ട് മൗനം പാലിച്ചു. പിന്നെയവർ പതിവുപോലെ അസംസ്കൃതചിത്തരായി, തെറിയുടെ പദാവലിയിൽ സന്തോഷവാന്മാരായി.
..ന് മീൻ വറുത്തതു കോടുക്ക്……….
 പ്രസ്തുത അസംസ്കൃതഹോട്ടൽ ഞങ്ങൾ സുഹ്രുത്തുക്കൾക്കിടയിൽ   പ്രചുരപ്രചാരം നേടിയെങ്കിലും അവിടെ സധൈര്യം പോകാനുള്ള ആർജ്ജവം  പൊതുവെ വൈറ്റ് കോളറുകാരായ സുഹൃത്തുക്കൾക്കുണ്ടായിട്ടില്ല.അവിടുത്തെ വർത്തമാനങ്ങൾക്കുള്ള മറുപടി എന്തായിരിക്കുമെന്ന  ആകാംക്ഷയിൽ നല്ലൊരു ഭക്ഷണം കഴിക്കാനുള്ള അവസരമാണ് എല്ലാവരും ഇല്ലാതാക്കുന്നത്.


ഒരിക്കൽ ഞാൻ അവിടെ പോയിട്ടുള്ളതിനാൽ ആ ഭക്ഷണക്കട വഴി നടന്നു പോകുമ്പോൾ അറിയാത്ത ഭാവത്തിലാണ്   നടക്കുക ഒരുതരം പേടിയോടെ.  കഴിക്കാൻ കയറാതെ ഒഴിഞ്ഞുമാറി നടക്കുന്ന എന്നെ പറ്റി അവർ പരസ്പരം എന്തായിരിക്കും   പറയുന്നുണ്ടാവുക!
കോഫീ ഹൗസിനുമുന്നിൽ നിന്നും ഞാൻ ആലോചിക്കുകയായിരുന്നു ഇതൊക്കെ.സഗീർ കൊടുങ്ങല്ലൂർക്കുള്ള വണ്ടി സ്റ്റാർട്ടാക്കി.ഞാൻ പെരിങ്ങാവിലേക്കും തിരിഞ്ഞുനിന്നു.
കോഫീ ഹൗസിനുമുന്നിലെ റോഡിൽ ഇറങ്ങിനിന്നതും കാറിൽ അവരെത്തി.അജിതും ശരത്തും.ഓർമ്മയിൽ നിന്നും വിട്ടുപോയ ഒരാളായിരുന്നു ശരത്ത്.പഴയ പ്രിന്റെക്സ് കമ്പനി.കല്ലൻ എന്ന പേരിലായിരുന്നു ശരത്ത് അറിയപ്പെട്ടിരുന്നത്.ശരീരം കൊണ്ടുണ്ടായ പേരാണ്.ഞാൻ അവന്റെ  നെഞ്ചിൽ തൊട്ടുനോക്കി.വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞെങ്കിലും കല്ലുപോലെത്തന്നെയിരിക്കുന്നു.കല്ല് കരിങ്കല്ല് ആയോ എന്നു പോലും സംശയിച്ചു. ആൾ  മസ്കറ്റിലാണ് .കൊല്ലം തോറും വരാറുണ്ട്.ഞാൻ കാണാറില്ല.പത്തിരുപത് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം സൗഹൃദം തിരിച്ചുവരികയാണ്.അന്ന് രാത്രിയെ ഞങ്ങൾ പകലാക്കി.നമ്മുടെ ജീവിതം എഴുതുന്നത് നമ്മളല്ല.ഓരോരുത്തരും അവരുടെ  രീതിയിൽ നമ്മുടെ ജീവിതം എഴുതുകയും പൂരിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.ശരത്തിന്റെ ഓർമ്മയിൽ നിന്നും പഴയൊരു കാലത്തെ മറന്നുപോയ കുറെ കാര്യങ്ങൾ മറനീക്കി പുറത്തുവരികയായിരുന്നു. നമ്മളെപ്പറ്റി നമ്മൾ അറിയാതെ പോയ കാര്യം വരെ.കൈവിട്ട രാത്രിയായിരുന്നു അത്.പാതിരക്ക് നഗരത്തിൽ ചുറ്റി പഴയകാലത്തെ പുന:സൃഷ്ടിച്ചു.എത്ര രാത്രികൾ എത്ര സുഹൃത്തുക്കൾ എത്ര ഹോട്ടൽ മുറികൾ എത്രയെത്ര മധുശാലകൾ പ്രണയങ്ങൾ മരണങ്ങൾ…….


നൂറുനാൾ മാത്രം നീണ്ടുനിന്ന എന്റെ ഒരു പ്രണയത്തെ ഞാൻ അറിയുന്നത് ഇങ്ങനെ വരുന്ന ചില സുഹൃത്തുക്കളിലൂടെയാണ്.
പ്രണയങ്ങളും മരണങ്ങളും ഓർമ്മകളെ തട്ടിയുണർത്തുന്നു, ജീവിതത്തേക്കാളേറെ.

  നടന്നുപോയ വഴികൾ കൂട്ടിമുട്ടിയ മനുഷ്യർ പിണങ്ങിപ്പോയ പ്രണയങ്ങൾ നുരഞ്ഞുപൊന്തിയ ലഹരികൾ വഴക്കടിച്ച രാഷ്ട്രീയങ്ങൾ  നിലംപരിശാക്കിയ ചുഴലികൾ ചവിട്ടിമെതിച്ച കാമ്പസ്
കൈവിട്ടുപോയ ബാല്യകൗമാരങ്ങൾ ഇവയൊക്കെ മജീഷ്യന്റെ കൈവിരുതോടെ  പ്രത്യക്ഷമാവുന്നത് ഓരോരൊ കാലങ്ങളിൽ നിന്നും വീണ്ടും വീണ്ടും ഉയർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്ന  കൂട്ടുകാരിലൂടെയാണ്.


സുഹൃത്തുക്കൾ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ    നമ്മൾ സമ്പൂർണമായ   മറവിയായി എന്നേ അടിഞ്ഞുപോകുമായിരുന്നു.

.

Saturday, June 28, 2014

മദ്യപാനികൾ നിത്യവും കുമ്പസാരിക്കുന്നു






dc books




റിട്ടയർ ചെയ്ത ശേഷമാ ഞാൻ തൊടങ്ങീത്.ഞാനും ഭാര്യയും ഒരേ സമയത്താ റിട്ടയർ ചെയ്തത്. അവളെ കെട്ടുമ്പോ അഞ്ചുപത്ത് വയസിന്റെ വ്യത്യാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.പോകെപ്പോകെ ഒരേ പ്രായമായി.അത് അടുപ്പം കൊണ്ട് സംഭവിച്ചുപോയാതാന്നാ അവളെപ്പഴും പറയുക.ആർക്കറിയാം.അതൊക്കെ പോട്ടെ, എത്ര നേരം ന്നു വെച്ചാ മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കിയിരിക്ക്യാ എത്ര അടുപ്പണ്ടായാലും.അങ്ങന്യാ തൊടങ്ങീത്.യൂഡീ ക്ളർക്കായി ഞെളിഞ്ഞിരിക്കുമ്പോഴാ റിട്ടയർമെന്റ് വരുന്നത്.പെണ്മക്കളുള്ളത് രണ്ടിനേം ഒരുവിധം ഭംഗിയായി കെട്ടിച്ചുവിട്ട് സമാധാനായിരിക്കുമ്പോഴാ റിട്ടയർമെന്റ് വരുന്നത്.ഇത്ര പെട്ടെന്നത് ഉണ്ടാവുംന്ന് അത്രക്കങ്ങ് വിചാരിച്ചില്ല. അതങ്ങന്യാ ആനപ്പൊറത്തിരിക്കുമ്പോ താഴെ എറങ്ങണേനെ പറ്റിയൊന്നും ആലോചിക്കില്യ. സർവ്വീസിലിരിക്കുമ്പോ മോളീന്ന് കിട്ടണത് താഴേക്ക് കൊടുത്ത് കളിക്കിണേന്റെ ഒരു രസംണ്ടായിരുന്നു.റിട്ടയർ ചെയ്തതോടെ എല്ലാം പോയി.താഴ്ത്തട്ടും മുകൾത്തട്ടും പോയി എല്ലാം നിരപ്പായി. അണ്ടിപോയ അണ്ണാനെ പോലേന്ന് പറയാറില്ലെ അതുപോലിള്ള ഒരവസ്ഥ. കിഴക്കോട്ടും വടക്കോട്ടുമൊക്കെ കൊറെ നോക്കി.ഇല എനങ്ങണതും കിളികൾ കൊക്കുരുമ്മുമ്മതും കൊറെ കണ്ടു.ചെടി നട്ട് പൂക്കൾ ഉണ്ടാവുന്നതും പരീക്ഷിച്ചു നോക്കി.അതും ബോറടിച്ചു.ഒരേ പൂക്കൾ ഒരേ ഇലകൾ ഒരേ കിളികൾ.
ഭാര്യയുടെ നിർബ്ബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി ഭക്തി ഒന്നു പരീക്ഷിച്ചു നോക്കി.ആ കൃഷിയും രക്ഷപ്പെട്ടില്ല.ആപ്പിസിൽ ദൈവങ്ങളെപ്പോലെ ഇരുന്ന്  പരാതിയുമായി വരുന്ന ഭക്തരെ വിരട്ടിയതല്ലെ.മറ്റൊന്നിനെ ദൈവമായി കാണാനും പറ്റണില്ല.പിന്നെ ഇങ്ക്വിലാബിന്റെ രോഗവുമുണ്ട്.

ഗതികെട്ട് പണ്ട് മലയാളികൾ  ആസാമിൽ പോയതുപോലെ എന്തും വരട്ടെയെന്ന് നിനച്ച് ഇറങ്ങിത്തിരിക്കയായിരുന്നു.ഗുരുക്കന്മാരായിട്ട് കൊറെ പേരുണ്ട്.
  അങ്ങനാ തൊടങ്ങീത്. ബെവറേജിനു മുന്നിലും ബാറിനുള്ളിലുമൊക്കെ ആളോള് ഇങ്ങനെ അർമാദിക്കിണ കാണുമ്പോ ഇതാണ് സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്കുള്ള വഴീന്നൊക്കെ   തോന്നിച്ചിരുന്നു.ഇവരൊക്കെ കുടിച്ച്തീർക്കണേന്റെ വെള്ളത്തിന്റെ കണക്കെടുത്താൽ പവർക്കട്ട് വേണ്ടിവരില്ലെന്ന് തോന്നീട്ടുമുണ്ട്.അതിന് ഇടുക്കിയൊക്കെ പോരാണ്ട് വരും.


അദ്യായിട്ട് മണപ്പിച്ച്  ചുണ്ടിൽ വെച്ചപ്പോ പൊട്ടക്കിണറ്റിലിറങ്ങുമ്പോഴത്തെ ഒരു നീരസൊക്കെണ്ടാർന്നു.താറാമുട്ട കടിച്ചും അച്ചാറിൽ നക്കിയും കക്ഷം മണപ്പിച്ചും സോഡയും വെള്ളവും  കൂടുതലൊഴിച്ച് നേർപ്പിച്ചും വായക്കൊരു സുഖണ്ടാക്കി അങ്ങട് കണ്ണടച്ച് വിഴുങ്ങായിരുന്നു. പിന്നെ ഒന്നും വേണ്ടാന്നായി വെള്ളം പോലും.



ഇളം മഞ്ഞിൽ പുതപ്പിനുള്ളിൽ കൈരണ്ടും കാലുകൾക്കിടയിൽ തിരുകിവെച്ച് അടുക്കളല് പെമ്പിറന്നോത്തി വെരുകു പോലെ വെപ്രാളപ്പെടുന്നതിന്റെ എത്തം കേട്ടു കിടക്കുമ്പോൾ  നേരം വെളുക്കല്ലെ എന്നായിരുന്നു സർവ്വീസിലിരിക്കുമ്പോ.ഇത് തൊടങ്ങീപ്പോ നേരമെന്താ വെളുക്കാത്തെ എന്നായി.ജനവാതിലിൽ കറുപ്പ് മാറി വെളുപ്പാകുന്നതും നോക്കി അങ്ങനെ കെടക്കും.വാച്ചിലും മാറിമാറി നോക്കും.രാവിലെ പെമ്പ്രന്നോത്തി കൊണ്ടരണ ചക്കരക്കട്ടൻ പേരിനൊന്നിറക്കും പിന്നെ അവൾ കാണാതെ പുറത്തേക്കൊഴിക്കും.അവൾ ദോശ ചുടാൻ വട്ടം കറങ്ങുന്നിതിനിടയിലാ പുറത്തേക്ക് ചാടുക.എട്ടുമണിക്കാണ് മൂലയിലെ ബാറോട്ടൽ തൊറക്കാ.അയിനു മുമ്പേ തന്നെ എത്തും.മോഹൻലാൽ സിനിമക്ക്   ചെരിപ്പിന്റെ വാറുപൊട്ടലും വീഴലുമൊക്കെ സർവ്വ സാധാരണമാ ഗേറ്റുതൊറക്കുമ്പോ.ഈ ഇത്തിരി ദൂരത്തിന് ഇത്രക്ക് മൽസരബുദ്ധി വേണോ എന്ന് ഡ്രൈഡെയിൽ ഒരു മാസത്തെ ബെവറേജ്ജീവിതം അയവിറക്കുമ്പോൾ ആലോചിക്കാറുണ്ട്.ഞാൻ മാത്രമല്ലല്ലോ എന്ന് സമാധാനിക്ക്യേം ചെയ്യും.

എന്റെ ഒരു ദിവസം എങ്ങിന്യാന്ന് വെച്ചാൽ ബാറുതൊറക്കുമ്പം ഒന്നര.അകത്തേക്ക് പോയ ഒന്നരയെ ചില മെയ്യഭ്യാസങ്ങളിലൂടെ ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ മുക്കിലും മൂലയിലേക്കും എത്തിക്കും.അപ്പോ ഒരിരുത്തം വരും.അതുവരെയുള്ള ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ മുറുമുറുപ്പുകളും അടങ്ങും.ലോകത്തോട് സ്നേഹവും അനുഭാവവും തോന്നിത്തുടങ്ങും.ഭാര്യയോടു പോലും ഒരിതുണ്ടായിത്തുടങ്ങും.

 കിളികൾ പാടുന്നതും മനുഷ്യർ പണി ചെയ്യുന്നതും വേറുതെയല്ലെന്ന്  തോന്നിത്തുടങ്ങും. പക്ഷെ ഇതൊന്നും നോക്കി വെറുതെ ഇരിക്കാനും പറ്റില്ല.  ഒരോട്ടോ പിടിച്ച് നേരെ  ഏഴാംകല്ലിലെ ബാറിലേക്ക്.രണ്ടരകിലോമീറ്റർ അകലമുണ്ട്.മറ്റൊരു ബാറിലേക്ക് എന്തിനാന്ന് നിങ്ങൾ  സ്വാഭാവിമായും ആലോചിക്കുന്നുണ്ടാവും.അതിനും കാരണമുണ്ട്.കാരണമില്ലാതെ ഞാൻ ഒന്നും  ചെയ്യില്ല.കാരണമുണ്ടെങ്കിലും ഒന്നും ചെയ്യാത്ത വർഗ്ഗത്തിന്റെ കൂട്ടത്തിലാണ് ഞാൻ വർഷങ്ങളോളം പേനയുന്തിയതെങ്കിലും.ബാറിൽ അളക്കുന്നവർക്കൊരു ദുശ്ശീലമുണ്ട്.ആദ്യത്തെ പെഗ്ഗ് കറക്ട് ആയിരിക്കും.വിറയോടെ നിൽക്കുന്നവരെ കണ്ടാൽ അവർക്ക് മനസലിയും, അളവിൽ മറിമായം  ചെയ്യാൻ   അവർക്ക് തോന്നില്ല.പക്ഷെ രണ്ടെണ്ണം അകംപൂകി ഒരു പതം വന്ന് നിൽക്കുമ്പോൾ അവർക്കും തോന്നും ഇത്തിരി കുറച്ചാലും തരക്കേടില്ല.അതുകൊണ്ടാ മറ്റൊരു ബാർ  അന്വേഷിക്കുന്നത്.രണ്ടുബാറുകൾ പിന്നിട്ടുകഴിഞ്ഞാൽ   ബാറിലേക്ക് തിരിഞ്ഞുനോക്കില്ല.ഇളംവെയിൽ മൂത്തുതുടങ്ങുമ്പോഴേക്കും  സർക്കാർ  കനിവുകാട്ടി തുടങ്ങും.   ബെവറേജിന്റെ മുന്നിലാ  പിന്നത്തെ ഗുസ്തി  .അതൊന്നാന്തരം ഗുസ്തി തന്നെയാ.



ക്യൂ നാലു തവണ നിൽക്കും.ഓരോ തവണയും കാൽക്കുപ്പി  വീതം വാങ്ങും.
ഞാൻ മനസാ സുകുമാരൻ തൊണ്ടയിൽ ഇറങ്ങിപ്പോയ  അളവിനെ കൂട്ടിനോക്കി.നാലുകാൽ കൂട്ടിയാൽ   ഫുൾകുപ്പി.അത് പന്ത്രണ്ട് പെഗ്ഗ് വരും.പിന്നെ രണ്ടു ഒന്നര സമം മൂന്നുപെഗ്.ആകെ പതിനഞ്ച് പെഗ്. ഞാനാ ശരീരത്തെ ഒന്നു നോക്കി.അഞ്ചടി കഷ്ടി. ഭാരം എത്ര തൂക്കിയാലും അൻപത് കിലോവിൽ കൂടില്ല.വെള്ള ഷർട്ട് വെള്ളമുണ്ട്.ഷർട്ടിനു ഒറ്റമടക്കു മാത്രം.ചെറുതായി താടിയുണ്ട്.എണ്ണ തേച്ച് മിനുക്കിവെച്ച തല.ചെറിയ താടി.
അപ്പോ
പതിനഞ്ച് പെഗ്ഗ്ഞാൻ കണക്കപ്പിള്ളയുടെ മട്ടിൽ ഒന്നു മാന്തി നോക്കി.
പതിനഞ്ച് വരില്ല.
അതെന്താ എന്ന് ഞാൻ.
ആദ്യത്തെ അടിയിൽ ഒരു ഛർദ്ദി പതിവുണ്ട്.
എങ്കിൽ ഒന്നര കുറച്ച് പതിമൂന്നര.
ഒന്നര മുഴോനം പോവില്ല.
കണക്കിൽ തോൽക്കുന്ന ഒരു സ്കൂൾ കുട്ടിയോളം ഞാൻ ചെറുതായി.

ഒരു പതിനഞ്ച് പെഗ്ഗിൽ നിന്നും ഒരു ഛർദ്ദി കിഴിച്ചാൽ കിട്ടുന്നതണ്  എന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന   സുകുമാരൻ നായർ.


ഈ കഥ വിവരിക്കുമ്പോൾ സുകുമാരൻ നായർ മദ്യം നിർത്താൻ വേണ്ടി  പൂമലയിലെ ജോൺസൻ മാഷും സംഘവും നടത്തുന്ന  പുനർജ്ജനിയിൽ താമസിക്കുകയാണ്.ഇടക്ക് ഞാൻ അവിടെ പോകും.എന്റെ ചില സുഹൃത്തുക്കൾ അവിടെ ഒന്നാം തീയതി അവിടേക്ക് വെച്ച് പിടിക്കാറുണ്ട്.മദ്യം നിർത്താൻ ചെല്ലുന്നവർക്ക് ആദ്യ ദിവസം ആഘോഷത്തിന്റേതാണ്.വയറു കവിയുംവരെ മദ്യം കൊടുക്കും.ഇതെന്ത് ഏർപ്പാടെന്നു കൂടെ വരുന്നവരും  ഇതാണ് സ്വർഗമെന്ന്   മദ്യപനും വിചാരിക്കും.പക്ഷെ അന്നത്തെ കുടിയോടെ ജോൺസൻ അവരുടെ പരിപ്പെടുക്കും.എന്നുവെച്ചാൽ മദ്യപന്റെ ഈഗോയുടെ മുനയൊടിക്കും എന്നാണർത്ഥം.ഇവർക്കു വേണ്ടി കരുതി വെച്ചിരിക്കുന്ന മദ്യമാണ് സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഉന്നം.ഒന്നാം തീയതി എവിടെയില്ലെങ്കിലും മദ്യം പുനർജ്ജനിയിൽ കിട്ടും എന്നൊരു തോന്നൽ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ഉണ്ട്.വീശിയതിനു ശേഷം പൂമല ഡാമിൽ കയറി കാറ്റുകൊള്ളുകയും പാട്ടുപാടുകയും ചെയ്യാം.അത്രക്ക് ഗംഭീരമാകുന്നു ഈ മലയും ഈ ഡാമും.ഡാമിന്റെ കരയിൽ ആണ് പുനർജ്ജനി.ഇവിടെ  മദ്യം ഇളക്കിമറിച്ച ജീവിതങ്ങൾ കാണാം.അതനുഭവിച്ച ഭാര്യമാരേയും അമ്മമാരേയും കാണാം.

ഈ ലോകത്ത് ഒരു രോഗിയും അവരുടെ അവസ്ഥയെ അംഗീകരിക്കില്ല.മസിലുപിടിച്ച് ആരോഗ്യലോകത്തെ വെല്ലുവിളിക്കും.മദ്യപാനം രോഗമായവർ ഇത് തീരെ അംഗീകരിക്കില്ല.മദ്യത്തിൽ നിന്നും അവരെ അടർത്തിമാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്നവരെ അവർ സംശയത്തോടെ മാത്രമെ പരിഗണിക്കൂ.എന്നെ മാത്രം എന്തിനു ചികിൽസിക്കുന്നു.നൂറുനൂറായിരം പേർ ബെവറേജിൽ ക്യൂ നിൽക്കുന്നതു നിങ്ങൾ കാണുന്നില്ലെ എന്നൊരു ചോദ്യവും അവർ ഉന്നയിക്കും.നുണകൾ കൊണ്ട്  കൊട്ടാരങ്ങൾ പണിയുന്നതും ശൂന്യതയോടു വർത്തമാനം പറയുന്നതും ലോകത്തോടെന്ന പോലെ ചിരിക്കുന്നതും കാണുമ്പോൾ സുഹൃത്തുക്കൾക്ക് അവരെ കെട്ടിയിട്ട് കൊണ്ടുപോയി ചികിൽസക്ക് വിധേയമാക്കാം.സമ്പൂർണമായ മദ്യനിരോധനം അവർക്ക് വിധിക്കാം.

 ഒരേ സമയം നാല്പതോളം മദ്യപരെ ഒന്നിച്ച് കൈകാര്യം ചെയ്തുപോരുന്നുണ്ട് ജോൺസൻ.മദ്യപരെ മാത്രമല്ല അവരുടെ കുടുംബത്തേയും. സ്വയം കൈകാര്യം ചെയ്ത് മദ്യത്തിൽ നിന്നും  കരകയറിയവനാണ് ജോൺസൻ.ഞങ്ങൾ ഒന്നിച്ച്  കേരളവർമ്മ കോളേജിൽ നിരങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.

മദ്യപരെ ജോൺസനു ഇഷ്ടക്കേടില്ല.മദ്യം രോഗമാവുന്നവരെയാണ് ജോൺസൻ ഏറ്റെടുക്കുന്നത്.ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നതും അല്ലാത്തതുമായ എല്ലാ മദ്യസൽക്കാര പാർട്ടികളിലും ജോൺസൺ എത്താറുണ്ട്.സൗഹൃദപരമായ നുരഞ്ഞുപൊങ്ങൽ ആസ്വദിക്കാറുമുണ്ട്. ഒന്നുരണ്ടെണ്ണത്തിനെ തെരഞ്ഞുപിടിച്ച് മാർക്കിടുകയും ചെയ്യും.അവരുടെ ട്രാക്ക് ശരിയല്ലെന്ന് പറയും.അമ്മയോ ഭാര്യയോ കൂടെയുണ്ടെങ്കിൽ മാത്രമേ ജോൺസൻ മദ്യപരെ പുനർജ്ജനിയിലേക്കെടുക്കൂ. പെറ്റ തള്ളയോ പേരിനൊരു  ഭാര്യയൊ ഇല്ലാത്ത മദ്യപരുടെ കാര്യം പോക്കാണ്.അവർക്കും ജീവിക്കേണ്ടെ എന്ന് എന്റെ ജീവിതം വെച്ച് ഞാൻ ജോൺസനോടു പറഞ്ഞുനോക്കി.ഇതൊന്നുമില്ലാത്തവർ എവിടെയെങ്കിലും പോയി തുലയട്ടെ എന്നൊരു മനോഭാവമായിരുന്നു അതിനോട്.

 ദിവസത്തിൽ ഒരു മണിക്കൂർ നേരമെങ്കിലും ഒറ്റക്കിരിക്കാൻ ശീലിച്ചാൽ മദ്യപാനം
ഒരാൾക്ക് മറ്റേതു കാര്യത്തെയും പോലെ  കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ കഴിയുന്ന ഒന്നായിത്തീരും.ഒറ്റക്കിരിപ്പ് മദ്യപാനത്തെ മാത്രമല്ല ജീവിതത്തെ ആകെത്തന്നെ അട്ടിമറിക്കും.പുനർജ്ജനിയിലെ അന്തേവാസികൾ നേരം പോവാതെയും എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെയും ഇരിക്കുന്ന ഇരിപ്പ് സങ്കടകരമാണ്.അവരെ മാറ്റിനിർത്തി ഒന്നുരണ്ടെണ്ണം ഒഴിച്ചുകൊടുത്താലോ എന്ന് തരളമായ നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ തോന്നലുണ്ടാവും.അത്ര
പാവങ്ങളാണ് മദ്യപാനരോഗികൾ.അവർക്ക് നീന്താൻ കുളങ്ങളില്ല.ഒളിക്കാൻ മാളങ്ങളില്ല പറക്കാൻ ആകാശങ്ങളുമില്ല.
ക്യൂവിന്റെ സംഘബലവും  അബോധത്തിന്റെ  ശാന്തതയുമാണവരുടെ വീട്.വെയിലിനെ നിലാവാക്കി   രാത്രിയെ അവർ പകലാക്കി ഉണർത്തും.മദ്യത്തോടുള്ള ആദരവ് എന്തുകൊണ്ട് സഹജീവികളോടില്ലാത്തത് എന്ന് ആരും ചിന്തിച്ചുപോകും.
പുനർജ്ജനിയിലെ ഒരു തിരുവല്ലക്കാരൻ എന്നോടു സ്നേഹം പറയാനെത്തി.അയാൾ അയാളുടെ ബന്ധുക്കളുടെ  സ്ഥാനമാനങ്ങൾ പറയാൻ തുടങ്ങി.വലിയ പോസ്റ്റുകളിൽ ജീവിക്കുന്ന ഒരുപാടുപേരുടെ ലിസ്റ്റ് എനിക്കുമുന്നിൽ നിരത്തി.അയാളുടെ പോസ്റ്റ് മാത്രം അയാൾ പറഞ്ഞില്ല.ഞാൻ ചോദിച്ചുമില്ല.അയാൾ ചികിൽസക്ക് എത്താൻ കാരണം അതു തന്നെ.
മനുഷ്യർക്കിടയിൽ   അന്തരങ്ങൾ ഒരു വിഭാഗത്തെ പാർശ്വവൽക്കരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.അവരിൽ ചിലരെ നമുക്ക് മദ്യപാനരോഗികൾ എന്നും വിളിക്കാം.മറ്റുചിലർ വേറേയും പേരുകളിൽ ഉണ്ട്.മദ്യപാനരോഗികളിൽ ഭൂരിപക്ഷവും സ്വയം ചെറുതായി സങ്കല്പിക്കുന്നവരോ മറ്റുള്ളവരാൽ  ചെറുതാക്കപ്പെട്ടവരോ ആണെന്നാണ് എന്റെ ഏറെക്കാലത്തെ നിരീക്ഷണം.ഈ ലോകക്രമം ഇത്തരം മനുഷ്യരെ എന്നും ഉണ്ടാക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കും.

മദ്യപാനം കൊണ്ട് വീണ കുടുംബങ്ങളുണ്ട്.കുടുംബം കൊണ്ട് മദ്യത്തിലേക്ക് വീണ മനുഷ്യരുമുണ്ട്.
ചിലർക്ക് വീട്ടിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ ജയിലിലേതു പോലെയുള്ള നടയടിയുണ്ടത്രെ. അതിനെ നേരിടാൻ വേണ്ടി മാത്രം ഒന്നും രണ്ടും കഴിക്കാൻ ശേഷിയുള്ളവർ പോലും മൂന്നും നാലും അഞ്ചും അതിനുമീതേയും അളവുകളിലേക്ക് ഉയരുന്ന കാഴ്ച പലപ്പോഴും അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.
വീട് ജയിലിനേക്കാൾ മഹത്തരമായ ഇടമാവുമ്പോൾ ആരും മദ്യത്തിലേക്ക് ചായും.മനുഷ്യർക്ക് ചായാൻ ആകെയുള്ള ഒരിടവും അതാകുന്നു.കഴിപ്പ് ശേഷി നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ അണ്ണാക്കിലേക്ക് സപ്ളയർ അവസാനത്തെ സിപ്പും ഒഴിച്ചുകൊടുത്ത് പുറത്തുതട്ടി യാത്രയാക്കുന്നതും ബാറിലെ  കാഴ്ചകളാകുന്നു.സോഡാക്കുപ്പികളും ഗ്ളാസും പൊട്ടിത്തകർന്നുകിടക്കുന്ന ചില്ലുവഴികളിലൂടെ  കെ.എസ്.ആർ.ടി.സി.മൂത്രപ്പുരകളേക്കാൾ നാറ്റം വമിക്കുന്ന കണ്ട്രി  ബാറിനകത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന സാഹസികരായ മദ്യപരെ  നേരിൽ കണ്ടെങ്കിൽ വെള്ളത്തിനു മീതെ ഈസിയായി   നടന്ന പഴയ വീഞ്ഞുവാറ്റുകാരൻ അന്തംവിട്ടുപോയേനെ.

പുനർജ്ജനിയിലുള്ളവർ സന്ധ്യകളിൽ അവർ തൊട്ടടുത്ത പൂമല ഡാമിൽ പോയി ചൂണ്ടയിട്ടിരിക്കുന്നതു കാണാം.മീൻ കുരുങ്ങിക്കിടന്നാലും  ഇല്ലെങ്കിലും അവർക്കൊന്നുമില്ല.കയ്യിൽ കണയുമായി അങ്ങിനെ കുറെ നേരമിരുന്നാൽ അത്രയും നേരം പോയിക്കിട്ടുമെന്നല്ലാതെ മറ്റൊരു ചിന്തയും അവർക്കുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല.മീൻ കിട്ടിയാൽ തന്നെ അതൊരു ബാദ്ധ്യതയായി മാറും.മലയാളിക്ക്  മീനോടുകൂടി ഒരു കുപ്പിയും കൂട്ടിവെക്കണം.മീനും ഇറച്ചിയുമൊക്കെ കള്ളുമായി കൂടിക്കലരുന്ന മനോഹരമായ ചിന്തയാകുന്നു.അതുകൊണ്ടല്ലെ ഹർത്താൽ തുടങ്ങിയ ആഘോഷദിനങ്ങളിൽ  കോഴിക്കടയും ബെവറേജും സഖാക്കളെക്കൊണ്ട് പൊതിയുന്നത്.

ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും വലിയ സൂത്രക്കാർ രാഷ്ട്രീയക്കാരോ തസ്കരന്മാരോ ജാരന്മാരോ അല്ല മദ്യപരാണ്.മദ്യപാനം അതിരുകടന്നാൽ എന്റെ ഒരു സുഹൃത്ത് ഏറ്റവും ചീഞ്ഞ് നാശമായ ചാള/മത്തി വാങ്ങി ബൈക്കിൽ ഞാത്തിയിടുന്നത് കാണാം.ഇതെന്ത് കൂത്ത് എന്ന് ഞാൻ അത്ഭതപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.നട്ടപ്പാതിരയും ചീഞ്ഞമീനും.അതിന്റെ ഗുട്ടൻസ് പിന്നീടാണ് പുറത്തായത്.വാതിൽ തുറന്ന് പൂമുഖവാതിലിൽ നിൽക്കുന്ന മിസ്സിസിന്റെ കയ്യിൽ സഖാവ് പൊതിയേൽപ്പിക്കുന്നു.അവൾ അത് തുറന്ന് ഒന്നു നോക്കി മൂക്ക് കോട്ടി   ഏതെങ്കിലും തെങ്ങിന്റെ മണ്ടയിലേക്ക് ഒരേറു വെച്ചുകൊടുക്കുന്നു.അതോടെ അവളുടെ ദേഷ്യം പമ്പ കടക്കുന്നു. തുടർന്നുള്ള സീനിൽ കാണുന്നത് ചേട്ടായി ചോറുണ്ണാൻ വാ എന്ന് കൈപിടിച്ച് അകത്തേക്ക് ആനയിക്കുന്നതാണ്. വഴക്ക് ഒഴിവാകലും   ലക്കുകെട്ട വീഴ്ചയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെടലും ആ പിടുത്തത്തിൽ ഒന്നിച്ചു ലഭിക്കുന്നു.മാത്രമല്ല തെങ്ങിൽ നിന്നും കിട്ടുന്ന തേങ്ങയുടെ അളവ് വർദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നുണ കണ്ടുപിടിച്ചത് ഗീബൽസല്ല മദ്യപാനികളാണ്.ഗീബൽസും ബെവറേജിനു മുന്നിൽ ക്യൂ നിന്ന് ക്ഷീണിച്ച ഒരാളായിരുന്നിരിക്കണം.


എന്റെ ഫ്രണ്ടിന്റെ അമ്മ വിളിച്ചു.അവനെ എങ്ങിനെയെങ്കിലും ആശുപത്രിയിലോ മറ്റൊ കൊണ്ടുപോയി  ഒന്നു ശരിപ്പെടുത്തിത്തരണം. അത്രക്കവൻ ശല്യമായിരിക്കുന്നു.ഞാനുടൻ മെഡിക്കൽ കോളേജിലെ പരിചയമുള്ള ഡോക്ടറെ വിളിച്ചു.അതിനുമുമ്പേ അവനെയും വിളിച്ചു.


എന്റെ നുണകേട്ട് ഞാൻ തന്നെ ഞെട്ടിപ്പോകുന്നു അവൻ എന്നത്തേയും പോലെ കുമ്പസരിച്ചു.ഡോക്ടറും ആദ്യം ചോദിച്ചതും ഇതാണ്.സത്യം എത്രത്തോളം പറയും എന്ന്.ഞാൻ പറഞ്ഞു നുണപറഞ്ഞു തീരുമ്പോഴേക്കും നേരം വെളുക്കും.പിന്നെങ്ങിനെയാണ് സത്യം പറയുക.അയാൾ മദ്യരോഗിയായിരിക്കുന്നു പിടിച്ചുകെട്ടികൊണ്ടു വരൂ ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു.മദ്യപാനം നിർത്തി ഇനി ജീവിതത്തിൽ സമ്പൂർണ്ണമായ മദ്യനിരോധനമെന്നൊക്കെ നുണ നിരത്തി അവൻ എന്റെയും വീട്ടുകാരുടേയും വല വീണ്ടും ഭേദിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

മദ്യപാനികളുടെ പിന്നാലെ നടന്ന് നേരംകളയുന്നതിനു പകരം    മറ്റു സന്തോഷങ്ങൾ ആസ്വദിക്കാനാണ് ഇപ്പോൾ  കിട്ടുന്ന വിദഗ്ദോപദേശം.മദ്യപാനരോഗം അതനുഭവിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് ഭ്രാന്തുപോലെ സുഖമുള്ള ഏർപ്പാടാണ്.അതിൽ പെട്ടാൽ അതിൽ തന്നെ ആഘോഷിച്ചടങ്ങുന്നതിലാണ് സന്തോഷം.

മറ്റൊരു സന്തോഷത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരണമെങ്കിൽ അതെവിടെ നിന്നു കിട്ടും?ലോകത്തിൽ ഏറ്റവും ദരിദ്രനായി ജീവിക്കുന്ന പ്രസിഡന്റ് എന്നു പേരുകേട്ട ഉറുഗ്വാ എന്ന രാജ്യത്തിന്റെ പ്രസിഡന്റ് ജോസ് മുജിക്ക അൽ ജസീറ ടിവിയിലെ പ്രശസ്തമായ അഭിമുഖത്തിൽ ആവശ്യപ്പെടുന്നത് മദ്യത്തിനും മയക്കുമരുന്നിനും ആരും അഡിക്ട് ആവരുതെന്നാണ്.  മനോഹരമായ അഡിക്ഷൻ പ്രണയത്തോടായിരിക്കണമെന്നും എൺപതുകാരനായ പ്രസിഡന്റ് അടിവരയിട്ടു പറയുന്നു. ഒരു സ്മോൾ രാജ്യമാണെങ്കിലും മദ്യത്തിനും മയക്കുമരുന്നിന്റെ കള്ളക്കടത്തിനും  പേരുകേട്ട ലാർജ് രാജ്യാമാണ് ഉറുഗ്വാ.


  പ്രണയമടക്കമുള്ള അപരബന്ധങ്ങളുമടക്കം  മനുഷ്യന്റെ എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളേയും ജന്മവാസനകളേയും കൊട്ടിയടച്ചതിന്റെ ഉരുൾപൊട്ടലാണ് ബെവറേജിനുമുന്നിൽ കാണുന്ന തിരയിളക്കം.മദ്യത്തിനാണെങ്കിൽ മദ്യവിരുദ്ധരെ മാറ്റിനിർത്തിയാൽ ദേശീയാംഗീകാരവുമുണ്ട്

ആയതിനാൽ   അവർ  അതിൽത്തന്നെ സന്തോഷത്തോടെ കഴിയട്ടെ എന്നതാണ് സമൂഹത്തിന്റെ നിർമമത.

ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള   സമൂഹത്തിൽ ഒരു കലയും നിലനിൽക്കില്ല എന്നു പറയും പോലെ ഏറ്റവും സന്തോഷമുള്ള സമൂഹത്തിൽ ബെവറേജും നിൽനിൽക്കില്ല എന്ന് നമുക്ക് പ്രത്യാശിക്കാം.ആ സമൂഹത്തിനായി നമുക്ക്  ക്യൂ നിന്നും അല്ലാതെയും  ഈങ്ക്വിലാബ് വിളിക്കാം.



 

Tuesday, May 6, 2014

പൊട്ടിത്തെറിയിലാണ് സൗന്ദര്യം

dc books



കള്ളവണ്ടിയിൽ   നാടുവിട്ടുപോയ രക്തബന്ധു കൊച്ചുവിനെ തേടി മുംബയിൽ പോയ എന്റെ പ്രിയ സുഹൃത്ത് രാജൻ അവിടെ കടുക് വാങ്ങാൻ പീടികയില്‍ പോയ കഥ ടി സുഹൃത്തിന്റെ നാവിൽ നിന്നു തന്നെ കേട്ടിട്ടുണ്ട് ഒന്നല്ല പല തവണ.

അരി പഞ്ചസാര ഉപ്പ് കപ്പ  അടക്ക സബാള കയർ വെട്ടുകത്തി കൊടുവാൾ ചൂൽ ചിരവ തുടങ്ങിയ അത്യാവശ്യ സാധങ്ങൾ പോലെ കടുക് പലപ്പോഴും മുൻ നിര പ്രദർശന വസ്തുവല്ല.തിളച്ച എണ്ണയുടെ സാന്നിദ്ധ്യമില്ലെങ്കിൽ പൊട്ടിത്തെറിക്കുകയോ വെറൂതെ ഇരുന്നാൽ നാശമാവുകയോ ചെയ്യാത്ത വസ്തു എന്ന നിലയിലാവണം അതിന്റെ സ്ഥാനം പിന്നാമ്പുറത്തേക്ക് പോയത്.തന്റേതായ ശേഷിയില്ലെങ്കിൽ അടുക്കളയിലോ പിന്നാമ്പുറത്തോ ആയിരിക്കും ആരുടെയും സ്ഥാനം,കടുകിന്റെ മാത്രമല്ല .ആയതിനാൽ ചൂണ്ടിക്കാണിച്ച് കടുക് കൈക്കലാക്കാനും പറ്റില്ല.റൂട്ട് എന്ന നാടകസംഘത്തിൽ അഭിനയം പരിചയിച്ചതിന്റേയും ജോസ് ചിറമ്മൽ ഗോപാലൻ സുരാസു തുടങ്ങി നാടകപ്രവർത്തകരുടെ സഹവാസം കൊണ്ടും കൈവന്ന അഭിനയത്തിന്റെ ബാലപാഠങ്ങൾ എടുത്ത് പ്രയോഗിക്കുന്നു രാജൻ. അടുപ്പ് കത്തിച്ച് ചീനച്ചട്ടിവെച്ച് വെളിച്ചെണ്ണ തൂവി കടുകിടുന്നതും അത് പൊട്ടി ച്ചിതറുന്നതുമെല്ലാം പത്തുമിനിറ്റിൽ ലഘുനാടകമാക്കി അഭിനയിച്ചു കാണിക്കേണ്ടിവന്നു രണ്ടു രൂപക്കുള്ള പത്തുമണി കടുക് കയ്യിൽ കിട്ടാൻ.

ഉത്തരേന്ത്യൻ സൌന്ദര്യങ്ങളിലൊന്നാണ് കടുകു പാടങ്ങൾ.എണ്ണയില്ലാതെ കടുക് വറുക്കുന്ന വിദ്യ തിരൂർ ഗാന്ധിയൻ പ്രകൃതി ചികിത്സാ കേന്ദ്രത്തിലെ വിശ്രാന്ത സമയത്ത് ഡോക്ടർ രാധാകൃഷ്ണൻ പറഞ്ഞുതന്നിട്ടുണ്ട്.എണ്ണയില്ലാതെ ചൂടാക്കിയ ചട്ടിയിൽ ഇട്ടാലും കടുക്  അതിന്റെ  ജന്മ ദൌത്യം നിർവ്വഹിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.


യൌവ്വനയുക്തകളാ യുവതീയുവാക്കളെപ്പോലെയാണ്   കടുക്, പൊട്ടിത്തെറി ഒതുക്കിവെച്ച്,അവസരങ്ങൾ കാത്ത്.

ഉത്തരേന്ത്യയിലെ കൊടും ചൂടിൽ ചിലപ്പോൾ പാടത്തു നിന്നുതന്നെ കടുക്  അതിന്റെ ജന്മ ദൌത്യമായ പൊട്ടിത്തെറികൾക്ക് തുടക്കം കുറിക്കുന്നുണ്ടാവും.അവശേഷിക്കുന്നത് മാത്രമായിരിക്കും ഒതുക്കത്തിന്റെ ലോകമായ അടുക്കളയിൽ പൊട്ടിത്തെറിക്കാൻ ശാപം സിദ്ധിച്ചവ.കടുകെണ്ണയിലാണൊ ബംഗാളികൾ കടുകു വറുക്കുകയെന്ന് സംശയം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.  സംശയനിവാരണം നടന്നിട്ടില്ല.


പണ്ടൊക്കെ കൊൽക്കൊത്ത ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിനൊക്കെ പോകുമ്പോൾ കൊഴമ്പിന്റേയും എണ്ണയുടെയും പ്രായമായ ബന്ധുക്കളും വേലിക്കപ്പുറത്തെ അയൽക്കാരും കടുകെണ്ണ മറക്കരുത് എന്ന് ആവശ്യപ്പെടാറുണ്ട്.ഒന്നുരണ്ടു തവണ കൊണ്ടു വന്നതിനു ശേഷമാണ് തൃശൂർ അങ്ങാ‍ടിയിൽ ഇത് സുലഭമെന്നറിഞ്ഞത്.പിന്നെ അവിടെ നിന്നായി ശേഖരണം.കൊൽക്കൊത്തയിൽ നിന്നാണെങ്കിൽ ട്രെയിൻ യാത്രയിൽ കുപ്പികൾ തമ്മിൽ മാറിപ്പോകാനുമിടയുണ്ട്.

ഈയിടെ കൊൽക്കൊത്തക്ക് പാറാനൊരുങ്ങവെ സുഹൃത്ത് ശോഭ വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.കടുകെണ്ണയുള്ള അടുക്കളയെങ്കിൽ ഞാൻ ടിക്കറ്റ് കാൻസൽ ചെയ്യുമെന്ന് പറഞ്ഞു.പേടിക്കേണ്ട ഞാനും കടുകെണ്ണയെ പേടിക്കുന്ന അസൽ മലയാളിയാണെന്ന് ശോഭ കട്ടായം പറഞ്ഞു.പട്ടാളത്തിൽ സാഹചര്യത്തിനനുസരിച്ച് എന്തിനെയും തിന്നാനുള്ള മാനസികാവസ്ഥ ഉണ്ടാക്കലാണ് ആദ്യകാല പരിശീലനം.വീട്ടിലാണെങ്കിൽ ചേമ്പ്,കാട്ടിലാണെങ്കിൽ പാമ്പ്.ശോഭ പട്ടാളത്തിൽ കേണൽ പദവി അലങ്കരിച്ച ആളാണ്.പാമ്പിനെ തിന്നേണ്ടി വന്നിട്ടില്ലെന്ന് പറയുന്നു.കടുകെണ്ണഫ്രീ വിടായതിനാൽ താമസിക്കാൻ മറ്റു വഴികളന്വേഷിക്കതെ കഴിയാമെന്നായി.
ആദ്യത്തെ കൊൽക്കൊത്ത പോക്കിൽ കടുകെണ്ണയോട് ദ്വേഷ്യമൊന്നും തോന്നിയിരുന്നില്ല.ഒരു ദിവസം പനി പിടിച്ചപ്പോൾ ഭക്ഷണത്തോടെല്ലം വെറുതെ ഒരു ശത്രുത തോന്നി. മുഖ്യധാരാ പത്രങ്ങൾക്കും രാഷ്ടീയക്കാർക്കും പാകിസ്ഥാനോടെന്ന പോലെ എനിക്ക് കടുകെണ്ണ അന്നും മുതൽ നിത്യ ശത്രുവായി,ഒരു കാരണവുമില്ലാതെ.ഫടേ അലിഖാനും, അബിദ പർവീണും സാബ്രി ബ്രദേർസും  ,മേദി ഹസനും,ഗുലാം അലിയും,കോമൾ റിസ്വിയും, അസീസ് മിയാനുമൊക്കെ സംഗീതമായി നിറയാൻ തുടങ്ങിയതോടെ പാക്കിസ്ഥനും ഇന്ത്യയും ഒരമ്മ പെറ്റവരെ പോലെയായി എനിക്ക്.പിളർപ്പിൽ പാകിസ്ഥാൻ കൊണ്ടുപോയത് ഭൂവിഭാഗത്തേയും അവിടുത്തെ മനുഷ്യരെയും മാത്രമല്ല,സമ്പന്നമായ സംസ്കാരത്തെ കൂടിയാകുന്നു.

അമ്മമാരെ കുറിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോളാണ്,
കൊൽക്കത്തയിൽ അമ്മമാർ കുട്ടികൾക്ക് കടുക് നിറച്ച തലയിണ ഉണ്ടാക്കും തലയുരുണ്ട് സുന്ദരമാവാൻ .തലവേദനയും മാറുമത്രെ,അമ്മയുടെയല്ല.തലയിലാണല്ലോ കാര്യം,കേരളത്തിലാണെങ്കിലും കൊൽക്കത്തയിലാണെങ്കിലും. കിരുകിരുപ്പിന്റെ സംഗീതസുഖവും കുട്ടികൾക്ക് കിട്ടുണുണ്ടാവും.തിരുവനന്തപുരത്തെ ബീനയുടെ വീട്ടിലും കടുകു തലയിണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.ബീന മലയാളിയാണെങ്കിലും  കൊൽക്കൊത്തയിൽ നിന്നാണ് കടുകും കൊണ്ടു വരുന്നത്.അടുക്കളയിൽ കടുകു തീരുമ്പോൾ
 ബീന   തലയിണയിൽ നിന്നും കടുകെടുക്കാറുണ്ട്. ഈ തലയിണയിൽ കുട്ടികളെ കൂടുതൽ കിടത്തുകയുമരുത്.  ഉരുണ്ടു പോകുന്നതിനു പകരം തല പരന്നു പോകും.ബംഗാളികളെ കാണുമ്പോൾ  ശ്രദ്ധിക്കുക.പരന്ന തലയന്മാരേയും നിങ്ങൾക്ക് കാണാം, തൃണമൂൽ കമ്യൂണിസ്റ്റു ഭേദമില്ലാതെ.
കടുക് കുടുംബ ജീവിതം പോലെയാണ്.ആദ്യം നുരയും പിന്നെ തിളച്ചു മറിയും.ഒടുവിൽ പൊട്ടിത്തെറി. ശാന്തസമുദ്രമാകും പിന്നെ. ആദ്യം പൂത്യം കഥ തുടരും.ബാധ ഒഴിവാക്കാൻ(എന്തു ബാധ എന്നൊന്നും ചോദിക്കരുത്)കടുക് തലയിലുഴിഞ്ഞ് തീയിലേക്കിടുന്ന രീതി ഇന്നും ഉണ്ടൊ എന്നറിയില്ല,പണ്ടുണ്ടായിരുന്നു.

നായയെ കൊല്ലാനും കടുക് ഉപയോഗിക്കറുണ്ട്,പണ്ടത്തെ നാട്ടു ബുദ്ധിജീവികൾ.കുറച്ച് കടുകെടുത്ത് നായയുടെ ചെവിയിൽ ഇടുക.കിരുകിരുപ്പിന്റേതായ മ്യൂസിക്കിൽ നായ സ്വയം തലതല്ലിച്ചാവും,എത്ര നേരം സഹിക്കാൻ പറ്റും ഏതു സംഗീതവും.താലിബാനേക്കാൾ മഹാന്മാരാണ് ഇക്കര്യങ്ങളെല്ലാം ചെയ്യുക.മനേക ഗാന്ധി അറിഞ്ഞാൽ കടുകു പാടങ്ങൾ തന്നെ ചുട്ടെരിക്കും.കടുക് ചെവിയിൽ വിതറിയ പോലെ എന്ന് പരസ്പരം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നവരെ ദാമ്പത്യത്തിൽ കാണാൻ കഴിഞ്ഞേക്കും.

രണ്ടു സുഹൃത്തുക്കളുണ്ട്,ഉണ്ണിയും രാധാകൃഷ്ണൻ എന്ന രാധയും. യാത്രകൾ,താമസങ്ങൾ, പാചകം,പാനം എന്നിങ്ങനെ ഒരുമിച്ചാണ് പറക്കൽ.പങ്കുവെക്കലിന്റെ സൌന്ദര്യമാണവരുടെ ചങ്ങാത്തം.അവർ ഇണക്കുരുവികളെ പോലെയാണ്,വിവാഹിതരെ പോലെയല്ല.എന്നിട്ടും അവർ തെറ്റിപ്പിരിഞ്ഞു.നിമിത്തമായത് എള്ളിനേക്കാൾ ദുർബലനായ കടുക്.ഉണ്ണി യാഥാസ്ഥിതികനായ പാചകക്കാരനാണ്.അടുക്കള മാത്രമല്ല ലോകം തന്നെ തകർന്നു വീണാലും കയിലും കോരിയും തലേക്കെട്ടും ആർക്കും വിട്ടു കൊടുക്കാത്ത പിടിവാശിക്കാരനായ ദേഹണ്ഡക്കാരൻ.

സാമ്പാർ അവസാന റൌണ്ടിലെത്തുമ്പോഴാണ് ഉണ്ണി കടുകില്ലെന്ന കാര്യം ഓർമ്മിക്കുക.കാര്യങ്ങൾ കായം വിതറിയോ, മുളകു വറുത്തിട്ടോ, വെളിച്ചെണ്ണ തൂവിയോ അവസാനിപ്പിക്കുന്നതേയുള്ളൂ.രുചി മഴവില്ലു പോലെയാണ്.ആസ്വദിക്കും മുമ്പേ ഇല്ലാതാവുന്നവൻ.വായ്ക്കകത്ത് കഷ്ടിച്ച് അരച്ചാൺ ദൂരമേ രുചിക്കുള്ളു എന്നൊക്കെ രാധ ഫിലോസഫിച്ചു നോക്കി.ഒരു ബി.എ.ഫിലോസഫറാണ് രാധ.കടുക് വറുക്കാത്ത അടുക്കള പോലീസ് സീലുവെച്ചതായോ കേസ്സെടുത്തതായോ ഒരിടത്തു നിന്നും ഇതു വരെ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്യപ്പെട്ടിട്ടില്ല.ആണുങ്ങൾ അടുക്കളയിൽ അങ്ങിനെയാണ്.എവിടെ നിന്നെങ്കിലും തുടങ്ങും.പിന്നെ കാര്യങ്ങൾ കൂട്ടിമുട്ടിക്കാൻ നെട്ടോട്ടമാണ്.സ്ഥലം തിരുനെല്ലിയിലാണ്.കടകളുണ്ട്,പക്ഷെ കടുക് കിട്ടുന്ന കട കണ്ടു കിട്ടണമെങ്കിൽ രണ്ടര കിലോമീറ്റർ കുന്നും മലയും കയറിയിറങ്ങി പോകണം,പോലീസ് സ്റ്റേഷനും കടന്നും പോകണം.വഴിയിൽ ആനത്താരയും ഉണ്ട് .എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും കോലം വെക്കാത്ത, പാപ്പാന്റെ ഭാരമില്ലാത്ത  ,ചങ്ങല കുരുങ്ങി വ്രണം പഴുക്കാത്ത  ആനകളെ ഇവിടെ കാണാം.കടുക്,സാമ്പാർ  ,ഉണ്ണി എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാലൊന്നും കരിവീരൻ കടത്തി വിട്ടെന്നു വരില്ല,വിരട്ടുകയും ചെയ്യും.കുറിച്യരാണെങ്കിൽ പത്തുമിനിറ്റ്,സാധാരണമനുഷ്യരാണെങ്കിൽ  ഒരു മണിക്കൂർ ബുദ്ധിജീവികളാണെങ്കിൽ അരദിവസം യാത്രയാണ്.കുറിച്യർ കാട്ടിൽ യാത്ര ചെയ്യുകയല്ല,കാറ്റിനൊപ്പം പറക്കുകയാണ്.


സാമ്പാറല്ലെ,കടുകില്ലാതെയും അത് അതിന്റെ  വഴിക്ക് പൊക്കോളും എന്നൊന്നും പറഞ്ഞിട്ടും ഉണ്ണി വഴങ്ങിയില്ല.കടുക് മുല്ലപ്പെരിയാറും ഉണ്ണി-രാധമാർ തമിഴ്നാടും കേരളവുമായി വഴിപിരിയുന്നതിലേക്ക് കാര്യങ്ങൾ കടക്കുന്ന അവസ്ഥയായി.ഒടുവിൽ ദേഷ്യത്തിൽ വീടു വിട്ട രാധ വഴിയിലെ എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളെയും മറികടന്ന് കടുക് കൊണ്ടു വന്നു.അയ്യപ്പൻ കൊണ്ടു വന്ന പുലിപ്പാലിനേക്കാൾ മഹത്വമുണ്ട് ഈ പാക്കറ്റ് കടുകിന്. എണ്ണയിലിട്ട് പൊട്ടിച്ച് കാത്തിരിപ്പിന്റെ ദേഷ്യം ഉണ്ണി തീർക്കുകകയും ചെയ്തു.
അവർ ഇപ്പോഴും കൂട്ടുകാരാണ്.ആരോക്കെയോ ഇടപെട്ട് കോമ്പ്രമൈസ് ആക്കുകയായിരുന്നു.ഇപ്പോൾ ഇവരുടെ ജീവിതത്തിൽ സാമ്പാറേ ഇല്ല എന്നല്ല ആ പേരു പറഞ്ഞു പോകുകയുമരുത് എന്ന നിബന്ധനയുമുണ്ട്.


രുചി മാത്രമല്ല പൊട്ടിത്തെറിയുടെ സൌന്ദര്യം കൂടിയാകുന്നു കടുക്.

Sunday, May 4, 2014

ദയ

 പാളം മുറിച്ചുകടക്കവെയാണ് അവനെ   ആദ്യമായി കാണുന്നത്. മുഷിഞ്ഞ് പ്രാകൃതനായി, എന്തൊക്കെയൊ മനസ്സിലൊളിപ്പിച്ച്   ദുരൂഹത നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടെ.  ഇളവെയിലിൽ  തിളങ്ങുന്ന   പാളങ്ങൾക്കിടയിലാണ് അവൻ  നിൽക്കുന്നത്. നിരാശ അവന്റെ കണ്ണുകളിൾ നുരഞ്ഞു പൊന്തുന്നതുപോലെ. പാലക്കൽ വളവു തിരിഞ്ഞു പരശുറാം കൂകിപ്പാഞ്ഞു വരുന്നുണ്ട്. എന്തോ അത്യാഹിതം സംഭവിക്കാൻ  പോകുന്നതായി എനിക്കു മണത്തു.ഇവിടെ എത്രയെത്ര അപകടങ്ങൾക്ക് സാക്ഷിയായിരിക്കുന്നു.പാളത്തിനരികെ താമസിക്കുന്നതിന്റെ ദുര്യോഗമാണത്.മനുഷ്യനായി ജനിച്ചതിന്റേയും.  പാളത്തിലേക്കു എടുത്തുചാടി അവനെ പുറത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. ഞാ‍ൻ ഇപ്പുറത്തും അവൻ അപ്പുറത്തുമായി. തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം ഞങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പരശുറാം ആരുടെയൊക്കെയൊ  ജീവനും കൊണ്ട് പാഞ്ഞുപോയി. പാളത്തിനു പുറത്തു   ദൈന്യതയോടെ      അവൻ കിടന്നു.
ഞങ്ങളുടെ കണ്ണുകൾ ഉടക്കി.എനിക്കധികനേരം പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ പറ്റിയില്ല,അത്രക്ക്   ആഴങ്ങൾ അവന്റെ കണ്ണിൽ നിന്ന്  വായിച്ചെടുക്കാമായിരുന്നു. അവന്റെ ഉറച്ച തീരുമാനത്തെ ഞാൻ  തകിടം മറിച്ചു എന്നവനു തോന്നിക്കാണും.  എന്തെങ്കിലുമാവട്ടെ എന്നും കരുതി . ഇത്രയൊക്കെയല്ലെ മനുഷ്യർക്ക് ചെയ്യാൻ കഴിയുക.ഞാൻ സമാധാനിച്ചു. അവനെ വിട്ടു   റോഡിലേക്കുള്ള ചെത്തുകല്ലിൽ തീർത്ത പടവുകൾ കയറി.എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും തലയിട്ട് എന്തിന് സമയം മെനക്കെടുത്തുന്നു.മനുഷ്യനാണ് ,അതൊക്കെ ശരിതന്നെ. പടികൾ  കയറി തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ   അവന്റെ നോട്ടം എന്നെ പിന്തുടരുന്നു.  മുൻപരിചയമൊന്നുമില്ലെങ്കിലും എന്താണവനു പറ്റിയതെന്നു   ആലോചിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.   മാർക്കറ്റിൽ പതിവുപോലെ  മാംസദാഹികളുടെ തിക്കും തിരക്കും. ഇറച്ചി വാങ്ങി തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോൾ അതാ അവൻ വീണ്ടും. ഈനാശുവിന്റെ തട്ടുകടയുടെ മുന്നിൽ എന്നെ പിടിവിടാതെ നോക്കിനിൽക്കുന്നു. അവനെ  നോക്കുമ്പോഴൊക്കെ   കള്ളത്തരത്തോടെ   നോട്ടം മറുദിശയിലേക്ക്  തിരിച്ചു. എനിക്കെന്തൊ പന്തികേടു തോന്നി. അധികം ശ്രദ്ധ കൊടുക്കതെ   വീട്ടിലേക്ക് നടന്നു. റെയിൽവേഗേറ്റ് തുറന്നു കിടന്നിരുന്നു. 
പാതയുടെ ഓരത്തുകൂടി വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ മദ്യഷാപ്പിനു മുന്നിൽ  പാമ്പുപോലെ വളഞ്ഞുപിരിഞ്ഞ് വലിയ  ക്യൂ .വാങ്ങേണ്ട ദിവസമാണ്,പിന്നെയാകാം.
ആദ്യം കൂട്ടിലെ പട്ടിയുടെ കാര്യം.  പെണ്ണുമ്പിള്ള വീട്ടിലിരുത്തില്ല. വീട്ടുപടിക്കലെത്തിയതും എനിക്കു കലി വന്നു.
അതാ അവൻ  വീടിന്റെ ചവിട്ടുപടിയിൽ കയറിയിരിക്കുന്നു. വീട്ടുകാരനെപ്പോലെ അധികാരത്തിൽ.   വീട്ടിൽ രാ‍ധ മാത്രമേയുള്ളു.എനിക്കാധിയായി. ഇവനെ  ഇങ്ങനെ വിട്ടാൽ പറ്റില്ല, എന്തും വരട്ടെയെന്നു കരുതി    വേലിക്കുറ്റി വലിച്ചൂരി അവനു നേരെ ഓങ്ങി. എന്നെ നോക്കി  ഒന്നു  മുരടനക്കി  വാലും മടക്കി കവലപ്പട്ടിയുടെ മെയ് വഴക്കത്തോടെ വേലിപ്പഴുതിലൂടെ അവൻ  എവിടെയൊ  മറഞ്ഞു.   


നീയുള്ളപ്പോള്‍.....